«بکس مووی– مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور» [Baxmovie.com]
‫منظورت اینه
‫باید حقیقت رو دستکاری کنم؟
‫- چی؟ این رو از کجا فهمیدی؟ ‫- مدرک نداریم دیگه
‫می‌خوای تظاهر کنم دیدم که آقای کیم ‫مین‌هوی رو کشته
‫من توی بیمارستان نبودم. ‫کسی رو ندیدم یا ندیدم که...
‫بسه! فقط دهنت رو ببند!
‫بیمارستان نبودی، ‫ولی می‌دونی اونجا چه اتفاقی افتاد
‫اگه حقیقت رو بدونی دیگه دروغ نیست
‫و حقیقت اینه که، سوهون رفته دیدنِ نویسنده‌ی نامه
‫رسماً اعتراف کرد که جرم رو انجام داده
‫وقتی اومد در مورد فیلم امنیتی صحبت کنه
‫اینه که مهمه
‫خودت هم توی پارک بودی ‫که شاهدش باشی، لی کانگ!
‫هی. چرا اینقدر ساکتی؟
‫چون اینجوری طبق تجربه‌ی خودم ننوشتم
‫این خلاف چیزیه که بهم می‌گفتی
‫این همه مدت داشتی یادم می‌دادی، ‫گفتی نویسنده باید بی‌طرف باشه،
‫که باید واقعیت رو همونجوری که هست بگیم
‫این واقعیه و می‌تونی بنویسیش
‫مدرک‌سازی یا دروغ نیست
‫فقط داری یکم خلاقیت به خرج میدی ‫که به داستان شکل بدی
‫همین
‫آزادی هنری که شیادی نیست
‫به کل حقیقت نیاز نداری
‫اینجاست که نویسنده باید تصمیم بگیره ‫این حقیقت مهمه یا نه
‫نمی‌دونم استاد
‫چه فایده داره که پخشش کنیم؟
‫دنیا به این داستان نیاز داره
‫کیم سوهون از زیر قتل قسر در رفته
‫نویسنده وظیفه داره ‫جایی بره که داستان میگه
‫می‌دونم
‫ولی متاسفانه نمی‌تونم
‫انرژیِ تموم کردنش رو ندارم. ‫نگران بابام هستم
‫حالش خیلی خوب نیست و خیلی بهم نیاز داره
‫می‌شه خودت کارهای نهایی داستان رو انجام بدی؟
‫یعنی من بنویسمش؟
‫چرا خودت نمی‌نویسی؟ ‫اینجا نویسنده من نیستم که. بیخیال!
‫ولی نویسنده که هستی، کارِ منتشرشده هم داری
‫لطفاً انجامش بده وگرنه هیچوقت تموم نمی‌شه
‫التماست می‌کنم آقا
‫داستانم رو تموم کن. لطفاً
‫یه لحظه صبرکن! ‫هی! هی! احمق نباش!
‫لی کانگ، حق نداری گوشی رو روم قطع کنی...
‫حرومزاده! فکر کردی کدوم خری هستی؟
‫خدا لعنتت کنه!
«بکس مووی– مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور» [Baxmovie.com]
‫ترجمه از «امیرعلی» ‫::. illusion .::
‫چی گفت؟
‫من باید داستان رو تموم کنم؟
‫من...
‫باید داستان رو تموم کنم
‫الان نویسنده منم
‫برام سخت بود که منظور نویسنده رو بفهمم
‫راستش با خودم گفتم
‫واسه چی به خودت زحمت بدی و بنویسی ‫ولی هیچی نگی؟
‫این مشکلی نداره، می‌دونی؟
‫ولی مهم‌تر از همه،
‫باید دوباره موضوع نوشتن جملات خوب رو بررسی کنی
‫حرومزاده
‫کیم سوهون، آماده‌ای؟
‫چون این بار بهت رحم نمی‌کنم
‫« یادداشت‌های ردیف آخر » ‫« نوشته‌ی هو مون‌او »
‫خدای من
‫تخیل نبود
‫واقعاً انجامش دادم
‫بالاخره انجامش دادم
‫هو مون‌او
‫رمان دومم
‫خب، ببین کیه. ‫سر صبحی زنگ زدی بعد از اینکه...
‫- استاد! ‫- گوشی رو قطع کردی...
‫چند ساعته که دارم شماره‌ات رو می‌گیرم!
‫اگه هِی اینجوری داد بزنی، ‫همین الان قطع می‌کنم
‫خیلی پُررویی، بچه...
‫می‌دونی چند بار بهت زنگ زدم؟
‫چی؟
‫« لی کانگ » ‫« ۱۳ تماس بی‌پاسخ »
‫سیزده بار؟ چی شده؟
‫دیوانگیه
‫قول بده وقتی حرفم رو شنیدی رد ندی
‫آخرین صحنه‌ی بیمارستان که درباره‌اش صحبت کردیم بود؟
‫خب، با اون صحنه تموم نمی‌شه
‫یه صحنه‌ی ترسناک‌تر هم هست، ‫و فکر کنم همین الان داره اتفاق می‌افته!
