‫ارائه‌ای از وبسایت دیجی موویز ‫.:: DigiMoviez.Com ::.
« بکس مووی– مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور » [Baxmovie.com]
‫تــرجمه از « حسین رضایی » ‫ H o s s e i n T L
‫‏- لی مین‌یونگ ‫‏- بله
‫‏جانگ هان‌سول
‫‏جانگ هان‌سول؟
‫‏- هو دوجون ‫‏- بله
‫‏تکلیف‌هایی رو که هفته پیش ‫‏تحویل دادید، تصحیح کردم
‫‏اونجان. ‏بعد کلاس بیاین بردارین
‫‏چشم استاد
‫یادداشت برداشتی؟
‫‏- میشه یه نگاهی بندازم؟ ‫‏- آره. برات میفرستم
‫‏هی، فهمیدی امروز ‫‏داشت چی میگفت؟ من...
‫‏استاد
‫‏استاد!
‫عه، این...
‫واقعاً «آشغال» آخه؟
‫‏دارین به مقاله‌ام میگین آشغال؟
‫خبر ندارین؟
‫‏من اینفلوئنسرم
‫‏اصلا میدونی یعنی چی؟
‫‏فقط توی بلاگم، ‏بیشتر از ‫سی هزار تا دنبال‌کننده دارم
‫‏میدونی هر روز ‏چندتا لایک میگیرم؟
‫‏واقعا؟
‫‏چه جالب
‫‏اسمش چیه؟ «سطل آشغال»؟
‫‏البته اگه پر از همچین ‏نوشته‌هایی باشه
‫‏بنظرم بهتره اسمش رو بذاری ‏«زباله‌دونی»
‫دوازده تا پاراگراف
‫۱۶۷ جمله
‫‏شاید فکر کردی چون چند صفحه
‫رو با کلمات پر کردی ‫میشه بهش گفت نوشته
‫‏متاسفانه هیچ‌کدوم از جمله‌های اینجا ‫‏اصلا حرفی برای گفتن ندارن
‫‏چون هیچیش ‏شخصی ‫و از ته دل نیست
‫‏کلش یه مشت کلیشه ارزون ‏و سانتی‌مانتاله
‫تازه از آثار بقیه هم کپی کردی
‫‏به این ردیف کلماتی که ‫بدون اینکه خودت بفهمی‌شون
‫استفراغشون کردی، چی باید بگم؟
‫‏پس اگه فکر میکنی
‫واژه‌ای بهتر ‏از «آشغال» براش هست، بهم بگو
‫‏با دل و جون همون رو به کار میبرم
‫حالا میتونم برم؟
‫حرومزاده‌ی روانی. محلش نده
‫‏میخوای برات بکشمش؟
‫‏اه! ازش متنفرم
‫‏اگه این درس اجباری نبود...
‫‏...حذفش میکردم
‫‏شنیدم هو مون‌او چون خودش ‫‏نمیتونه بنویسه این کارا رو میکنه
‫‏ها؟
‫‏چندتا سال‌بالایی ‏همه‌چی ‫رو برام تعریف کردن
‫‏فقط یه رمان نوشته
‫‏اونم مال تقریباً بیست سال پیشه
‫‏از اون موقع دیگه نتونسته ‏هیچی بنویسه
‫‏میخواد بنویسه، ولی هر چقدر هم ‫‏زور میزنه نمیتونه
‫‏واسه همینم همه عصبانیت
‫‏و تنفر از خودش رو ‫‏سر دانشجوها خالی میکنه
‫‏چه بی‌عرضه‌ای
‫[ در حال انجام پژوهش ] ‫[ ‏مزاحم نشوید ]
‫‏اوه، مون‌او، اومدی
‫‏در اتاقت باز بود، برای همین...
‫‏بازم سلام آقای پارک. ‫به این زودی برگشتی؟
‫‏آره، انگار
‫دلم برات تنگ شده بود، مون‌او
‫‏باز شروع نکن. گفتم ترجیح میدم ‫‏رابطه‌مون حرفه‌ای بمونه
‫‏چشم آقای هو
‫آخه خیلی رسمی بنظر میاد
‫دیروز به سلامت رسیدی خونه؟
‫‏- قهوه؟ ‫‏- نه، ممنون. همین الان خوردم
‫این چیه؟ وای خدا!
‫‏چقدر لجبازی، مون‌او
‫‏هنوز حضور و غیاب رو ‏روی کاغذ می‌نویسی؟
‫‏ببین، من برنامه‌ش رو برات نصب میکنم
‫‏- خیلی راحت‌تره ‫‏- نه، ممنون
‫‏روش خودم رو دوست دارم
‫‏خب چی شده اومدی اینجا؟
‫بی‌دلیل از دانشکده مهندسی
‫نمی‌کوبی بیای اینجا
‫آهان...
‫‏راستش میخواستم دیروز ‫‏مطرحش کنم، ولی یادم رفت
‫‏- هوم ‫‏- گوش کن، مون‌او
‫‏می‌دونم کیم سوهونِ نویسنده رو می‌شناسی
‫‏کی؟ کیم سوهون؟
‫‏آره، آره
‫با همدیگه هم‌دانشگاهی بودین
‫اصلاً نمیدونستم اینقدر ‏آدم‌های ‫درست‌وحسابی میشناسی، مون‌او
‫‏کاش زودتر می‌فهمیدم
‫‏سال‌ها پیش بهت می‌گفتم ‫کمک کنی ‏بیارمش اینجا
‫‏منظورت چیه؟
‫عه... فکر کنم قبلاً بهت گفتم
‫عه...
‫‏من هر ماه برای دانشکده مهندسی
‫برنامه‌های فرهنگی میذارم. خب؟
‫‏دانشجوهای ما زیاد بیرون نمیرن ‫‏برای همین داوطلب شدم که...
