« بکس مووی– مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور » [Baxmovie.com]
‫- اول شدن ‫- می‌دونستم. ولی ببین کی دوم شده!
‫چه عجیب. فکر نمی‌کردم ‫تا این حد کاربلد باشه
‫- صبحتون بخیر، استاد ‫- سلام
‫« نتایج رقابت برنامه‌نویسی دانشگاه یان‌سو »
‫« کیم سه‌یون - لی کانگ »
‫مقام دوم
‫بدک نیست، نه؟
‫- قصد جونم رو کردی؟ ‫- خیال می‌کردم از دیدنم خوشحال می‌شید
‫دوست داشتم خودم بیام و نتیجه رو بهتون بگم. ‫خدایی کارم حرف نداشت
‫خب…
‫تو که می‌تونستی اول بشی
‫- چرا به مقام دوم راضی شدی؟ ‫- براتون توضیح دادم وقتی فکرش به سرم زد
‫جایگاهی که براش زحمت نکشیدم رو نمی‌خوام
‫از طرفی، اگه اول می‌شدم، ‫خیلی تابلو بود
‫دوباره دعوتم کردن خونه‌شون
‫فردا شب شام
‫مامان‌بابای سه‌یون توی پوستِ خودشون نمی‌گنجن
‫می‌خوان سور بدن
‫خوبه
‫بهونه‌ی خوبیه برای اینکه ‫دوباره کلاس‌هامون رو شروع کنیم
‫شنبه میری شام. پس، تا جمعه ‫پیش‌نویست رو بهم برسون
‫حله
‫آخر هفته می‌بینمتون
‫یه لحظه
‫یادت نره این قضیه باید بین خودمون بمونه
‫احدی نباید از کاری که کردیم بو ببره
‫چشم، استاد
« بکس مووی– مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور » [Baxmovie.com]
« ترجمه از نهـال » .:: iredprincess ::.
‫- استاد هو ‫- درود، احوال شما؟
‫یه طرح کلی، به افکارتون ساختار و جهت میده
‫تمام اندیشه‌های درخشان و آشفته‌ی مغزتون رو ‫یه جا متمرکز می‌کنه
‫مثل اینه که بدون راهنما ‫بزنی به دل کوه اورست
‫پس اول از همه، نقشه‌ی راهتون رو ترسیم کنید
‫اگر از درِ ورودی بگذرم و برم داخل،
‫اما با درِ کوچک‌تری روبه‌رو بشم،
‫بالاخره ورود کردم
‫یا که هنوز بیرون وایسادم؟
‫ولی چرا کوچیک‌تر؟
‫هوم
‫در تلگرام: t.me/iredsub
‫زدی تو خال
‫خانمم از قدیم عاشق گل رز سفید بوده و هست
‫واقعیتش، سه‌یون بهم گفت که
‫این گل‌ها رو براتون بگیرم
‫ولی خب، وسعم نرسید دسته‌گل بزرگ‌تری بخرم
‫کدوم یکی از این غذاها رو ‫بیشتر از همه دوست داری؟
‫خیلی تدارک دیدید. ‫به‌نظرم همه‌شون فوق‌العاده خوشمزه‌ان
‫باز هم ممنون که دعوتم کردید
‫خب، خوشحالم باب میلت بوده. ‫حسابی ما رو شرمنده‌ی محبت‌ها و زحمت‌هات کردی
‫دوست داشتیم جوری جشن بگیریم که ‫با این بُرد شیرین هم‌خوانی داشته باشه
‫برای آینده و انگیزه‌ی سه‌یون عالیه
‫واقعاً بهش افتخار می‌کنیم. ‫هیچ‌وقت سه‌یون رو این‌قدر موفق ندیده بودیم
‫ترکیب‌تون عالیه. ‫امیدوارم همین‌طور با هم ادامه بدید
‫خواهر برادری داری که باهاش درس کار کنی؟
‫چی؟
‫نه، ندارم
‫ولی ای‌کاش داشتم
‫پس، تک‌فرزندی؟
‫پدر یا مادرت مهندسن؟ ‫خونه‌تون همینجاست توی شهر؟
‫دلشوره‌ی پرنده‌ی مادر برای محافظت از جوجه‌ش
‫درِ دومی که در قالب کنجکاوی ظاهر شده
‫به دل نگیر. همیشه همین‌طوریه
‫نیومده مصاحبه‌ی کاری که!