‫چی... داری میگی واسه خودت؟ ‫حرف‌هات با عقل جور در نمیاد
‫برو دیگه! زودباش! لعنتی!
‫خیلی زود بیدار شدم و دیدم ‫یه تماس از دست‌رفته از سه‌یون دارم
‫« سه‌یون » ‫« ۲ تماس بی‌پاسخ »
‫حس بدی داشتم، واسه همین باهاش تماس گرفتم
‫مشترک موردنظر در دسترس نیست. لطفاً...
‫کانگ! کانگ!
‫کانگ. کانگ!
‫کانگ...
‫منم سه‌یون. گوش میدی؟
‫بابام. می‌خواد ما رو بکشه
‫می‌خواد آتیش‌سوزی راه بندازه ‫تا خونه بسوزه
‫می‌خواد خونه رو آتیش بزنه؟
‫وقتی خودش هم توشه؟
‫می‌خواد زن و پسرش رو بکشه؟
‫آخرِ پیام وحشتناک بود. ‫تا مغز استخوونم رو لرزوند
‫اون...
‫اون صدا آخرین چیزیه که شنیدم
‫نمی‌دونم هنوز زنده‌ان یا نه
‫خیلی ترسیدم، استاد
‫فکر کنم فهمیده که اون‌جو از کارهاش خبر داشته،
‫و نمی‌تونه بذاره رازش برملا بشه
‫راهی براش نمونده
‫اینجوری همه‌چیزش رو از دست میده
‫میرم خونه
‫ولی یکم طول می‌کشه تا من برگردم شهر، ‫واسه همین امیدوار بودم
‫تو بتونی یه لطفی بهم بکنی و خودت بری اونجا، ‫شاید قبل از اینکه خیلی دیر بشه
‫بله، البته. دارم میرم. ‫فقط آدرسش رو برام بفرست
‫ای بزدل کسکش ترسو
‫ترجیح میدی خانواده‌ی خودت رو بکشی
‫تحمل شکست رو نداری واسه همین این کار رو می‌کنی؟
‫اون...
‫سه‌یون کجاست؟
‫پسرم
‫کجاست؟ می‌خوام یون رو ببینم
‫پسرم کو؟
‫بگو حالش خوبه
‫بگو که کاریش نکردی
‫التماست می‌کنم
‫بگو که نکشتیش
‫چطور تونستی؟
‫چطور تونستی بچه‌ی خودت رو بکشی؟
‫اون بچه‌ی ماست!
‫ولم کن!
‫این تقصیر توئه
‫چرا نتونستی فقط بیخیالش بشی؟!
‫این کارم واسه محافظت از ماست
‫چاره‌ای برام نذاشتی
‫اگه راز رو نگه می‌داشتی...
‫...می‌تونستیم بازم تظاهر کنیم ‫که خانواده‌مون همه‌چیز داره
‫سوهون، می‌کشمت!
‫اگه اون‌جوی من به خاطر اون آتیش‌سوزی بمیره، می‌کشمت
‫داستان اینجوری تموم نمی‌شه. ‫اجازه نمیدم
‫زندگیش اینجوری تموم نمی‌شه
‫این داستانِ اون نیست
‫اون‌جوی من رو نمی‌کشی
‫« خدمات اورژانسی »
‫این چی بود؟
‫زودباش. بریم
‫ماشین سدان مشکی، آخرِ پلاک ۶۹۰۴، ماشینت رو نگه دار
‫۶۹۰۴!
‫فوراً بزن بغل!
‫پلیس؟ مستقیم می‌برم‌تون اونجا
‫باید گاز بدین!
‫من نمی‌زنم بغل، باشه؟
‫این زندگیت رو نابود می‌کنه، کسکش مریض!
‫همه می‌بینن که دارن با دستبند می‌برنت!
‫۶۹۰۴، بزن بغل!
‫دستوره
‫طرف دیوانه‌ست. نزدیک‌تر شو
‫بله قربان. با کمال میل
‫بوی دود نمیاد
‫وای
‫برو کنار! برو کنار!
‫برو کنار!
‫انگار هیچکس اینجا نیست
‫چند دقیقه صبر می‌کنیم
‫- کِی... ‫- چرا نرفتید داخل؟ ها؟
‫چرا این بیرون ایستادین؟ ها؟
‫سلام آقا. شما اعلام آتیش‌سوزی کردین؟
‫آره. ولی کی اهمیت میده؟
‫چرا نرفتید داخل خاموشش کنید ‫به جای اینکه سوال بپرسید؟
‫در وامونده رو بشکنید! ‫اون مرد الان اونجاست!
‫کل خونه رو آتیش زده ‫و زن و پسرش داخلن!
‫هی! کیم سوهون!