‫‏برو سر اصل مطلب
‫‏آه، بله! اصل مطلب
‫‏اصل مطلب اینه که امیدواریم
‫کیم سوهون ماه بعد مهمونمون باشه
‫برای سخنرانی درباره رمان جدیدش
‫‏و بعدشم یه گفتگو
‫‏و امیدوارم تو گفتگو رو میزبانی کنی
‫‏هوم؟
‫‏- میزبانی کنم؟ ‫‏- آره
‫‏خود آقای کیم اول پیشنهادش رو داد
‫‏کیم سوهون پیشنهاد داد؟
‫‏- آره ‫‏- چی گفت؟
‫‏گفت که اگه یه دوست میزبان گفتگو باشه
‫‏راحت‌تره و بیشتر خوش می‌گذره
‫‏گفت اگه تو این کار رو بکنی، میاد
‫‏کیم سوهون اینو گفت؟
‫‏آره
‫‏مراقب باشین، آقای گو. لیزه
‫‏- قراره مقاله خوبی بنویسی برامون؟ ‫‏- آره، قطعاً
‫‏فقط آماده باشین ‏نسخه‌های ‫بیشتری از کتاب چاپ کنین
‫سوهون
‫‏اوه
‫‏- همین بالاست ‫‏- اوه، مون‌او. یه لحظه
‫‏- آقای گو؟ ‫‏- هوم؟
‫‏لطفا شما برین جلو. من الان میام
‫‏باشه، حتماً
‫‏زیاد طولش نده. ‫‏مصاحبه اصلی تازه الان شروع میشه
‫‏- بله ‫‏- ما میریم تو رستوران گوشت خوک
‫‏- اونجا می‌بینمت ‫‏- می‌بینمتون
‫‏باید زودتر بهت زنگ می‌زدم
‫‏بابتش شرمنده‌
‫‏آره
‫‏قرار نبود امشب ‏با هم شام بخوریم؟
‫من که این فکر رو می‌کردم
‫‏آره، قطعاً. برنامه همین بود
‫اتفاقاً باید با هم حرف بزنیم
‫ولی امروز بعدظهر ‫آقای گو سرزده اومد پیشمون
‫‏می‌دونی کیه دیگه؟
‫‏آره، معلومه می‌دونم. ‫‏کیه که گو یونگ‌هو رو نشناسه؟
‫‏البته تا حالا از نزدیک ندیده بودمش
‫‏گوش کن
‫‏می‌خواستی حرف بزنیم؟
‫‏در چه مورد؟
‫‏اگه منظورت اون لطفیه که ازت خواستم
‫‏تصمیمت رو گرفتی؟
‫‏آره
‫‏ببخشید. نمی‌تونم برات توصیه‌نامه بنویسم
‫‏حس می‌کنم تازگی‌ها ‫‏زیادی توصیه‌نامه نوشتم
‫‏اوه، زیاد... زیادی؟
‫‏ولی...
‫خوندیش دیگه؟
‫‏معلومه که خوندم
‫‏بعداً حرف می‌زنیم
‫‏- ولی زود، باشه؟ ‫‏- صبر کن، سوهون
‫بگو. نظرت چی بود؟
‫همین الان بهم بگو لطفاً
‫‏برام سخت بود بفهمم نویسنده ‫‏می‌خواد چی بگه
‫‏راستش با خودم گفتم
‫‏وقتی چیزی برای گفتن نداری ‫‏چرا اصلا خودتو خسته می‌کنی؟
‫‏البته ایرادی نداره‌ها
‫‏ولی مهم‌تر از همه
‫باید دوباره ساختار جملات رو یاد بگیری
‫‏برای همینه که ‫‏اولین جمله اینقدر مهمه
‫‏چون وقتی نویسنده اولین جمله رو می‌نویسه
‫‏اولین قدمش رو داخل داستان برداشته
‫‏مثلا گوش کنین
‫«چقدر خوشحالم که رفته‌ام
‫دوست عزیز، دلِ آدمی ‫عجیب چیزی‌ست
‫تویی را که اینچنین
‫دوستت می‌دارم، ترک می‌کنم ‫اما خوشحالم»
‫‏کسی می‌تونه بگه این مال کدوم رمانه؟
‫‏نمی‌دونین؟
‫رمانی کلاسیک در میان کلاسیک‌ها
‫کتابِ...
‫کی بود؟
‫‏گوشی کی بود؟
‫‏ببخشید
‫‏اولین جمله‌ی «رنج‌های ورتر جوان» ‫‏اثر گوته
‫‏همونطور که حتما همه‌تون می‌دونین
‫‏این رمان به شکل نامه‌هایی نوشته شده
‫‏که ورتر برای دوستش آلبرت می‌فرسته
‫‏فکر کردی کلاس من مسخره‌بازیه؟
‫‏فکر کردی من مسخره‌تم؟ ها؟
‫‏بلند شو
‫زود
‫‏بلند نمیشی؟
‫‏پس برو بیرون!
‫‏زود باش، برو بیرون!
‫‏آلبرت نیست. ویلهلم‌ـه
‫‏چی گفتی؟
‫‏اسم دوست ورتر، ویلهلم‌ـه
‫‏آلبرت... نامزد لوته‌ست، ‫‏زنی که ورتر عاشقشه
‫‏آلبرت رقیب ورتره
‫‏کسی که بهش حسادت می‌کنه ‫‏ولی در عین حال می‌پرستدش
‫‏شاید
‫‏از این نظر که همه این‌ها ‫‏بخشی از ماجرا هستن...
‫بشه گفت در واقع دوستن
‫کسی که بهش حسادت می‌کنه
‫دوستش هم هست
‫‏اوه...
‫‏استاد... فکر کنم وقت تموم شده
‫‏برای امروز کافیه
‫‏هی، پاشو
‫[ ‏مبانی نویسندگی ] ‫[ ‏مفاهیم و تمرین‌ها ]
‫‏استاد هو مون‌او
‫[ ‏مهندسی الکترونیک ] ‫[ ‏لی کانگ ]
‫‏هی، ممنون!
‫تو نبودی بدجور تو دردسر میفتادم
‫‏نظرت چیه ناهار مهمونت کنم؟
‫‏هر چی بخوای. ‫‏هر چیزی. مرغ سوخاری، پیتزا...
‫اما اگه حسادت قبل از محبت اومده باشه
‫‏واقعا میشه اسمش رو دوستی گذاشت؟
‫‏اولین بار سه‌یون رو زمستونِ ‫قبل از ‏شروع دانشگاه دیدم
‫میشه گفت... تصادفی بود
‫چیکار می‌کنی؟ میز رو جمع کن
‫‏هی، این...؟
‫‏دنبال این می‌گردین؟
‫ممنون. خیلی ممنون
‫‏اشکالی نداره! پیداش کردم!
‫‏باشه، عالیه. خیلی ممنون
‫‏مرسی
‫‏دیدارمون تصادفی بود، ‫‏ولی دوست شدنمون
‫‏نه
‫‏نقشه‌ی من بود
‫[ ‏باشگاه کدنویسی ]
‫‏اوه
‫‏تو هم عضو وای‌داکی؟
‫‏منم همین ساک رو دارم
‫‏من کیم سه‌یونم. ورودی جدید ‫‏علوم کتابداری‌ام. تو چی؟
‫‏سلام. من لی کانگ‌ـم
‫‏- مهندسی الکترونیک ‫‏- اوه!