‫خب، برام سؤال شد
‫منظورم اینه که مطمئنم پدر و مادر خودت هم ‫الان مثل ما کلی بهت افتخار می‌کنن
‫این‌جور وقت‌ها، ‫کانگ یه‌کم معذب و خجالتی می‌شه
‫قصد بی‌ادبی نداشت
‫معذرت می‌خوام
‫زیادی ذوق‌زده شدم. ‫آخه دوست دارم رفقای پسرم رو بشناسم
‫از قدیم‌الایام همین‌قدر کنجکاو و پیگیر بودم
‫اگه غذاتون رو خوردید، برم دسر بیارم
‫کیک خریدی؟
‫می‌خوام جشن بگیریم
‫مادرم ما رو ول کرد و رفت
‫برای باز کردنِ اون در،
‫به یه روزنه‌ی امید یا یه کلید احتیاج داشتم
‫فقط هشت سالم بود که ‫بار و بندیلش رو بست و گذاشت رفت
‫بعدش هم پدرم آسیب دید و دیگه نتونست کار کنه
‫ بعدش هم کلاً عقلش رو از دست داد
‫آلزایمر گرفت و ‫مجبور شدیم ببریمش خونه‌ی سالمندان
‫پس…
‫کی ازت مراقبت می‌کرد؟
‫- بسه دیگه ‫- نه، آقا
‫می‌خواید بدونید من خانواده‌ای دارم یا نه؟
‫دقیقاً. اصلاً نمی‌تونم تصور کنم چقدر سخته که ‫آدم تو اون سن‌ و سال کم،
‫این‌جوری بی‌کس‌ و کار بشه و ‫پدر و مادرش رو از دست بده
‫کسی از فامیل نبود که تو رو ‫پیش خودش ببره و بزرگت کنه؟
‫کاملاً برعکس
‫خودم باید از
‫خودم و پدرم مراقبت می‌کردم
‫از دوم دبستان تا همین اواخر… ‫تا اینکه دیگه طاقتم طاق شد و کم آوردم
‫عملاً من شده بودم بزرگ‌ترِ خانواده
‫طعم سختی رو چشیدی
‫با این حال،
‫تونستی توی یه دانشگاه خیلی رقابتی قبول بشی
‫قبولی توی دانشگاه یان‌سو ‫اصلاً کار راحتی نیست
‫قبولی واسه‌ی کانگ عین آب خوردن بود
‫بورسیه شده. ‫معدلش در این حد بالا بود
‫باید بهترین می‌شدم؛
‫چون تنها راه نجاتم درس و دانشگاه بود
‫بابام که از کار افتاد، از نظر مالی بدجور توی مضیقه بودیم
‫واسه همین کلی کار پاره‌وقت انجام می‌دادم و ‫اوقات بیکاری‌ام رو هم بکوب درس می‌خوندم
‫حقیقتاً هیچ رفیقی نداشتم
‫تنهایِ ‌تنها بودم
‫اما بالاخره چرخ روزگار چرخید و ‫انگار قرعه‌ی شانس به نام من افتاد
‫یا اقلاً روزهای تیره و تارم ‫یه‌مقداری روشن شد
‫حضور سه‌یون برام مثل آرامشِ ‫تماشای آسمونِ آبی توی یه روز آفتابیه
‫درخشان و سبک‌بال با قلبی بزرگ و بی‌ریا
‫بدجور مجذوبِ این‌همه خوبی و معرفتش شدم
‫از خودم می‌پرسیدم: ‫«مگه می‌شه آدم این‌قدر صاف و بی‌ریا باشه؟»
‫ولی به محض اینکه پا توی خونه‌ی شما گذاشتم…
‫فهمیدم جواب سؤالم رو پیدا کردم
‫همه‌چیز به‌خاطر محبتیه که بین شما جاریه
‫اینکه شما نمونه‌ی یه خونواده‌ی بی‌نظیرید
‫به‌نظرم این پروژه کلاً بهونه‌ای بود تا ‫ما با هم آشنا بشیم
‫چون باید می‌فهمیدم
‫هم کانون گرم خانواده چطوریه و…
‫هم داشتنِ مادری که بهت اهمیت میده
‫هوم
‫ای بابا
‫گمونم دیگه یه هیولا خلق کردی
‫حالا دیگه خانمم بدتر از قبل سین‌جیمت می‌کنه
‫کانگ، تو بی‌کس‌ و کار نیستی
