‫فکر کنم از وقتی سنگ شدم ‫حدود ۸ سال گذشته.
‫برخلاف سنکو،
‫من نمی‌تونم ثانیه‌ها رو بشمارم،
‫ولی می‌خوام تا آخرش...
‫به‌هوش بمونم.
‫چون سنکو...
‫و تایجو...
‫نه...
‫فقط اونـا نه، بلکه همه
‫قطعاً... حتماً...
‫میان احیام می‌کنن.
« آوا مووی تقدیم میکند » [ AvaMovie.in ]
‫چه سرعتی! اینجوری پیش بره، فوری می‌رسیم!
‫قطعاً.
‫مطمئنم همه منتظرمونـن.
‫نباید کلاس علوم رو می‌پیچوندی.
‫کل این مدت، امواج رادیویی
‫از آسمون به زمین ارسال می‌شده!
‫چی شد دقیقاً؟
‫بگیر.
‫واسه ساخت فضاپیما،
‫سنکو و دکتر زینو تصمیم گرفتن ‫باهمدیگه همکاری کنن.
‫ولی بعدش مرد علامت سوال ‫برامون یه پیغام عجیب و ترسناک فرستاد،
‫که می‌گفت «می‌خواید بمیرید؟»
‫ولی خب، من اصلاً نترسیده بودم.
‫ولی به این نتیجه رسیدیم که باید یه فضاپیما بسازیم
‫و به ماه بریم تا مرد علامت سوال ‫دوباره بشر رو سنگ نکرده.
‫می‌خوام با رفقای مهندسـم جشن بگیرم.
‫کاسکی هستش؟
‫کاسکی با سنکو و بقیه رفته هند.
‫هند؟
‫رفتن اونجا یه چیزی درست کنن؟
‫آره... خیلی تعجب نکنید وقتی اینـو شنیدین، ‫ولی...
‫خیلی‌خب، بیاید کامپیوتر درست کنیم.
‫جان؟!
‫معلومه که تعجب می‌کنیم.
‫جدی به اوج صنعت‌گریِ
‫قلمروی علم رسیدیم.
‫ولی چطوری؟!
‫اون چه واکنشیه، سای؟ ‫تو بیشتر از هرکسی حقته یه کامپیوتر داشته باشی.
‫- اشتباه میگم؟ ‫- درست که میگی، ولی...
‫اول از همه، چی نیاز داریم،
‫و چطوری می‌خوایم کامپیوتر درست کنیم؟
‫حتی نمی‌دونم از کجا شروع کنم.
‫کامپیوترها
‫فقط کلیدهای خاموش و روشن هستن، ‫یا همون ۱ و ۰.
‫که یعنی، تا وقتی بتونی ۱ و ۰ رو مشخص کنی،
‫می‌تونی از هیچی کامپیوتر درست کنی.
‫چه یه ورق رو پشت و رو کنی، ‫یا یه پرچم رو بالا و پایین ببری.
‫با پرچم بالا و پایین کردن می‌شه کامپیوتر ساخت؟
‫اصلاً یعنی چی؟
‫پرچم‌های سفید پسرها ‫به جای اعداد هستن.
‫بلند کردنش یعنی ۱، پایین آوردنش یعنی ۰؟
‫پرچم‌های قرمز دخترها یعنی جواب‌ها.
‫سوئیکا، کار تو اینه که پرچم قرمزت رو بالا بیاری
‫اگه پرچم سفید پسرها در جهت مخالف بود.
‫آسونه.
‫من باید چی کار کنم؟
‫پرچم من یکم بزرگتر از مال بقیه‌ست.
‫تو فقط وقتی پرچم قرمزت رو بالا میاری
‫که جفت پسرها هم همزمان پرچم سفیدشون رو ‫بالا آورده باشن.
‫مکانیزم اولیه‌ی یه کامپیوتر جور شد. ‫حالا جمع رو امتحان کنیم.
‫- جمع؟ ‫- با این پرچم‌ها؟
‫صفر بعلاوه صفر می‌شه ۰.
‫یک بعلاوه صفر می‌شه ۱.
‫یک بعلاوه ۱ می‌شه ۲.
‫پس پرچم بزرگ کوهاکوی عزیز یعنی ۲.
‫- عالیه! ‫- وای! جمع خودکار انجام دادیم!
‫همچین هم سخت به نظر نمیاد.
‫کارِ مدار اینه که همین کار ساده رو ‫به درستی انجام بده.
‫روش‌های زیادی هم واسه درست کردنـشون هست.