‫‏مهندسی می‌خونی ‫‏و این کلاس رو برداشتی؟
‫‏خب، راستش درس عمومیه
‫تو الانم کدنویسی بلدی؟
‫‏چون من هنوز ‏هیچی بلد نیستم
‫‏فقط چون گِیم دوست دارم عضو شدم
‫‏کدنویسی سخت نیست
‫‏راحته
‫‏واقعا؟
‫اوه! چطوری این کارو می‌کنی؟
‫‏میشه بهم نشون بدی؟
‫‏الان نه
‫یکم دیگه باید برم سر کار
‫‏فردا چطور؟ خونه‌ی من؟
‫‏نقشه‌ام جواب داد
‫‏- خونه‌ی تو؟ ‫‏- هوم
‫- بالاخره با سه‌یون دوست شدم ‫- برای تو تایم خوبیه؟
‫‏دوست‌هایی که می‌تونستن ‏برن خونه همدیگه
‫[ ‏ادامه دارد... ]
‫‏میشه برای جایی دلتنگ شد
‫‏که هیچوقت نرفتی؟
‫‏میشه دلتنگ کسی شد
‫‏که هیچوقت ندیدیش؟
‫‏اولین بار بود که می‌رفتم خونه‌ی سه‌یون ‫‏ولی برام آشنا بود
‫‏دقیقاً شبیه عکس‌ها بود
‫‏بیا تو. از این طرف
‫‏مامان
‫‏- پس رسیدی ‫‏- این دوستمه
‫‏از باشگاه کدنویسی
‫‏گفته بودم قراره بیاد
‫‏آره. درست میگی
‫‏سلام. من لی کانگ هستم
‫خوشحالم باهاتون آشنا میشم
‫‏نه، با عکس‌ها فرق داشت
‫‏همه‌چی از چیزی که انتظار داشتم ‫هم ‏قشنگ‌تر بود. خونه...
‫خیلی کارت خوبه‌ها
‫آدم‌هاش
‫‏- حال کردی؟ ‫‏- آره، خوب بود
‫‏معلومه
‫‏«ادامه دارد»
‫عجب. این چیه؟ کی نوشته؟
‫یه دانشجو
‫‏نظرت چیه؟
‫‏نمی‌دونم
‫‏پس می‌خواسته با اون پسره دوست بشه
‫‏نه، اینطور نیست
‫‏وانمود کرده باهاش دوسته
‫‏چون می‌خواسته بره خونه‌ش، درسته؟
‫‏اوه. گیج شدم. چی می‌خواد؟
‫‏چرا باید همچین چیزی بنویسه؟
‫ای خدا
‫نظر کارشناسیت رو می‌خواستم، ‫نه این حرفا رو
‫‏داری همون سوالایی رو می‌پرسی که خودم پرسیدم
‫‏اگه بخوای حدس بزنی ‫بنظرت روانشناسیِ پشتش چیه؟
‫از روی این نوشته نمی‌تونم بگم
‫‏ولی بنظر نمیاد چیز خیلی پیچیده‌ای باشه
‫حسودی می‌کنه
‫‏حتما توی این دوستش یه چیزی دیده
‫‏که به ‌شدت می‌خواستدش
‫و چون این احساس رو نمی‌تونه تغییر بده
‫‏داره با نوشتن تخلیه‌ش می‌کنه
‫درسته یکم عجیبه
‫ولی آوردن این احساسات روی کاغذ چیز خوبیه
‫‏هوم
‫ولی کنجکاوم ببینم بعدش چی میشه
‫‏خیلی خوب می‌نویسه
‫بنظرم... بهترین دانشجوی نویسندگی‌ایه ‫‏که تا حالا داشتی
‫‏آره، با اختلاف
‫‏خب؟ می‌خوای راهنماییش کنی؟
‫مسخره‌بازی درنیار
‫خیلی‌خب
‫‏راستی...
‫‏آخرین بار کی اومدی اینجا؟
‫‏می‌دونی؟
‫‏شب بخیر
‫ولی کنجکاوم ببینم بعدش چی میشه
‫بنظرم... بهترین دانشجوی نویسندگی‌ایه ‫‏که تا حالا داشتی
‫‏خب؟ می‌خوای راهنماییش کنی؟
‫‏گفتین بمونم؟
‫می‌خواستین چیزی بهم بگین؟
‫‏جلوی دانشجوهام تحقیرم کردی
‫لذت بردی ازش؟
‫‏اوه
‫‏اون کیم سه‌یون‌ـه؟
‫آره
‫خبر داره داری درباره چی می‌نویسی؟
‫‏خوندتش؟
‫‏نه
‫‏فقط شما نوشته‌ها رو می‌خونین، درسته؟
‫جلسه اول همین رو گفتین
‫بفرما ‏بشین
‫خب
‫‏می‌خوای درباره چی بنویسی؟
‫‏چی می‌خوای بگی؟
‫‏نمی‌دونم
‫‏خودتون گفتین هر چی ‫دلمون می‌خواد ‏بنویسیم
‫‏منم همین کارو کردم
‫‏نه، نه
‫می‌دونم که سوالم رو متوجه میشی
‫لازم نیست وانمود کنی
‫تو...
‫‏بهش حسودی می‌کنی، نه؟
‫میگی کاش جای اون بودی
‫برای همین اینو نوشتی، مگه نه؟
‫می‌دونی چیه؟
‫توی تکلیف کیم سه‌یون ‫‏هیچ اثری از تو نیست
‫بنظر نمیاد براش مهم باشی، ‫‏چه بهش حسودی کنی چه نکنی
‫فقط خودتی که داری رنج می‌کشی
‫شما می‌دونین، استاد؟
‫‏تا حالا حسش کردین؟
‫اوه
‫‏پس منظورتون اینه که ‫از یه چیز دیگه بنویسم؟
‫چیز دیگه‌ای نیست که ‫بخوام درباره‌ش بنویسم
‫‏نه، نه، بنویس! درباره همین بنویس
‫‏می‌خواستم بگم
‫‏باید به نوشتن ادامه بدی
‫‏حتی اگه سخته، تا آخر بنویس
‫‏اینکه چیزی داشته باشی ‫‏که بخوای درباره‌ش بنویسی خیلی مهمه
‫استعداد داری
‫اگه بخوای
‫‏حاضرم هفته‌ای یه بار ‫‏خصوصی باهات کار کنم
‫- خصوصی؟ ‫- هوم. آره
‫‏می‌خوام جلسه اضافه برات بذارم
‫بیشتر برات وقت بذارم. ‫چیه؟ نمی‌فهمی؟
‫‏نه، می‌فهمم. آخه...