‫ای حرومزاده‌ی مریض! ‫اجازه نمیدم این کار رو بکنی!
‫- در رو باز کن! در رو باز کن! ‫- اون کار فایده‌ای نداره
‫هیچ آتیش‌سوزی‌ای هم نیست. ‫بوی هیچ دودی نمیاد
‫داستان چیه؟ گفتن چندین مصدوم داریم
‫اوه
‫احتمالاً یه گزارش اشتباه بوده. شرمنده
‫مطمئنی... آدرس رو اشتباه نگرفتی؟
‫ای احمق‌ها!
‫باید برید داخل! ‫یکی می‌میره اگه نرید!
‫- برید تو! ‫- چرا نزدی بغل، ها؟
‫- ما دنبال این یارو بودیم ‫- بیاید بریم داخل، دیوث‌های دیوانه!
‫کافیه. ماشینی که پلاکش ۶۹۰۴ـه مال توئه؟
‫می‌دونی چندتا خلاف کردی؟
‫می‌خواستم دنبالم بیاید. کمک نیاز دارم
‫باید برید داخل. ‫بازش کنید! بشکنیدش!
‫همینجوری واینستید! یه کاری بکنید!
‫هنوز وقت هست که نجاتش بدیم. ‫باید نجاتش بدین
‫نمی‌تونم بذارم بمیره! ‫باید اون‌جو رو نجات بدم!
‫هی!
‫در رو بشکنید تا نکشتتش!
‫کیم سوهونـه. ‫می‌شناسیدش، درسته؟
‫اینجا خونه‌ی اونه. باشه؟
‫این حرومزاده‌ی دیوانه اصلاً شبیه کسی نیست ‫که توی تلویزیون می‌بینید
‫اون داخل داره خانواده‌ی خودش رو می‌کشه ‫چون فهمیدن. واقعاً میگم!
‫نجات‌شون بدید و دستگیرش کنید! ‫این در کوفتی رو هم بشکنید!
‫باید برید داخل!
‫- بشکنیدش تا دیر نشده! ‫- آقا، بسه
‫- نمی‌تونی قسر در بری! ‫- آروم باش
‫- مقاومت نکن اقا. آروم باش
‫- باید نجاتش بدم. ولم کنید! ‫- استاد هو؟ چی شده؟
‫آقا؟
‫چی شده؟ چرا اومدی دم خونه‌ی من؟
‫- مون‌او؟ ‫- ها؟
‫هو مون‌او؟
‫تو هون مو‌او هستی، از دانشگاه
‫چرا این همه آدم اینجاست؟
‫مشکلی پیش اومده؟
‫ظاهرش خیلی خوب نیست
‫مون‌او...
‫چرا اینجایی؟
‫شاید بهتره ما بریم داخل
‫تا شما درباره‌ی وضعیت ‫با استادِ پسرمون صحبت کنید؟
‫« لی کانگ »
‫باید جواب بدی
‫جواب گوشیت رو بده، لی کانگ
‫فکر می‌کنی شوخی دارم؟
‫وقتی زنگ می‌زنم جواب بده، لعنتی!
‫جواب بده آشغال!
‫فرستادیم دنبال نخودسیاه!
‫- اون‌جو حالش خوب بود ‫- مشترک...
‫« استاد هو مون‌او »
‫لی کانگ!
‫همونجا صبرکن!
‫هی! با تو بودم! ‫کجا میری؟
‫باید صبحت کنیم! همونجا وایسا!
‫آتیش‌سوزی‌ای در کار نبود! هی! ‫برگرد اینجا!
‫ای کثافت...
‫صبرکن!
‫کدوم گوری رفت؟
‫وسایلت رو جمع کردی؟
‫جایی میری؟
‫لی کانگ؟ اینجا بود، نه؟
‫باهم یه بطری شراب خوردین؟
‫باهم؟
‫اینجا تنها پیشت بود؟
‫چی گفت؟
‫چرا می‌خواست ببینتت؟
‫حقمه یه جواب بهم بدی!
‫چی گفت؟
‫اون کثافت بهت چی گفت؟
‫اون دیوونه‌ست! نباید یه کلمه از حرف‌هاش رو باور کنی!
‫تصادفی نیومده، نه؟
‫برنامه‌ریزی شده بود، نه؟
‫برای کلاس نبوده. این رو می‌دونم
‫لبخندت
‫به خاطر حرفی که زده لبخند می‌زنی،
‫یا کاری که شما دوتا کردین؟
‫اون بچه رو به صرف نوشیدنی دعوت کردی ‫و بعد بردیش توی تختت؟
‫این...