‫نه تا وقتی‌که با پسرم صمیمی باشید
‫یعنی ما مثل کوه پشتتیم
‫قدمت هم رو چشم ماست، ‫هر وقت دوست داشتی بیا اینجا
‫خانواده‌ی ما رو مثل خانواده‌ی خودتون بدون
‫دیگه توی قلب ما خونه کردی
‫آن‌دم که از پشت در آگاه گشتم،
‫پی بُردم کدام درگاه بود که ‫عمیقاً در آرزوی باز کردنش به سر می‌بردم
‫درگاهِ قلب‌های پُرمهرشان
‫همان دری که دیوارِ ستبرِ ‫میان درون و بیرونِ این حریم را فرو ریخت
‫پی‌نوشت:
‫تمام این‌ها را مدیون شما هستم، استاد هو
‫اگر دستِ توانای شما ‫آن سؤالات را برایم مهیا نساخته بود،
‫قصه‌ی من همان‌جا به پایان می‌رسید
‫بابت همه‌چیز از شما سپاسگزارم
‫اینجا دفتر کار منه
‫تو این‌جا چه غلطی می‌کنی؟ ‫داری یادداشت‌های دانشجوی من رو می‌خونی؟
‫واقعاً از دیدنِ من شاکی شدی،
‫یا ترست به‌خاطرِ حرفیه که ‫این بچه ته برگه‌ش نوشته؟
‫چه نقشه‌ای تو سرته؟
‫هیچ نقشه‌ای
‫- منظورت چیه؟ ‫- مشخصه داری دروغ می‌گی
‫هر وقت دروغ می‌گی، بینی‌ات رو جمع می‌کنی
‫کار دارم. می‌شه دست از سرم برداری؟
‫- قضیه‌ی جور کردنِ سؤال‌ها چیه؟ ‫- نه!
‫- آخ، دردم اومد! ‫- بده من! مال منه!
‫- عقلت رو از دست دادی! ‫- تو اصلاً در جایگاهی نیستی که این حرف رو بزنی!
‫داری یه چیزی رو پنهان می‌کنی که ‫به‌نظر تبعاتِ سنگینی داره!
‫گیر نده!
‫اصلاً چرا برای تو مهمه؟
‫چرا فکر می‌کنی برام بی‌اهمیته؟
‫هیون‌سوک، وقتی بدون اجازه میای توی اتاقم و ‫توی کارم سرک می‌کشی،
‫حس می‌کنم به حریم خصوصیم تعرض شده، می‌فهمی؟
‫پس، تمومش کن… ‫این‌قدر پیگیرِ تک‌تکِ کارهای من نباش
‫اگه لازم باشه چیزی رو بدونی، خودم بهت می‌گم
‫دیگه هم حق نداری بیای توی دفتر خراب‌شده‌ام!
‫آخه چرا این پسره‌ی خر این رو نوشته؟
‫این الف‌بچه دهنش قرص نیست
‫یا خدا!
‫سکته کردم بابا
‫عجب گوش‌گیرهای خفنی
‫خواستم بهت هشدار بدم
‫درباره‌ی چی؟ اینکه داری میای تو؟
‫چی می‌خوای، مون‌او؟
‫تعارف نکن، راحت باش
‫من…
‫تن به یه تصمیم غیراخلاقی دادم
‫من سؤالاتِ اون مسابقه‌ی برنامه‌نویسی رو
‫لی کانگ توش شرکت کرده بود و ‫نیاز داشت رتبه بیاره رو دزدیدم
‫قبل از امتحان، ‫کپی سؤال‌ها رو بهش دادم
‫جزئیاتش رو نپرس
‫مجبور بودم کاری رو که لازمه انجام بدم
‫داری اعتراف می‌کنی یا داری پز میدی؟ ‫نمی‌تونم تشخیص بدم
‫الان اعتراف کردی که ‫به یه دانشجو کمک کردی تا تقلب کنه؟
‫به‌نظر دیگه مردی که ‫باهاش ازدواج کردم رو نمی‌شناسم
‫تویی که همیشه از اخلاق دم می‌زنی
‫درکت می‌کنم که گیج شدی
‫خودم هم نمی‌تونم هضمش کنم
‫اما کتمان نمی‌کنم…
‫واقعاً هیجان‌انگیز بود
‫چی؟
‫قلبم مثل یه اسب وحشی توی سینه‌ام می‌تپید
‫اخلاقیات رو به‌کُل زیر پا گذاشتم
‫برای اولین بار
‫چه حال غریبی!