‫باید کار هم بکنم
‫‏نمی‌تونم برای جلسه اضافه ‫‏از ساعت کارم بزنم
‫‏باشه پس
‫‏اگه به اندازه حقوقی که از دست میدی
‫‏بهت پول بدم چی؟
‫چرا؟
‫‏برای چی بهم پول بدین؟
‫‏خدایا. نه، خیلی مسخره‌ست
‫لی کانگ
‫‏الان جدی‌ام. مسخره‌بازی رو بذار کنار ‫‏و خوب گوش کن‏
‫تو هیچوقت کیم سه‌یون نمیشی
‫‏ولی می‌تونی هر چقدر می‌خوای
‫‏درباره میلت برای تبدیل شدن بهش بنویسی
‫‏اگه بتونی اون حس رو هضم کنی‏
‫اونوقت میشه نویسندگی
‫قدرت ادبیات همینه‏
‫می‌خوام کمکت کنم ‫که چیزی که می‌نویسی
‫‏فقط یه مشت خط روی کاغذ نمونه
‫‏بلکه تبدیل به داستان بشه
‫‏چون... استعداد چیز کمیابیه
‫‏و من دوست دارم بهت یاد بدم
‫[ ‏باشه استاد ]
‫[ ‏باشه استاد. از ‏یکی از کارای ‫پاره‌وقتم استعفا میدم ]
‫‏هوم
‫‏چیه؟
‫‏فقط برام خنده‌داره
‫‏کلاس خصوصی؟ ‫‏فکر نمی‌کردم واقعا انجامش بدی
‫‏بگذریم، مدت‌ها بود ‫‏اینقدر خوشحال ندیده بودمت
‫گفته بودی با یکی ملاقات داری. ‫‏نمی‌خوام دیرت بشه
‫‏بهتره بری، نه؟
‫‏راستش با اینکه جلساتت رو ‫‏اینجا برگزار کنی خیلی راحت نیستم
‫‏چرا خونه؟ ‫‏چرا دانشگاه یا کافی‌شاپ نه؟
‫‏چون اونوقت بقیه ما رو می‌بینن
‫‏ترجیح میدم اول چند هفته بگذره
‫‏و هر وقت پارک و سونگ‌هویی رو دیدی
‫‏لطفاً به اونا هم چیزی نگو، باشه؟
‫‏- بگو برنامه داشتم ‫‏- ای بابا. باشه
‫‏چرا همیشه می‌خوای ‫‏همه‌چی رو مخفی نگه داری؟
‫‏بعداً می‌بینمت. کلاس خوبی داشته باشی
‫او‏هوم
‫سلام
‫‏بیا تو
‫‏از این طرف
‫‏چیکار می‌کنی؟
‫‏چرا انقدر پکری؟ ‫‏اومدی درس بخونی
‫‏حتی سلام هم نکردی
‫‏سلام کردم
‫‏نکردی. بشین
‫‏راستش...
‫‏یه اتفاقی افتاده، ‫‏می‌خواستم زنگ بزنم بگم
‫ولی گفتم بهتره صبر کنم ‫تا حضوری ببینمتون
‫باشه. بگو
‫‏نمی‌تونم این کلاس‌ها رو ادامه بدم
‫عه...
‫دیروز رفتم خونه‌ی سه‌یون
‫‏و شاید دیگه نتونم ‏برم اونجا
‫‏که یعنی دیگه نمی‌تونم بنویسم
‫و این جلسات هم دیگه فایده ندارن
‫‏باشه
‫‏دقیقاً چی شد؟
‫موضوع چیه؟
‫‏می‌دونین که من و سه‌یون ‫‏توی یه باشگاه کدنویسی هستیم؟
‫‏آره
‫‏خب، حدود دو هفته دیگه ‫‏یه مسابقه برگزار می‌کنن
‫‏عملاً مرحله اول ‏مسابقات ملیه
‫عه...
‫‏من و سه‌یون تصمیم گرفتیم ‫تیم بشیم و شرکت کنیم
‫‏برای همین رفتم خونه‌ش ‫‏تا با هم تمرین کنیم، بعد...
‫‏بعد چی؟
‫‏- بازم سعی کن تا اینجا بیای ‫‏- باشه
‫من ‏باید برم دستشویی، خب؟
‫‏باشه، حله
‫‏براکت...
‫‏فقط می‌خواستم برم دستشویی
‫‏ولی بعدش کنجکاو شدم
‫‏می‌دونم... نباید این کار رو می‌کردم
‫‏ببخشید
‫‏نتونستم دستشویی رو پیدا کنم، برای همین...
‫‏اوه
‫خب ‏فکر کردم تو پسرمی
‫طبقه بالا هم دستشویی هست
‫‏و یکی هم کنار ورودی اصلی برای مهمون‌ها
‫‏ممنون که گفتین
‫‏دیگه راهم رو گم نمی‌کنم
‫‏با اینکه پام رو از گلیمم درازتر کرده بودم
‫‏مامان سه‌یون باهام مهربون بود
‫‏نه عصبانی شد، نه حتی ناراحت بنظر میومد
‫‏سر شام هم چیزی نگفت
‫‏- داغه ‫‏- هوم
‫‏نمیای؟ چیکار می‌کنی؟
‫‏همه منتظرتن
‫‏آره، الان میام
‫‏هوم... دوست جدیده
‫‏من بابای سه‌یون‌ـم. ‫‏اسمت لی کانگ‌ـه، درسته؟
‫‏- سلام ‫‏- بفرما بشین
‫‏شنیدم تو کار با کامپیوتر ماهری
‫‏می‌دونی، این روزها تقریباً ‫‏همش از تو حرف می‌زنه
‫اینطور بنظر میاد
‫‏دوست‌های زیادی داشته ‫‏ولی خیلی درباره تو حرف می‌زنه
‫‏بی‌خیال مامان، دیگه اونقدرم نه
‫‏ولی تنها دلیل اینکه ‏من توی مسابقه‌ام
‫‏اینه که کانگ داره کمکم می‌کنه
‫‏هوم
‫‏حتی سال‌بالایی‌ها هم از مهارتش تعجب می‌کنن
‫‏- دیگه داری اغراق می‌کنی ‫‏- اغراق؟
‫بهرحال، مراقب سه‌یون باش
‫دیگه رویاش برنامه‌نویس شدنه
‫‏اگه می‌دونستیم، می‌فرستادیمش
‫دانشکده مهندسی مثل تو
‫خب، شروع کنیم
‫‏هوم...
‫‏- به به! ‫‏- اول دعا می‌خونیم
‫‏به نام پدر، پسر
‫و روح‌القدس. آمین
‫‏خدایا، ما و این نعمت‌ها را متبرک کن
‫‏که به لطف تو، ‫از طریق مسیح
‫خداوندگارمان، دریافت می‌کنیم...