‫یه جور شوخیه دیگه، درسته؟
‫کانگ بچه نیست. یه مرد جوانه
‫باشه. که چی؟
‫چطور می‌تونه اینقدر نمک‌نشناس باشه؟
‫زنی مثل تو حقشه که قدرش رو بدونن
‫می‌تونی تصور کنی که چی شد
‫توی ذهنت تصورش کن
‫کارت همینه، نه؟
‫چی کار کردی؟
‫این حرف‌ها واسه چیه، هیون‌سوک؟
‫- از کِی داشتی... ‫- یه مدتی هست
‫کانگ خودش تماس گرفت
‫چون نگران وسواست به اون‌جو بود
‫دروغ گفته
‫می‌بینم که استاد خصوصی شدن فقط یه بهونه بوده
‫ازت استفاده کرده، کانگ
‫از دوتامون
‫نمی‌شه اسم‌شون رو کلاس خصوصی گذاشت
‫خیلی زود فهمیدم که علاقه‌ی استاد به داستانم طبیعی نیست
‫و تصمیم می‌گیره داستانی که اهمیت داره رو نادیده بگیره
‫تو هم زنی نیستی که توی کتابش ازش نوشته
‫همیشه می‌دونستم
‫فقط نادیده گرفتم
‫گذاشتمش پای خلاقیت
‫می‌ترسی؟
‫چرا می‌خوای این چیزها رو بدونم؟
‫مطمئن نیستم
‫تو بگو
‫چند بار بعدش ملاقات کردیم
‫یه ارتباط واقعی ساختیم
‫خدای من
‫اون کثافت قانعت کرده ‫به دروغ‌هاش گوش کنی؟ ها؟
‫سکس کردین؟
‫سوالت اینه؟
‫این برات جلب توجه کرد؟
‫کانگ آدم باهوشیه
‫تو نمی‌دونی کدوم داستان واقعاً اهمیت داره
‫نمی‌دونی چقدر شرایطت خوب بوده
‫خب، کدوم داستان واسه تو اهمیت داره؟ بگو
‫نیاز نیست
‫داستان ما راه‌شون جداست
‫گیج شدم
‫معلومه که شدی
‫اگه بخوام ساده‌تر بگم، من دیگه نیستم
‫صبوری یا میلش رو ندارم
‫یه زندگی می‌خوام که خودم تصمیم بگیرم چی اهمیت داره
‫نرو
‫جو هیون‌سوک
‫نرو
‫این کار رو نکن، هیون‌سوک
‫نمی‌تونم بدون تو زندگی کنم
‫این کار رو نکن
‫داره چه اتفاقی می‌افته؟
‫زنم رو از دست دادم
‫چی کار کردم؟
‫بله؟
‫مون‌او! خدا رو شکر! ‫خوشحالم جواب تماسم رو دادی
‫انجمن رو ندیدی؟
‫واقعاً یه چیز دیگه‌ست
‫اون واسه دانشجوهاست
‫چی شده؟
‫خب، نمی‌دونم درسته که من بهت بگم یا نه
‫شاید...
‫فقط بگو توی انجمن چی گفتن
‫بنال دیگه
‫خب... باشه، شاید فقط یکمش رو بخونم ‫که دوزاریت بیفته
‫«استاد هو اون‌مو مجبورم کرد درباره‌ی ‫نویسنده کیم سوهون
‫محتوای افتراآمیز بنویسم»
‫«به خاطر اینکه حسادت جلوی چشمش رو گرفته بود،
‫اطلاعات جعل کرد و سناریوهای ساختگی ساخت
‫با قصد نابود کردن اعتبار آقای کیم»
‫در ادامه‌اش هم نوشته،
‫«وقتی به روش آوردم، ‫سعی کرد بهم حق‌السکوت بده»
‫«پیشنهاد کرد سوالات امتحان برای رقابت کدنویسی رو
‫پیشاپیش به دستم می‌رسه»
‫«وقتی قبول نکردم، از آموزشم کنار کشید،
‫و کارم رو دزدید و به جای کار خودش جا زد»
‫خلاصه‌اش این بود. ‫ناشناس هم پست شده
‫تازه گفته داره یه نسخه
‫از رمانی که اخیراً تموم شده رو آپلود می‌کنه ‫به عنوان مدرکِ خطاکاری
‫دیوانگیه
‫ویوهاش همین الان که دارم می‌خونمش ‫داره سر به فلک می‌ذاره،
‫همینطور کامنت‌هاش
‫مثل آتیش‌سوزی بزرگ داره پخش می‌شه
‫این یه شوخی خرکیه؟ ‫یعنی...
‫این ادعای دیوانه‌وار واقعیت داره؟
‫«دیجــــی موویـــــز»
‫رمانم
‫داستانم کو؟
‫باید اینجا باشه
‫می‌دونم اینجاست
‫کجاست؟
‫نگو که برش داشته
‫اینجا بوده؟
‫به چه جراتی بدون اجازه میای اینجا، ها؟
‫فکر کردی می‌تونی بدزدیش؟
‫مشترک موردنظر در دسترس نیست
‫- برای گذاشتنِ پیغام، دکمه ۱ را فشار دهید ‫- چی؟!
‫از من دزدی می‌کنی! ‫ای حرومزاده‌ی دروغگو!