‫خب درسته، می‌شه یه نیم اضافه‌کننده درست کرد ‫اگه گیتِ اِکس‌اوآر و گیتِ اَند داشت... [آ.و.ا.م.و.و.ی]
‫حالا دوباره هیچکدوم از حرفـاشون رو نمی‌فهمم.
‫نگران نباش، ما از قرن ۲۱ میایم و ما هم نمی‌فهمیم.
‫ولی اگه نشه الکترونیکی و با سرعت‌های فوق سریع انجامش داد، فایده نداره.
‫خودت گفتی ده سال طول می‌کشه ‫که نیمه‌رساناها رو ساخت.
‫چطوری می‌خوای توی این دنیای سنگی درستش کنی؟
‫با دونات.
‫- دونات؟ ‫- دونات؟
‫ارزون، سریع و بادوام.
‫یه کامپیوتر دونات‌شکل ساخته شده در ژاپن، ‫کشوری که به صنعتگری معروفه،
‫یک حضور کوتاه در تاریخ داشت.
‫پارامترون.
‫مِس و روی رو ترکیب می‌کنی و می‌پزی ‫که یه دونات فلزی بسازی.
‫بعد دورش یه سیم می‌پیچی.
‫- دیگه عملاً کامل می‌شه. ‫- خیلی سریع بود!
‫بذار حدس بزنم، ۸۰۰تا ازشون نیاز داری.
‫- فعلاً ۵تا درست می‌کنیم. ‫- خیلی آسونه!
‫من مِکا سنکو هستم.
‫ساده بگم، پارامترون مثل یک تابِ برقی عمل می‌کنه.
‫تاب برقی به عقب و جلو تاب می‌خوره.
‫وقتی چند نفر روی تاب باشن ‫که می‌خوان به جهت‌های مختلف برن،
‫جهت تاب با رای اکثریت مشخص می‌شه.
‫طبیعت پارامترون اینه.
‫کامل منطق پشتش رو نمی‌فهمم،
‫ولی عملاً، اگه ۱ رو اضافه کنی، ‫۱ به‌دست میاد، درسته؟
‫که یعنی می‌تونه کارهایی مثل جمع رو انجام بده.
‫« مدار افزایشگر به دست آمد!! »
‫می‌خواد ما هم درستـشون کنیم، ‫پس روشش رو بهمون یاد میده.
‫کامپیوتر؟ غیرممکنه!
‫چی داری میگی؟ الماس رو که تونستیم بسازیم خیر سرمون.
‫هرکسی می‌تونه کار علمی بکنه، یادت میاد؟
‫می‌شه... امتحانش... کنم؟
‫اصلاً لازمه بگی؟ ‫بحث کامپیوتر که باشه،
‫رهبر تویی، سای.
‫البته، واسه انجام ریاضی ساده مثل ۰+۱
‫و ۱+۱، نیازی به کامپیوتر نداریم.
‫می‌تونیم چندتا از این مدارهای افزایشگر پارامترون درست کنیم ‫و همه رو به‌هم وصل کنیم.
‫بعدش، کم‌کم،
‫می‌تونیم اعداد بزرگتر رو هندل کنیم.
‫بعدش...
‫به وقتش، این از هوش انسان پیشی می‌گیره.
‫شدنیش می‌کنم...
‫این اولین قدم به سمت ساختن چیزیه ‫که بیشتر از هرچیزی دوستش دارم، یعنی کامپیوتر!
‫گفتی چندتاشون رو به‌هم وصل کنیم؟
‫خیلی از ایده‌اش خوشم نمیاد...
‫آره، مطمئنم می‌خواد بگه ۸۰۰تا ازشون نیاز داریم.
‫۲۰۰ هزارتا.
‫یه دونات‌ساز فلزی خودکار می‌سازیم.
‫وارد عصر اتوماسیون می‌شیم.
‫ولی هنوز باید برای کار سخت سیم‌پیچی
‫به یوزوریها و تیم صنعت تکیه کنیم.
‫به احیای مردم در شهر ذرت ادامه بدین
‫چون باید از تعداد مردم استفاده کنیم.
‫واسه رسیدن به اوج صنعت بشر
‫و ساخت کامپیوتر، به نیروی ماشین و انسانی نیازه.
‫همه باید همکاری کنیم ‫و واقعاً صدمون رو بذاریم.
‫از پسش بر میاید؟
‫البته!
‫کلی دونات درست می‌کنیم
‫و از هیچی کامپیوتر می‌سازیم!
‫منظورت دونات فلزیه.