‫‏ولی قبل از اینکه شب ‫خونه‌شون رو ترک کنم
‫‏فهمیدم واقعا چه حسی بهم داشته
‫‏نمی‌دونم. ‫یکم موذی به نظر میاد
‫هر کسی یه انرژی خاصی داره
‫‏همون بار اول که دیدمش حسش کردم
‫‏کاش دیگه اینجا نیاد
‫‏هوم؟ چیه؟
‫‏باز چی انقدر عصبانیت کرده؟
‫‏نباید درباره دوست سه‌یون ‫‏اینجوری حرف بزنیم
‫‏تنها کاری که می‌تونیم بکنیم ‫‏اینه که مراقبش باشیم
‫‏امروز یه اتفاقی افتاد. ‫‏رفته بود تو اتاق خوابمون
‫فقط...
‫‏فقط میگم
‫‏ترجیح میدم یونِ ما
‫‏با کسی دوست باشه که... ‫‏شادتر و اجتماعی‌تره
‫‏ای بابا
‫‏فکر کردم پسر خوبیه. ‫بنظر باهوش میاد
‫یه پیشنهاد
‫‏تا بعد از مسابقه کاری بهش نداشته باشیم
‫‏کی می‌دونه؟ ‫شاید حتی جایزه هم ببرن
‫‏جایزه گرفتن تو همچین مسابقه‌ای ‏براش خوبه
‫‏وقتی می‌خواد دنبال کار بگرده
‫‏منم به همین فکر می‌کردم
‫‏خیلی‌خب
‫اگه اینجوری به نفعشه
‫‏صبر کنیم ببینیم چی میشه
‫‏آره
‫‏خب، برای چی این کارو کردی، ها؟
‫‏می‌دونم نباید انجامش می‌دادم
‫‏خیلی‌خب
‫‏پس یعنی
‫‏باید تو اون مسابقه
‫‏یا هر چی که اسمشه، ‫برنده بشی
‫‏تا بذارن همچنان بری اونجا؟
‫‏هوم؟ آره؟
‫‏آره. ماجرا همینه
‫‏پس برنده شو
‫اینطور که می‌شنوم کارت خوبه
‫‏شما خبر ندارین. من از سه‌یون بهترم
‫‏ولی امکان نداره بتونم ‫مسابقه رو ببرم
‫‏باشه، ولی بازم
‫‏کی گفته برای نوشتن ‫‏حتماً باید بری توی اون خونه؟
‫‏نمی‌فهمین؟
‫‏درباره چی بنویسم؟ ‫‏چیز دیگه‌ای ندارم
‫‏حق با توئه
‫‏آره، درسته
‫‏درسته
‫‏اوه، حالا چیکار کنیم؟
‫‏باید یه ایده خوب پیدا کنیم...
‫‏یه راه هست که شاید جواب بده، ولی...
‫‏خب چیه؟
‫‏ولش کن
‫‏فکر نکنم انجامش بدی
‫‏چی میگی؟ ها؟ ‫‏چی رو انجام نمیدم؟ بگو
‫‏سوال‌ها
‫‏سوال‌ها؟
‫سوال‌ها چی؟
‫‏نکنه می‌خوای...
‫‏که من...
‫ببینم...
‫سوال‌ها قراره چی باشن، درسته؟
‫‏من هیچوقت همچین چیزی نمی‌خوام ‫‏ولی چاره دیگه‌ای داریم؟
‫‏دیوونه شدی؟
‫‏وای خدا. روانی شدی
‫‏توله‌سگ!
‫‏چطور جرئت می‌کنی همچین ‫پیشنهادی به استادت بدی؟
‫‏فکر کردی کی هستی؟
‫‏چطور از من می‌خوای ‏بخاطرت تقلب کنم؟
‫‏هی، برو بیرون!
‫برو بیرون ببینم!
‫‏دیگه بهت درس خصوصی نمیدم
‫واقعا عوضی هستی
‫‏حالا برو بیرون!
‫‏پس کاریش نمیشه کرد
‫‏می‌تونیم وانمود کنیم ‫‏اصلا این اتفاقات نیفتادن
‫می‌خوای چیکار می‌کنی؟
‫‏چه عوضی‌ای هستی تو؟ ها؟
‫‏چرا تکلیف این هفته‌ت رو تحویل ندادی؟
‫‏چیزی برای نوشتن نداشتم
‫‏هی، لی کانگ!
‫‏نمی‌خوای چیزی تحویل بدی؟
‫‏اگه ندی، نمره نمی‌گیری!
‫‏هی
‫‏هی!
‫[ ‏مهندسی الکترونیک ] ‫[ ‏لی کانگ ]
‫[ ‏سمینار نویسنده مطرح، کیم سوهون ]
‫‏نویسنده‌ی «چشمان خانه»
‫‏سلام آقای پارک
‫سلام مون‌او. یعنی... آقای هو
‫کجایی؟
‫عه...
‫‏آقای کیم همین الان اینجاست ‫‏و منتظرته
‫بهتره قبل از سخنرانی ‫‏یه قهوه بخورین و گپ بزنین
‫واقعا؟ منتظره؟
‫‏الان دارم میام. تازه پارک کردم
‫‏ده دقیقه. فکر کنم حدود ده دقیقه دیگه ‫‏برسم اونجا
‫‏بهش بگو... ‫‏یه چای بخوره
‫‏و یکم بیشتر منتظر بمونه، باشه؟ آره
‫شرمنده. الان می‌رسم. آره
‫‏حتماً. باشه. آره
‫خیلی وقته ندیدمت
‫‏- سالهاست ‫‏- بله، خیلی سال گذشته
‫آخرین بار کِی همدیگه رو دیدیم؟
‫‏این روزا هیچی یادم نمی‌مونه
‫‏آه... بذار ببینم، کی بود؟
‫شرمنده. نه، منم مطمئن نیستم
‫‏چه عالی، ‫تجدید دیدار دوست‌های قدیمی
‫‏تا حالا آقای هو رو ‏با همچین لبخندی ندیده بودم
‫‏اوه، جدی؟
‫‏آره. واقعا. حس خوبی داره
‫‏اصلا عوض نشدی
‫‏در طی هفت رمان بلند ‫‏و چهار مجموعه داستان کوتاه
‫‏آقای کیم... عه...