‫مشترک مورد نظر در دسترس نیست
‫- برای گذاشتنِ پیغام، دکمه ۱ را فشار دهید ‫- جواب گوشی رو بده!
‫کسکش به‌دردنخور! اون کار من بود!
‫لعنت بهت! اون رمانت من بود!
‫کارم رو دزدیدی! حرومزاده!
‫کار منه!
‫حق تو نیست!
‫لی کانگ
‫اصلاً اسمت اینه؟
‫چطور تونستی این کار رو بکنی؟
‫چطور تونستی این کار رو باهام بکنی؟
‫من نوشتن رو یادت دادم!
‫امروز، اخبار شوکه‌کننده‌ای از خبر داریم،
‫که با ادعاهای جدی شروع شد ‫که استاد هو مون‌او
‫از دانشگاه یان‌سوی سئول، یکی از دانشجوهاش رو وادار کرده
‫رمانی بنویسه تا نویسنده‌ی پُرفروش، کیم سوهون رو بدنام کنه
‫خیلی ناراحتم برای...
‫امروز، رمان به صورت کامل ‫در همون انجمن آنلاین منتشر شد،
‫که سوخت بیشتری روی آتیش این شایعات ریخت
‫این واقعیت که کیم سوهون ‫به عنوان یه روانیِ خیانت‌کار و تشنه‌به‌خون
‫ترسیم شده، خشم خاصی رو برانگیخته
‫حتی نمی‌تونه کارهای خودش رو بنویسه
‫عجب بازنده‌ای
‫« آشغال جاش توی آشغال‌دونیه! »
‫در پاسخ، وکیل آقای کیم گفتن
‫در حال تنظیم شکایت هستن، ‫چون رمان ممکنه
‫یه تلاش عمدی برای بدنام کردن اعتبار موکل‌شون باشه
‫در این بین، دانشگاه یان‌سو ‫هو مین‌او رو
‫در مقابل کمیته انضباطی قرار داده
‫توجه عموم روی اینه که چطوری می‌خوان این شرایط رو حل کنن
‫پس میگی این دانشجو گولت زده؟
‫فکر می‌کنی اون رفتارت رو توجیه می‌کنه؟
‫تو در موقعیت اختیار قرار داری،
‫اونوقت بهونه‌ات این نامه‌ی مسخره‌ست ‫که سلب مسئولیت کردی؟
‫چطور می‌خوای صدمه‌ای که اعمالت
‫به اعتبار ما وارد کرده رو جبران کنی؟
‫رفتار غیراخلاقیت دانشگاه رو
‫توی تمام رسانه‌ها مورد موشکافی سنگین و منفی قرار داده
‫تو اکثر زمانی که اینجا گذروندی، ‫سابقه‌ی درخشانی داشتی
‫ولی اخیراً، چندین کلاس رو کنسل کردی
‫و دیگه به جلسات استادان نمیان
‫در ضمن، متهم به دزدیدن سوالات امتحانی ‫از یک همکار هستی
‫واسه اینکه به تقلب کردنِ یه دانشجو کمک کنی
‫بهونه‌ای برای این کار نیست
‫کارت نه تنها غیراخلاقی بوده ‫بلکه کاملاً غیرقانونی بوده. سرقته
‫استاد هو،
‫تو به لی کانگ پر و بال دادی
‫استاد خصوصی این دانشجو بودی
‫ادعا می‌کنی شماره تماسش رو نداری
‫آقای کانگ هم به خاطر استرسِ شرایط
‫درخواست مرخصی کرده
‫خیلی‌خب
‫اگه بخوایم قبول کنیم ‫دانشجویی که خواستی استاد خصوصیش بشی
‫بهت دروغ گفته و گولت زده،
‫می‌خوای توضیح بدی
‫علت این کارش چی بوده؟
‫چون باید یه دلیلی باشه دیگه
‫کاش می‌تونستم توضیح بدم
‫ولی نمی‌دونم انگیزه‌اش چی بوده
‫فقط سعی کردم بهش آموزش بدم
‫اشتباه گرفتی، ‫پس برو در خودت بذار!