‫انگار از بندِ زندانی که ‫خودم ساخته بودم، رها شدم
‫پس پیرمردِ لجباز و کله‌شقی مثل تو، ‫با یه کار خلافِ قاعده،
‫یهو حس آزادی و رهایی بهش دست مید‌ه؟
‫به‌نظرم این کلمه زیادی واسه توصیفش سنگینه
‫به‌نظر خودم یه‌جور وجد و هیجان خالص بود
‫حالا هر چی
‫به‌نظرم هنوز اثرش نپریده
‫رفتارت یه‌کم فرق کرده
‫سرخود اومدی توی تختِ من
‫اوه
‫اگه دوست داری، بمون
‫امشب می‌تونی همین‌جا بخوابی
‫مثل گذشته‌ها
‫یادم نمیاد…
‫از کِی تصمیم گرفتیم ‫این‌طوری توی اتاقِ جداگونه بخوابیم
‫از همون موقعی که ‫بی‌خیالِ درمان و بچه‌دارشدن شدیم
‫بذار ببینم
‫گمون کنم الان سیزده سالی می‌شه
‫یعنی بیشتر از ده سال
‫ولی بعضی‌وقت‌ها حس می‌کنم ‫انگار همین دیروز بود
‫فکر کنم امروز اولین جلسه‌ی ‫کلاس لی کانگ باشه، نه؟
‫یه‌کم غذا آماده کردم که ‫اگه گرسنه‌تون شد، بخورید
‫دستت درد نکنه
‫مگه قرار کاری نداشتی؟
‫انداختم یه روز دیگه که ‫پیشتون بمونم
‫تدریس‌کردنت رو دوست دارم
‫قصد نداری که وسط کلاسِ ما بشینی؟
‫- یعنی می‌گی وایسم؟ ‫- اصلاً شوخی قشنگی نیست
‫برو پی کارت
‫به‌نظرم لپ‌هات گل انداخته
‫چه بهت میاد
‫شبیه پسرهای دبیرستانی شدی
‫چشم‌هات رو از من می‌دزدی
‫دست از سرم بردار
‫واسه همین چیزها بود که ‫بهت دل بستم
‫همین حجب و حیات جذاب‌ترت می‌کنه
‫اصلاً هم این‌طور نیست. لطفاً برو. ‫هر لحظه ممکنه سر و کله‌ش پیدا بشه
‫باید تمرکز کنم
‫قبلش یه سؤال بپرسم
‫از گذشته‌ی کانگ و اینکه چه‌جوری بزرگ شده و
‫مامانش ترکش کرده باخبر بودی؟
‫تا حالا درباره‌ش صحبت کرده بودید؟
‫تحملِ این‌همه مصیبت توی همچین سنی، ‫واقعاً دردناکه
‫من هم شوکه شدم
‫ولی قاعده‌م اینه که ‫هیچ‌وقت بیش از حد به دانشجوها نزدیک نشم
‫شما نویسنده‌ای. ‫چرا باید از آدم‌ها دوری کنی؟
‫به‌نظرم باید تو این مورد تجدید نظر کنی
‫نویسندگی یعنی همین لمسِ بی‌واسطه‌ی ‫دردهای بشر و تجربیات انسان‌ها
‫با این فاصله‌گذاری و انزواطلبی، ‫محاله بتونی معلمِ خوبی براش باشی
‫می‌شه لطفاً بری؟
‫هر جایی غیر از این‌جا
‫گل واسه چی خریدی؟
‫حدس زدم همسرتون خونه باشن
‫اگه کلاس رو دیرتر می‌ذاشتید، ‫احتمالاً ایشون می‌رفتن بیرون
‫بی‌ادبی بود دست‌خالی بیام