‫شما ‏تا عمق روان انسان‌ها ‏رو کاوش کردید
‫‏ولی در آخرین رمانتون ‫‏«چشمان خانه»
‫‏سراغ یه کار کاملا متفاوت رفتین
‫‏تصمیم گرفتین ‏بخش‌هایی ‫از ژانر رازآلود رو واردش کنین
‫بله، درسته. ‫‏از رمان‌های معمایی الهام گرفتم
‫‏ولی رمان معمایی معمولی ‫‏روی حل قتل تمرکز داره
‫‏من دنبال چیز متفاوتی بودم
‫‏همه صحنه‌ها رو، ‫‏حتی صحنه‌های قتل رو
‫‏تکه‌تکه کردم ‫‏و با هم قاطی‌شون کردم
‫‏تا کسی مطمئن نباشه ‫‏ترتیب واقعی اتفاقات چی بوده
‫هدف کتاب
‫برملا شدن راز برای خواننده نبود
‫‏حتی نتیجه پرونده هم نبود
‫‏تمرکزم روی این بود که
‫‏شخصیت‌ها چطور
‫‏با هم ارتباط می‌گیرن
‫‏فهمیدین دیگه، نه؟
‫من که فهمیدم
‫بله، واقعا...
‫‏خب، تحسین‌برانگیزه
‫برای همینه که خیلی‌ها
‫‏این کتاب رو «بسیار هیجان‌انگیز»
‫‏«کاملا غیرمنتظره» ‫‏و «روح‌انگیز» توصیف کردن
‫اگرچه...
‫‏آره
‫‏اما...
‫‏کسانی هم هستن...
‫‏«کسانی هم هستن...»؟
‫بذار اینطوری بگیم که
‫‏یه عده هستن که شاید بگن...
‫البته عذر می‌خوام
‫اگه شنیدنش برات خوشایند نیست
‫ولی گفتگوی آزاده دیگه
‫‏پس میگم
‫‏با این کتاب، کیم سوهون
‫حالا نویسنده‌ای شده ‫‏که برای خوشاینده توده‌ها می‌نویسه
‫‏خب، این...
‫‏نمونه‌ای از همون
‫نقدهایی‌ست که بیان میشه
‫محض اطلاعتون من با این نقد موافق نیستم
‫در حقیقت، پیش از این مصاحبه
‫دانشجوها سوالاتی که از شما داشتن ‫رو با من مطرح کردن
‫این یکی از همون سوال‌ها بود
‫عه...
‫همینجاست
‫‏خیلی‌خب، عه...
‫‏بذارین ببینم
‫‏کجاست؟
‫آها، پیداش کردم
‫پس این...
‫‏این همون سوالیه که تو ذهنم بود
‫‏«آقای کیم سوهون، ‏شما مدت‌هاست
‫در ادبیات داستانی ‏اسم و رسمی دارین
‫‏و به همین خاطر احترام ‫بسیاری براتون قائل بودم
‫طرفدار دوآتیشه‌تون بودم
‫اما خیلی ناامید شدم که
‫یک رمان معمایی منتشر کردید
‫آیا بخاطر اینه که دیگه ‫‏داستانی از خودتون ندارید
‫و ‏تنها کاری که از دستتون برمیاد ‫کنار اومدن با سلیقه مردمه؟»
‫سوال سختیه
‫‏«اگه دیگه حرفی برای گفتن ندارین
‫بهتر نیست...
‫‏با واقعیت روبرو بشین ‫‏و کلا نوشتن رو بذارین کنار؟»
‫درون‌مایه‌ش همینه
‫‏اول، کدوم دانشجو اینو پرسیده؟
‫سوال خودتون که نیست آقای هو؟
‫‏چی؟ نه. نه، این...
‫‏شوخی کردم
‫‏هر کی هستی، می‌خوام ازت تشکر کنم ‫‏که این نکته رو مطرح کردی
‫‏بنظر میاد طرفدار کارای منی
‫بعلاوه، گویا به خود منم علاقه داری
‫‏در جواب سوالت، بله، ‫‏دارم کنار میام. درسته
‫‏«کنار اومدن» در واقع چند تا معنی داره
‫‏«خودشیرینی کردن ‏برای سود شخصی»
‫‏معمولا این معنی به ذهنمون میاد ‫اما می‌تونه معنیِ...
‫‏«جا باز کردن» هم بده
‫‏از این منظر، کنار اومدن اتفاقا
‫در دنیای ادبیات بسیار ارزشمنده
‫‏الان به چی نیاز داریم
‫‏جز نویسنده‌هایی که حاضرن ‫با آثارشون جا باز کنن؟
‫‏همیشه سوالی که اهمیت داره ‫‏«چه» نیست، بلکه «چگونه»ست
‫‏یه نگاه منعطف و چندوجهی بسیار حیاتیه
‫‏اگه اصرار داشته باشین ‫‏به جهان‌بینی همیشگی‌تون بچسبین
‫‏خلاقیتتون خیلی زود پژمرده میشه
‫من برای همین ادامه میدم
‫به روایت داستان‌های تازه، ‫به امتحان فرم‌های تازه
‫و تلاش می‌کنم بهتر...
‫با سلیقه توده‌ها کنار بیام
‫وای. فضای امروز خیلی عالی بود، نه؟
‫‏همه کف کرده بودن. واقعا...
‫‏- واقعا خوب بود ‫‏- آقای کیم
‫‏- ممنون ‫‏- عه...
‫‏می‌دونین، بین همه برنامه‌هایی ‫‏که تا حالا داشتیم
‫‏امروز بیشترین تعداد شرکت‌کننده رو داشت
‫‏تا حالا رئیس دانشکده رو ‫‏انقدر هیجان‌زده ندیده بودم
‫‏اوه!
‫‏همش به لطف شما بود، ‫‏ولی من رو روسفید کردین
‫نه، به لطف من نیست. ‫‏به لطف شماست، آقای پارک
‫همچنین آقای هو ‏که گفتگو رو میزبانی کرد
‫اما بیشتر از همه
‫‏دانشجوهایی که با دقت گوش دادن
‫‏اینقدر هیجان‌زده شدم ‫‏که یکم زیادی حرف زدم
‫خب، ممنون
‫‏دانشجوها امروز واقعا درگیر بحث شده بودن
‫‏کاش سر سخنرانی‌های منم همینطور بودن
‫‏- آره ‫‏- باید بهتر درس بدی دیگه
‫‏به سلامتی شما. باعث افتخارم بود
‫‏- به سلامتی. خوشحال شدم از دیدارتون ‫‏- باعث افتخار بود
‫‏- به سلامتی ‫‏- ممنون
‫‏- همچنین ‫‏- هوم
‫‏خب آقای هو، ‏چرا امشب انقدر ساکتی؟
‫همینجوری
‫‏دارم از این جمع و گپ‌وگفت لذت می‌برم
‫آره. شما دوستین، درسته؟
‫آره، از دوران دانشگاه
‫‏اوه!