‫هوم
‫یه مدتی می‌شه که ندیدمت، استاد هو
‫لی کانگ هستم
‫یه ایمیل برات فرستادم. باید بخونیش
‫باید بخونمش
‫خیلی پُررویی، کسکش دروغگو
‫« استاد هو، اینـم آخرین تکلیف من »
‫استاد عزیز
‫حالت چطوره؟
‫شنیدم دنبالمی
‫گمونم خیلی سوال داشته باشی
‫اگه داری این رو می‌خونی، فکر کن پاداش صبوریته
‫به عنوان آخرین تکلیفم، برت می‌گردونم به اول ماجرا
‫اولین باری که همدیگه رو دیدیم رو یادته؟
‫۱۲ سال پیش بود
‫۱۲ سال پیش؟
‫چیزی نمونده. دیگه می‌خوای بداخلاقی رو بذاری کنار؟
‫تو مجبورم کردی بیام اینجا
‫اگه اعصابم خرده دیگه غافلگیر نشو
‫همیشه اعصابت خرده
‫چند هفته‌ست چپیدی توی خونه. ‫باید بیای بیرون
‫داری می‌پوسی. ‫شاید فقط لازمه یه چیزهایی رو تغییر بدی
‫گفتی هیچ ایده‌ی خوبی به ذهنت نمی‌رسه،
‫پس گفتم یه تغییر منظره کمکت می‌کنه ‫که ایده‌ی خوب پیدا کنی
‫نمی‌دونستم به آب نزدیکه
‫- خوشگله ‫- بسه
‫یتیم‌خونه‌ست. ‫من با بچه‌ها خوب نیستم
‫من دارم باهاشون کار می‌کنم. ‫تو فقط بشین و مطالعه کن
‫یا برو بیرون یه قدمی بزن
‫باحال می‌شه. بعدش برات شام می‌خرم
‫اوه!
‫گیر کردیم؟
‫شوخی می‌کنی
‫لامصب
‫« راننده‌ی ناشی »
‫عزیزم، توی چاله گیر افتادیم
‫صبرکن
‫خدای من
‫وقتی تو برونی اینجوری می‌شه
‫دیگه دیر شده
‫بیا امیدوار باشیم پنچر نشده باشه
‫پس وقتی یکی از دوست‌هاتون ‫جواب شما رو داد،
‫یه برچسب می‌ذارید اونجا
‫این یه روش باحاله که ببینیم چندتا وجه اشتراک داریم
‫وقتی یه خط رو با استیکر تموم کردین، ‫داد می‌زنید بینگو!
‫می‌تونید امتحانش کنید؟
‫بینگو!
‫عالیه!
‫حالا بیاید یه سوال رو امتحان کنیم. ‫میوه‌ی موردعلاقه‌تون چیه؟
‫- این کار واسه بچه‌هاست ‫- هندوانه، باشه
‫کی به میوه اهمیت میده؟
‫می‌شه من برم؟
‫جان؟
‫اجباریه؟
‫واسه هیچکس اجباری نیست
‫می‌تونی فقط تماشا کنی
‫یا می‌تونی رنگ‌آمیزی کنی ‫یا با استیکرها بازی کنی
‫هوم؟
‫چند سالته؟
‫چرا آدم بزرگ‌ها همیشه سنم رو می‌پرسن؟
‫اگه تو بگی چند سالته منم میگم
‫پرسیدم چون کنجکاوم
‫تازه ۸ سالم شده
‫برام سواله چرا
‫با بقیه بازی نمی‌کنی
‫از استیکرها خوشت نمیاد؟
‫بعد از بازی‌ها، باید از این صحبت کنیم ‫که چرا اینجاییم
‫نمی‌خوام اون کار رو بکنم
‫یعنی، می‌خوان درباره‌ی والدینت صحبت کنی؟
‫گفتم نمی‌خوام دیگه
‫اگه خاطراتم رو به غریبه‌ها بگم، ‫دیگه خاص نیستن
‫که اینطور
‫یه ایده‌ای دارم
‫می‌خوام یه چیزی رو باهات امتحان کنم. هوم؟
‫پاشو
‫باید بتونی آب رو ببینی
‫به اردک‌ها نگاه کن
‫می‌بینی‌شون؟ ‫بیا از اون‌ها صحبت کنیم
‫دارن توی یه روز خوب واسه خودشون شنا می‌کنن
‫- جدی؟ ‫- جدی
‫بچه اردکه رو باش، می‌دونیم بچه‌ست
‫چون کوچیک‌تره و نزدیک والدینش می‌مونه
‫می‌بینی؟ مطمئن؟
‫اون بچه‌اردک تویی
‫دوتای دیگه که جلو هستن، ‫اونی که مطمئن می‌شه نزدیک‌شون بمونه
‫مامانشه
‫بزرگتره هم باباشه
‫توصیه می‌کنم
‫درباره این خانواده اردک‌ها صحبت کنیم
‫تظاهر می‌کنیم
‫داستان‌شون داستان توئه
‫- داستان‌شون؟ ‫- هوم. درسته
‫چرا فکر می‌کنی بچه‌اردکه ناراحت بود؟
‫چرا... نمی‌خواست صحبت کنه؟
‫چی باعث شد
‫از درون اینقدر عصبانی و ساکت بشه؟
‫بچه‌اردک احساس تنهایی می‌کنه
‫خانواده‌اش دیگه نیستن
‫والدینش مُردن
‫ناراحته
‫چون...