‫امیدوارم خوششون بیاد. ‫وسعم نرسید دسته‌گلِ بزرگ‌تری بگیرم
‫زور نزن، مارمولک‌خان
‫دقیقاً همون بهونه‌ایه که واسه خریدن
‫اون سه تا رز سفید جلوی مامان سه‌یون گفتی
‫آره
‫خنگ‌بازی درآوردم
‫ولی اصلاً دروغ نگفتم. ‫لعنتی‌ها خیلی گرونن
‫اون که آره
‫حالا از این حرف‌ها که بگذریم…
‫واسه اینکه این کلاس ثمره‌ای داشته باشه، ‫باید با هم صادق باشیم
‫پس مجبورم این سؤال رو بپرسم
‫چیزهایی که درباره‌ی پدر و مادرت نوشتی ‫واقعیت داره؟
‫پس شما نمی‌خواید بدونید چیزی که ‫راوی گفته راسته یا دروغ،
‫بلکه براتون سؤاله که ‫آیا این نوشته شرح‌حالِ خودمه یا نه
‫هر دوش خوبه
‫فقط کنجکاو شدم
‫به‌نظرم ترکیبی از هر دوتاشه
‫راست و دروغِ زندگی‌ام ‫یه‌جورایی با این شخصیت عجین شده
‫یعنی شخصیتِ اصلیِ رمانِ شما،
‫حتی یه‌کم هم از جنسِ خودتون نیست؟
‫- رمانِ من؟ ‫- بله
‫تازه خریدمش
‫هوم
‫« دوازده زن »
‫شانس آوردم و ‫توی قفسه‌ی دست‌دوم‌فروشی‌ها پیداش کردم
‫هنوز کامل نخوندمش،
‫ولی به‌نظر می‌رسه طرح کلیِ داستان ‫درباره‌ی راوی و دوازده معشوقه‌ی مختلفشه
‫متاسفانه داریم از بحث اصلیمون منحرف می‌شیم
‫در ضمن،
‫تو هنوز برای درکِ ‫درون‌مایه‌ی این اثر زیادی خامی
‫اصلاً شک دارم کسی بتونه ‫مفهومِ واقعی‌ش رو بفهمه
‫واقعاً؟
‫من هرچند مجبورم کلی روش فکر کنم، ‫ولی کاملاً می‌فهممش
‫هوم…
‫نوشته تخیلیه، منتها انگار
‫تجربه‌ی شخصیِ خودتون رو روایت می‌کنه
‫واسه همین برام سؤاله…
‫سرگذشتِ خودتونه؟
‫بگی‌نگی
‫دقیقاً همون‌جوریه که گفتی
‫راست و دروغِ من هم ‫با تار و پود این راوی عجین شده
‫آمیزه‌ای از جفتشونه
‫اون دوازده معشوقه
‫فقط و فقط زاییده‌ی تخیلِ من بودن
‫توی دنیای واقعی، ‫همه‌ی عمرم رو فقط عاشقِ یک نفر بودم
‫چی؟
‫- ببخشید، متوجه نشدم چی فرمودید ‫- بگذریم
‫دیگه بسه هر چی راجع‌به اون رمان حرف زدیم
‫کُلی کار داریم. بذارش کنار
‫متوجه فرمایش قبلی‌تون نشدم
‫گفتم بذارش کنار
‫می‌شه قبل از اینکه شروع کنیم، ‫یه موضوعی رو خدمتتون بگم؟
‫دارم اسباب‌کشی می‌کنم
‫می‌خوام برم پیش سه‌یون و مامان‌باباش
‫قراره اونجا زندگی کنم
‫توی خونه‌شون؟
‫- مراقب باش. نمی‌تونی جلوم رو بگیری ‫- گول حرکاتش رو نخور!
‫ایول!