‫تدریس لذتبخش هست؟
‫‏لذتبخش؟ شوخی می‌کنی؟
‫‏- هوم! ‫‏- آقای کیم
‫‏اسم ادبی دخترتون لی ای‌پیل بود، درسته؟
‫‏پارسال اولین کارش «هفده بال سبز» ‫‏رو منتشر کرد، درسته؟
‫‏- اوه! واقعا؟ ‫‏- آره
‫‏همون نویسنده‌ایه ‏که جایزه ‫نخستین اثر ادبی رو برد
‫‏- دختر شماست؟ وای! ‫‏- آره، خوشحال شدم
‫آی آقا. ‏تو این دنیا دیگه ‫هیچی مخفی نمی‌مونه
‫‏حدس بزنین کی اسم ادبیش
‫رو ‏انتخاب کرد که کسی نفهمه کیه
‫‏- عالیه! ‫‏- حالا همه می‌دونن انگار
‫‏یعنی استعداد توی خانواده‌تون ارثیه
‫حتما خیلی بهش افتخار می‌کنین. ‫‏بهتون حسودیم میشه
‫‏چطور تونستین ‏همچین ‫بچه فوق‌العاده‌ای بزرگ کنین
‫‏اونم در کنار همه کارای خودتون؟
‫‏- شما همه‌چی دارین. واقعا دارین ‫‏- منم به شما حسودیم میشه
‫‏بچه من هنوز نمی‌دونه
‫می‌خواد با زندگیش چیکار کنه
‫‏استاد
‫‏شما...
‫‏اینجا کار می‌کنی؟
‫‏آره
‫برای صرف شام اومدین اینجا؟
‫‏هوم
‫سرت گرم نوشتن چی بود؟
‫‏اوه
‫‏این فقط...
‫فقط کنجکاوم. ‫‏چیزی که تحویل نمیدی، پس...
‫‏خب
‫‏راستش من...
‫تو فکر این بودم که یه چیزی
‫‏برای یه مسابقه بفرستم. ‫‏جایزه نخستین اثر ادبی
‫‏شنیدم جایزه نفر اولش خوبه، ‫‏پس چرا که نه؟
‫‏صبر کن، چی؟ جایزه؟
‫‏به حرفی که زدین فکر کردم
‫‏اینکه استعداد دارم
‫فقط... هنوز داستانی رو که ‫‏بخوام بنویسم پیدا نکردم
‫‏جایزه نخستین اثر ادبی
‫‏پدرسوخته
‫عجب رویی داره
‫[ ‏جایزه نخستین اثر ادبی ] ‫[ ‏لی کانگ ]
‫‏آه... ممنون
‫‏خیلی ممنونم
‫‏راستش یه نفر دیگه لایق این جایزه‌ست
‫‏کسی که بهم گفت: «تو استعداد داری»
‫‏کسی که نشونم داد ‫چه کارهایی ازم برمیاد
‫‏کسی که همه‌چیز رو بهم یاد داد
‫یادم داد نویسندگی واقعی چیه. ‫یادم داد زندگی واقعی یعنی چی
‫‏آقای هو مون‌او
‫‏همیشه قدردانتون خواهم بود
‫‏ببین
‫‏مسابقه نخستین اثر ادبی
‫بچه‌بازی نیست
‫‏با مهارت فعلیت ‏هیچ شانسی نداری
‫‏گوش کن
‫‏فرضاً...
‫اگه سوال‌ها...
‫‏قبل از مسابقه کدنویسی ‫‏به دستت برسه
‫باعث میشه ‏نویسندگی رو جدی بگیری؟
‫‏حاضری خصوصی با من کار کنی؟
‫‏بگو. بگو باید چیکار کنم
‫‏زودباش. نقشه چیه؟
‫‏مطمئنی مشکلی نداری؟
‫‏کاری نداره. ‫‏فقط باید کاری رو بکنی که میگم
‫‏دقیقاً باید چیکار کنم؟
‫‏اول برو دفتر استاد پارک
‫‏استاد پارک؟
‫‏- از دانشکده مهندسی؟ ‫‏- بله
‫‏رئیس کمیته مسابقه کدنویسیه
‫عجب، اون یارو ‏همه‌جا یه دستی داره
‫وایسا ببینم. می‌دونستی من می‌شناسمش؟
‫‏معلومه می‌دونستم. ‫‏برای همینه که این نقشه جواب میده
‫‏چیه خب؟ ‫دیدم که با هم حرف می‌زدین
‫‏- نوش جان ‫‏- خیلی ممنون
‫‏- بفرمایین. نوش جان ‫‏- خیلی ممنونم
‫‏- سلام استاد ‫‏- اوه. هوم
‫‏آقای پارک
‫‏اوه، مون‌او!
‫‏بیا پیش من
‫‏- ناهار دیرهنگام می‌خوری؟ ‫‏- آره، تو هم...
‫‏خیلی‌خب، پس میرم دفتر آقای پارک
‫‏وقتی رسیدم اونجا چیکار کنم؟
‫‏مسابقه فرداست
‫‏پس سوال‌ها روی کامپیوتر استاد پارک هستن
‫‏فقط باید بریزی‌شون روی فلش. ‫‏ساده‌ست، نه؟
‫‏نه، ساده نیست!
‫‏چجوری برم توی کامپیوترش آخه؟
‫‏رمزش رو نمی‌دونم!
‫‏می‌دونم. فکر اونم کردم
‫‏خود استاد پارک بازش می‌کنه
‫آقای پارک
‫‏هوم؟
‫عه... می‌خواستم یه لطفی ازت بخوام
‫اوه. داری از من چیزی درخواست می‌کنی؟
‫‏- حتما، بگو ‫‏- با خودم گفتم...
‫یه تغییری ‏توی سیستم ‫حضور و غیابم بدم بد نیست
‫‏- واقعا؟ ‫‏- آره
‫‏گفته بودی راه راحت‌‌تری براش هست؟
‫عجب. خیلی خوشحال شدم
‫‏آره، خیلی وقت پیش باید عوضش می‌کردی
‫یه پیشنهاد
‫‏می‌تونم بیام دفترت ‏و برات نصبش کنم
‫‏نه، تو دفتر من نه
‫‏ترجیح میدم بیام دفتر تو
‫چون می‌خوام ببینم ‏چطور ‫کار می‌کنه، محض اطمینان
‫‏آها. جدی؟
‫من... امروز خیلی وقت ندارم
‫‏ولی می‌تونی فردا بیای دفترم
‫‏- فردا خوبه ‫‏- فردا؟
‫‏فردا نمیشه. ‫‏مسابقه فرداست. امروز انجامش بده
‫عه... آخه...