‫با نیروی انسانی شهر ذرت،
‫صبر، اراده و کار تیمی‌مون رو بهشون نشون میدیم.
‫حتی اگه مدار افزایشگر فقط بتونه ۱ رو جمع کنه، ‫اگه اینجوری به‌هم وصلـشون کنی...
‫- خیلی خفنه! ‫- مثل بازوهای ترسناک می‌مونه!
‫عالیه! حالا بیاید باهاش دراگون کوئس... ‫البته این که خیلی پیشرفته‌ست.
‫یه بازی ساده چطوره؟ ‫شطرنج مثلاً؟
‫هی، تند نرو. ‫این کامپیوتر هنوز توی سطح یکـه.
‫شماها زیادی هیجان‌زده شدین.
‫الان فقط می‌تونه تا ۲۵۵ رو جمع کنه.
‫این نمودار مداری ‫نشون میده که چطوری وصلـشون کردم.
‫طبق انتظار، من که هیچی نمی‌فهمم.
‫ولی چطوری به مردم شهر ذرت بگیم
‫همچین چیز پیچیده‌ای رو درست کنن؟
‫نمی‌شه با کد مورس رسوندش که، درسته؟
‫اگه بتونیم عکسش رو بهشون نشون بدیم، ‫خیلی آسون می‌شه.
‫خب، بر حسب اتفاق یه راه خیلی برازنده ‫دقیقاً برای همین کار هست.
‫عکس و نمودار مداری رو آنلاین بفرستید.
‫نه!
‫دیگه نریم سراغ اون فکسِ انسانی واقعاً افتضاح!
‫امکان نداره بشه یه عکس رو اونجوری فرستاد...
‫این بار، یه دستگاه فکس واقعیه.
‫حالا که باید در سرتاسر کُره وصل بمونیم،
‫معلوم بود که یه کار بهش نیاز پیدا می‌کنیم.
‫پس دستوراتش رو به تیم تایجو دادم ‫که به آمریکای شمالی رفته بودن.
‫سنکو،
‫لازمه یه درس کوچیک و باحال بهت بدم ‫که چطوری می‌شه دستگاه فکس درست کرد؟
‫نخندون ما رو. فقط بگو از چه سیستمی استفاده می‌کنی. همین کافیه.
‫اینـم یکم اسفالریت که پیدا کردم.
‫همونی که برای بادبادک‌های نوریم استفاده کردم.
‫اگه بجوشونیش و روی کاغذ اسپریـش کنی، ‫کاغذ پرینتر به دست میاد.
‫می‌شه با سوزوندنش با الکتریسیته ‫روش چاپ کرد.
‫اینکه کاری کنی تا ماشین بخونتش، یکم سخت‌تره.
‫نور می‌تابونه و بسته به اینکه اون نقطه سفید باشه یا سیاه،
‫یه سیگنال الکتریکی می‌فرسته.
‫اون سیگنال‌ها مخابره می‌شن
‫به اون یکی دستگاه، که برگه رو می‌سوزونه ‫و تصویر رو چاپ می‌کنه.
‫حالا می‌تونیم تولید فیزیکی کامپیوتر رو ‫به شهر ذرت بسپاریم
‫و سریع بریم سراغ تاسیس شهر جدید.
‫وقتشه که عازم بشیم؟
‫خوبه. باید هر چه سریعتر راه بیفتیم.
‫واقعاً از وقت هدر دادن بدتون میاد، درسته؟
‫حیف شد نتونستید بیشتر بمونید. ‫من در هند می‌مونم
‫و نقشه‌ی نمودار مداری رو برای کامپیوتر می‌سازم.
‫وقتی کارم تموم شد، فکسش می‌کنم...
‫چی داری میگی؟ سای، تو باهامون میای.
‫ها؟ آخرش کدوم؟ ‫آخه عالی می‌شه اگه باهامون می‌اومدی.
‫شاید به دانش ریاضیت ‫توی شهرهای دیگه هم نیاز داشته باشیم.
‫نه! من هیچوقت باهات نمیام، ریوسوی!
‫همیشه... همیشه اینجوریه! ‫ریوسوی همیشه میگه،
‫من همه‌چیز رو می‌خوام! قدرت می‌خوام!
‫همیشه هم منـو وادار می‌کنه که کارهایی بکنم.
‫تنهایی اومدم هند که از دستش فرار کنم،
‫پس چرا داره این اتفاق می‌افته...
‫تطبیق زمان‌بندیِ اسکنر و چاپگر خیلی سخته.