‫دلتنگ‌شونه، بیشتر از چیزی که بتونه تحمل کنه
‫به خاطر مهربونی اون مرد،
‫اون پسربچه ماجرای داستان‌ها رو فهمید
‫به خاطر قصه‌ی خانواده‌ی اردک‌ها،
‫تونست کاری رو بکنه که خیلی وقت بود نکرده بود
‫از والدینش صحبت کنه
‫بابا اردک خیلی قوی بود. ‫کارش باعث شده بود اینجوری بشه
‫اون لحظات واسه اون پسر جادویی بودن
‫واسه اولین بار از وقتی به یتیم‌خونه اومده بود،
‫می‌تونست از مامان و باباش بگه
‫نمی‌ترسید خاطراتش رو بگه
‫...و مامان اردک
‫کجا رفتن؟
‫با وانت بابا می‌رفتن دور دور
‫می‌رفتن گردش درست و حسابی
‫خیلی بازی می‌کردن ‫و حسابی می‌خندیدن
‫بچه اردک خیلی خوشحال بود. ‫بهترین خانواده رو داشت
‫بازم ممنون که اومدین. ‫واسه بچه‌ها خیلی خوبه
‫خیلی مهربونن. انگار اینجا خوشحالن
‫من باید ازتون واسه این جلسه تشکر کنم
‫همونطور که می‌دونید، اینجور کاری ‫واسه مدرکم خوبه
‫وقتی لازمش داشتم تماس گرفتید
‫بازم ممنون. بچه‌ها شگفت‌انگیز بودن
‫ممنون. بهشون میگم
‫- خدافظ ‫- با مطالعات‌تون موفق باشید
‫ببخشید؟
‫سلام
‫من با اون یکی معلمه صحبت کردم
‫اون یکی...
‫آها!
‫فقط خواستم بدونم کجا رفته
‫می‌خوای باهاش خدافظی کنی؟
‫تو از بچه‌ها هم بدتری
‫ممکنه کاری که براش ساخته شده بودی ‫رو از دست داده باشی
‫اون پسربچه‌ای که دیدم ‫بیرون باهاش حرف می‌زدی،
‫انگار یه ارتباط عالی باهم داشتید
‫الان می‌خواست ببینتت
‫آدرست رو می‌خواست ‫تا برات نامه بنویسه
‫می‌خواد در تماس بمونه
‫گفت یادش دادی چطوری یه داستان خوب بنویسه
‫شما دوتا از هرچی که حرف زدین، ‫روز اون پسربچه رو ساخته
‫آدرس‌مون رو بهش دادی؟
‫معلومه. خیلی مهربون بود. ‫اسمش لی کانگه
‫نمی‌خوام بدونم کیه یا باهاش در تماس بمونم
‫به داستانش خیلی علاقه داشتی، نه؟
‫می‌خواستم با یه بچه مودبانه رفتار کنم
‫از برنامه‌ی تو خوشش نیومد ‫واسه همین رفت بیرون
‫فکر کردم حداقل یه مطالعه شخصیتی خوب بشه
‫ولی فقط یه یتیمه. این بچه‌ها ‫همیشه سناریوهاشون یکسانه
‫تصادف ماشین یا یه بیماری
‫چیز خاصی ندارن که الهام‌بخش باشه ‫یا بالاتر از بقیه وایسه
‫چطور می‌تونی اینقدر بی‌احساس باشی؟
‫چطوری الهام نگرفتی؟
‫تمام ترومایی که این بچه‌ها ‫تو این سنِ کم گذروندن
‫می‌دونم خیلی سختی کشیدن
‫فقط گفتم اون متمایز نیست
‫واسه اینکه یه داستان واقعاً تکونت بده ‫یه چیز خاص نیازه
‫بگذریم، مهم نیست. بیا بریم
‫اگه چیزی فرستاد، ‫به خودم زحمت نمیدم که جوابش رو بدم. باشه؟
‫بسه دیگه. تو تا اینجا روندی، مسیر برگشت رو من می‌رونم
‫« دانشگاه یان‌سو » ‫« استاد هو مون‌او، ادبیات کُره‌ای »
‫یک، دو، سه! پنیر!
‫باشه بابا، نوبت توئه
‫« خوش اومدین، سال اولی‌های دانشگاه یان‌سو »
‫یه قلب انگشتی نشون بده
‫« دفتر استاد هو مون‌او »
‫وای مرد. هیچوقت قرار نیست اینجا رو یاد بگیرم
‫مطمئنی این طبقه بود؟ راه رو گم کردم
‫- ها؟ ‫- استاد هو
‫این ترم واسه نویسندگی با اون کلاس دارم
‫شنیدم کلاس‌هاش سخته. ‫سبکش قدیمیه، خیلی تجربه داره
‫آره، منم شنیدم
‫راستش با والدین من دانشگاه می‌رفته
‫اون و بابام توی یه برنامه بودن، ‫چون دوتاشون می‌خواستن نویسنده بشن
‫بابام بهتر بود
‫استاد تحملش رو نداشت
‫یه کتاب نوشت و بعدش دیگه هیچی ننوشت
‫ولی جالبش اینه که بدجوری روی مامانم کراش داشت
‫قبلاً همه‌اش دنبالش بوده
‫تو هم وای‌داک هستی؟
‫منم همین ساک رو دارم
‫من کیم سه‌یون هستم. ‫تازه علوم کتابداری رو شروع کردم. تو چی؟
‫سلام. من لی کانگ هستم. ‫مهندسی الکترونیک
‫- اینجا خیلی بزرگه! ‫- آره گمونم
‫- گشنه‌تون نیست؟ خوراکی توی آشپزخونه‌ست ‫- مامانم دوست داره مهمون بیاد
‫یون!