‫‏- فردا خوب نیست. یکم سرم شلوغه ‫‏- عه؟
‫امروز نمیشه؟ ‫‏زیاد که طول نمی‌کشه، ها؟
‫‏- امروز؟ همین الان؟ ‫‏- آره. فقط چند دقیقه
‫‏باشه، خب، ‏الان یکم وقت دارم
‫‏- فقط غذام رو تموم کنم ‫‏- عالیه. بریم پس
‫‏هوم؟
‫‏- بریم تا تنور داغه بچسبونیم ‫‏- همین الان؟
‫‏آره، سریع تموم میشه. ‫تازه غذاشم که افتضاحه
‫‏- آخه هنوز هیچی نخوردم ‫‏- واقعا افتضاحه
‫‏- یه دونه طلبت ‫‏- ولی...
‫‏- بریم ‫‏- آخه غذام...
‫‏- نگرانش نباش. کیم ‫‏- بله؟
‫‏- میشه ظرفمون رو جمع کنی؟ ممنون ‫‏- حتما
‫‏- ببخشید که زحمت میدم. ممنون ‫‏- روز خوبی داشته باشین
‫‏حدود نیم‌ساعت حرف زدم
‫‏ولی وقتی برنامه پخش شد ‫‏فقط یکی دو دقیقه توش بودم
‫تازه خودشون اومدن دفترم
‫و التماسم کردن که برم
‫ای خدا...
‫بهش عادت که بکنی خیلی راحت‌تر میشه
‫‏- سلام استاد ‫‏- سلام می‌جین
‫نه، نه، نه، نمی‌تونم
‫‏فکر نکنم از پسش بربیام. ‫آخه چطور می‌تونم؟
‫‏من مُدرسم، استاد دانشگاهم
‫دیگه برای این حرفا دیره
‫‏هوم؟
‫مون‌او، حالت خوبه؟
‫خب، آقای پارک...
‫‏ببخشید. من... من باید... ‫‏باید برم دستشویی
‫‏باشه، حتما
‫‏- همون طرفه ‫‏- باشه
‫‏- من جلوتر میرم ‫‏- طول نمی‌کشه
‫ردیفه
‫‏لازم نیست عذاب وجدان بگیری
‫من بهرحال فینال رو شرکت نمی‌کنم
‫‏پس به کسی ضرر نمی‌رسه
‫‏اینو بزن
‫اینجا وارد اکانتم میشم
‫[ ‏پارک هیونگ‌جونگ ]
‫وارد که شدی... حضور و غیاب...
‫‏تنها مشکل اینه که چطور ‫‏استاد پارک رو از دفترش بکشیم بیرون
‫‏- نمی‌دونم چجوری... ‫‏- نگران نباش
‫‏- به دستیار‌هات بگو انجامش بدن ‫‏- من یه نقشه دارم
‫‏- خوششون نمیاد ‫‏- واقعا؟ چیه؟
‫...آخر ترم، حضور و غیاب
‫بصورت خودکار ‫‏توی نمره نهایی لحاظ میشه
‫‏- چیه؟ ‫‏- سینه‌ام
‫‏- ها؟ ‫‏- وای نه! داره میاد!
‫چـ... چی شده؟
‫‏- ها؟ ‫‏- وای، نه، نه، نه، نه!
‫‏چی...
‫‏حالت خوبه؟ زنگ بزنم اورژانس؟
‫‏نه، نه، نه، نه. ‫‏نه، آمبولانس خبر نکن
‫‏- فکر کنم... ‫‏- یه لحظه
‫چی شده آخه؟
‫توی ماشینم دارو دارم. لطفا
‫‏باشه، چیه؟ برای چیه؟
‫برای آنژین‌ـمه
‫‏- آنژین... ‫‏- چی؟ آنژین داری؟ واقعا؟
‫‏باشه! اشکالی نداره! ‫یه دقیقه صبر کن بیام!
‫‏- شرمنده آقای پارک ‫‏- صبر کن! همینجا صبر کن!
‫‏- آقای پارک، شرمنده‌ام ‫‏- باشه، الان برمی‌گردم!
‫‏- سلام استاد ‫‏- سلام. باشه
‫‏کجایی؟
‫‏- دارو برای چیه؟ ‫‏- لازم نیست بدونی جوون
‫‏بواسیر
‫ای تف...
‫‏بی‌خیال
‫‏ولی... پارکینگ خیلی نزدیکه
‫کلا پنج دقیقه بیشتر طول نمی‌کشه
‫‏- سلام! ‫‏- پنج دقیقه کافیه
‫‏فقط اسم فایل رو بهم بگو
‫‏راستش نمی‌دونم ‏اسم فایل چیه
‫‏نمی‌دونی؟ خدا بگم چیکارت کنه!
‫‏واقعا آخرش منو ‏سکته میدی
‫‏لعنتی. کجاست؟
‫‏بذار ببینم
‫‏اوه!
‫آها! خودشه!
‫[ ‏دانشگاه یان‌سو ] ‫[ ‏مسابقه برنامه‌نویسی ]
‫[ ‏پاسخ‌ها ] ‫[ سوالات مسابقه ]
‫سلام
‫‏- سلام استاد ‫‏- سلام
‫خدا!
‫حله
‫انجام شد
‫‏ای وای
‫‏چرا انقدر کنده؟
‫‏پنجاه درصد
‫‏هی، هی، هی! ‫‏زودباش، زودباش، زودباش!
‫خیلی‌خب. عجله کن. ‫بجنب. دیگه آخرشه
‫‏برو، برو، برو!
‫یالا، یالا، یالا!
‫‏ها؟
‫‏مون‌او، بیا داروت
‫‏- اوه ‫‏- حالت خوبه؟
‫‏- واقعا ممنون آقای پارک
‫‏خوبم. الان بهترم. ممنون
‫می‌دونی، یهو میاد...
‫‏- خب؟ ‫‏- یهو هم میره
‫‏اوه
‫‏- خیلی‌خب. شرمنده زحمتت دادم ‫‏- عه...
‫راستی آقای پارک
‫یکم فکر کردم
‫فکر کنم... همون روش قدیمیم ‫رو نگه دارم بهتره
‫‏- چی؟ ‫‏- بهرحال ممنون
‫‏- مطمئنی حالت خوبه؟ ‫‏- آره
‫آخه چجوری یهو خوب شدی؟
‫وای...
‫بدجور ترسیدم
‫‏وای پسر. پکیدم
‫‏سلام استاد
‫‏سلام
‫‏- سلام استاد هو ‫‏- سلام سلام سلام
‫اوه، استاد سلام
‫‏مون‌او... وای...
‫‏مون‌او... تو دیوونه شدی. ‫‏دیوونه شدی رفته
‫‏مون‌او... چه غلطی کردی؟
‫تــرجمه از « حسین رضایی » ‫ H o s s e i n T L
« بکس مووی– مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور » [Baxmovie.com]