‫اگه درست انجامش ندی، نامیزون در میاد ‫و عکس بدشکل می‌شه.
‫وای، دارن یه چیزی می‌فرستن!
‫از طرف همه توی شهر ذرته!
‫« دستگاه فکس به دست اومد!! »
‫یه عکس دسته‌جمعیـه!
‫انگار با همه‌ی بچه‌های اونجا ‫عکس یادگاری گرفتن،
‫از هر دو تیمِ ژاپن و آمریکا.
‫انگار حال همه خوبه.
‫عکس گروهی...
‫- خیلی خفنه! ‫- سوئیکا هم می‌خواد عکس بگیره.
‫بگیریم!
‫وسوسه شدم که با حقه‌های توی آستینـم
‫اطلاعاتی از ریوسوی و سای عزیز به دست بیارم،
‫ولی انگار دوتاشون تحت‌تاثیر اون عکس قرار گرفتن،
‫و فکر نکنم مسئله‌ای باشه که بتونم باهاش شوخی کنم.
‫یعنی یه روش غیرمستقیمی هست که بتونم...
‫هی هی! مشکلت با عکس گروهی چیه؟
‫شما برادرهای نانامی باید باهم کنار بیاید!
‫بهتره باهامون بیای، سای!
‫فقط برام یادآوری کرد.
‫وقتی شرکت نانامی عکس دسته‌جمعی می‌گرفت،
‫فقط من و ریوسوی بودیم که توشون نبودیم.
‫من و ریوسوی از خانواده نانامی... ‫خب، باید بگم بچه‌های مامان نیستیم.
‫ها؟ یعنی چی؟ ‫مامان‌تون مامان‌تون نیست؟
‫بابام و همه اعضای خانواده شدیداً بهم فشار آوردن
‫که فقط روی ریاضی تمرکز کنم.
‫مثل یه سرباز بی‌اراده که نمی‌تونه شورش کنه باهام رفتار کردن.
‫در عوض، هیچکس توی خانواده نمی‌تونست ریوسوی رو کنترل کنه.
‫اون...
‫سای، مهارت‌های تو رو می‌خوام!
‫نه، ممنون!
‫ریوسوی فقط به این فکر می‌کنه ‫که چطوری می‌تونه از مردم استفاده کنه.
‫من ریاضیدان نیستم!
‫سای، برام کلاس آموزشی بذار!
‫بیا...
‫ببخشید، قصد بی‌ادبی ندارم... ‫شما دوتا خیلی بچه‌های خوبی هستید...
‫بچه‌های خوب؟ ‫ریوسوی اصلاً اینجوری نیست!
‫خودخواه و پُرروئه و با مردم...
‫ریوسوی عزیز فقط خواسته باهات وقت بگذرونه.
‫فکر کنم کل چیزی که واقعاً می‌خواست اینه.
‫ریوسوی عزیزمون لایق همه‌چیزه.
‫از جمله کسی که بهش بگه یه برادر واقعی.
‫ریوسوی عزیز تا حالا مجبورت کرده کاری بکنی؟
‫سای! توانایی‌هات رو می‌خوام.
‫بیا باهمدیگه یه پیست مسابقه بسازیم.
‫حالا بیا باهم کشتی بادبانی بسازیم!
‫باهامون میای.
‫سای!
‫هنوز تا رفتن‌مون وقت مونده! ‫برام کلاس آموزشی بذار!
‫بیا شطرنج بازی کنیم!
‫گفتم نمی‌خوام...
‫باشه.
‫این شد همون سای‌ای که می‌شناسم!
‫تو بازی‌های منطقی مثل شطرنج توقف‌ناپذیری!
‫سای!
‫خیلی حوصله‌سربر می‌شه...
‫من یه حریف قوی می‌خوام ‫که توی دریا باهاش بازی کنم.
‫باشه، این آخریشـه!
‫دیگه همه‌چیز رو بار زدیم.
‫همه سوار شدن؟
‫بیاید راه بیفتیم.
‫بریم، ریوسوی.
‫باهمدیگه.
‫« سای به تیم ملحق شد! »
« ارائه شده توسط وبسایت آوا مووی » [ AvaMovie.in ]
‫قسمت بعد
،این داستان تماماً خیالی است، ولی گیاهان .حیوانات و روش‌های تولیدی که توضیح داده می‌شوند بر اساس واقعیت هستند کاوش و ساخت چیزها به‌تنهایی، برای شما بسیار خطرناک .و در بعضی موارد، غیرقانونی است. لطفاً بدون تجربه و تخصص، آنها را تقلید نکنید