‫اوه!
‫این واسه شما
‫- وای. خیلی خوبه ‫- نوش جان بچه‌ها
‫راستی، نظافت‌کارِ خونه، مین‌هوی...
‫...کاملاً ساخته‌ی ذهنم بود
‫همونجا بمون
‫ببخشید که فکر کردم می‌تونم استاد خصوصیت بشم
‫کارمون باهم تمومه!
‫- نه ‫- خدای من!
‫- زنگ بزنید اورژانس!
‫نمی‌دونم چی کار کنم. ‫کسی احیای قلبی بلده؟
‫اون لحظه، حرفت برگشت بهم
‫گفتی واسه متمایز بودن داستان،
‫باید یه چیز خاص داشته باشه ‫که واقعاً آدم رو تکون بده
‫پس اون زنه...
‫مین‌هویـه
‫اونی که صدمه دید؟
‫و اونجاست
‫- کی؟ کجاست؟ ‫- خونه؟
‫اون بابای سه‌یونـه؟
‫اونه
‫که داشتی ازش می‌نوشتی؟
‫تصادف...
‫...یه حادثه از روی خوش‌شانسی بود
‫آقای کیم!
‫- اینجایی. باهاش برو ‫- البته
‫- خدای من ‫- می‌شه باهاش برم؟ با ما کار می‌کنه
‫- ممنون. ممنون ‫- خدای من. چی شده؟
‫سلام
‫استاد
‫با اینکه دوست نیستیم، ‫غریبه‌ی کامل هم نیست
‫گرچه،
‫واسه اینکه توی مطالعاتت کمک کنم،
‫به نظرم ادامه‌ی... فردی...
‫از اونجا به بعد، دیگه من داستان رو نمی‌نوشتم
‫- تو می‌نوشتی ‫- هم برای تو، هم برای من
‫کانگ،
‫این چه قیافه‌ایه که اخیراً به خودت گرفتی؟
‫چیزی توی ذهنته؟ ‫می‌دونی می‌تونی بهم بگی
‫می‌خوام یه پروژه رو جمع کنم
‫ولی تقریباً آخراشه
‫انگار خیلی چیز بزرگیه
‫اگه بهت استرس میده، ‫لازم نیست بیای سر بزنی
‫باید روی کارت تمرکز کنی
‫کارم اینه که مطمئن بشم حالت خوبه، نه؟
‫چون خانواده‌ای
‫مثل بابای دومم هستی
‫یا یه مادر ناتنی
‫خیلی چرند میگی
‫می‌دونم وقتی نبودم ‫بهم می‌گفتی «فرمانده آموزشی»
‫ولی بچه‌ها همیشه فکر می‌کنن ‫والدین‌شون این چیزها رو نمی‌دونن
‫حالا...
‫...داستانت این روزها چطور پیش میره؟
‫فقط دهنت رو ببند! ‫دروغ نیست اگه بدونی حقیقته
‫حقیقت هم اینه که سوهون رفته دیدن نویسنده‌ی نامه
‫« یادداشت‌های ردیف آخر »
‫« نوشته‌ی هو مون‌او »
‫بالاخره انجامش دادم
‫هو مون‌او...
‫...رمان دومت
‫خب...
‫داستانت این روزها چطور پیش میره؟
‫خاص شده؟
‫ازش لذت می‌بری؟
‫اون بچه‌ی لعنتی
‫آفرین
‫آفرین!
‫ای کثافت
‫به خاطر اون زمان بود؟
‫سه اردک
‫بهت اعتماد کردم!
‫نظرت چیه استاد؟
‫به نظرت متمایزه؟
‫فاوست. هوم
‫مردم هنوز حاضرن برن سراغ کارهای کلاسیک، ها؟
‫اگه ببینی چطوری نوشته شده ‫بیشتر ازش لذت می‌بری
‫هزینه رو چطور پرداخت می‌کنید؟
‫می‌دونم چطور نوشته شده
‫در طول یه دوره ۶۰ ساله تکامل پیدا کرده
‫اکثر عمر نویسنده براش صرف شده
‫واسه نوشتن داستانم
‫به کمک نیاز دارم
‫یکم راهنمایی حرفه‌ای به کارم میاد
‫ترجمه از «امیرعلی» ‫::. illusion .::
«بکس مووی– مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور» [Baxmovie.com]
‫داستان چیه؟
‫ادامه دارد
«بکس مووی– مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور» [Baxmovie.com]