‫همه‌چیز کاملاً بی‌هوا و صمیمانه شکل گرفت؛
‫بعد از بازیِ بسکتبال در پارک،
‫در حالی‌که مشغولِ خوردنِ همبرگر بودیم
‫- با شما؟ ‫- آره، خونه‌ی ما
‫تا جایی که من متوجه شدم، ‫یه اتاقِ نُقلی و تخمی اجاره کردی
‫ناراحت می‌شم وقتی می‌بینم ‫مجبوری تو اون شرایط سر کنی
‫ببخشید. من گفتم اون‌جا داغونه، نه که تخمیه
‫درسته. ولی خلاصه‌ی کلام اینه ‫که می‌خوایم بیای پیشِ ما، خب؟
‫بیا پیش ما
‫خواهرش خوابگاهه؛ ‫می‌تونی بیای و جاش رو بگیری
‫من و مامانش هم هم‌عقیده‌ایم. ‫همه‌مون موافقیم
‫اوهوم
‫کانگ… اگه واسه تصمیم‌گیری مرددی،
‫بدون که ما دوست داریم محبت رو جبران کنیم
‫داشته‌هامون رو با بقیه قسمت می‌کنیم
‫فقط بگو قبوله
‫نه نیار دیگه، داداش!
‫این‌طوری کلِ روز رو با هم بازی می‌کنیم
‫خیلی بهت لطف دارن
‫- واقعاً دست‌ودل‌بازی به خرج دادن ‫- اصلاً نمی‌تونستم دستِ رد به سینه‌شون بزنم
‫با اجاره ندادن، کُلی پول پس‌انداز می‌کنم…
‫تازه، واسه جلو رفتنِ رمانم هم معرکه‌ست
‫کلی ماجرای جدید واسه نوشتن گیرم میاد
‫هوم
‫نمی‌دونم. ‫روابطِ خانوادگی می‌تونه خیلی پیچیده باشه
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی بفهمی ‫پشتِ درهای بسته چه خبره
‫اصلاً جای نگرانی نیست به‌نظرم
‫از همون اول بابای سه‌یون ‫خیلی مردِ گلی به‌نظر میومد
‫مخصوصاً وقتی فهمیدم خانمش رو هم راضی کرده
‫گویا یه‌کم سرش جروبحث داشتند و ‫باباهه حرفش رو به کرسی نشونده
‫باباش قهرمانِ زندگیشه
‫سه‌یون خیلی به باباش احترام می‌ذاره و ‫به‌نظرش اون خفن‌ترین آدمِ دنیاست
‫هم ثروتمنده و هم حسابی تو کارش موفقه
‫ولی در عین حال به‌شدت بافکر و امروزیه
‫آقای کیم نمونه‌ی بارزِ یه مردِ کامله
‫این اولین باره یه آدم‌بزرگ می‌بینم که
‫به‌نظرم باید ازش الگوبرداری کنم
‫همین نشون میده که چقدر راه داری تا ‫بتونی یه نویسنده‌ی تراز اول بشی
‫چی؟
‫کارِ نویسنده شکافتنِ لایه‌هاست و
‫باید چشمش رو به روی ظاهرِ پوشالیِ بقیه ببنده
‫تو فکر می‌کنی بابای دوستت فوق‌العاده‌ست، ‫فقط چون مهربون و موفقه و
‫بلده توی زمینِ بسکتبال یه جامپ‌شاتِ تر و تمیز بزنه
‫طبیعیه خب
‫الان عقلت به چشمته. می‌فهمم
‫جوونی و خام
‫فقط داری نمای ظاهری رو می‌بینی
‫تو هنوز حتی لایه‌ی بیرونیِ
‫این پدرِ اسطوره‌ای و ‫خانواده‌ی غریبه‌ش رو نشکافتی
‫یه خانواده‌ی مرفه و متوسطِ رو به بالا که ‫صرفاً می‌خوان ثواب کنن
‫اما این‌ها چه فرقی با بقیه دارن؟
‫این همون زندگیِ کسل‌کننده‌ی حومه‌ی شهره
‫تو باید این بت‌ها رو بشکنی،
‫چون الان اونا رو بردی بالای ابرها
‫داری تصویری از اونا می‌سازی که ‫خودت دوست داری ببینی
‫توی شخصیت‌پردازی،
‫تو فقط یه آدم خیالی نمی‌سازی
‫باید روابطی رو خلق کنی که ‫روی رفتار اون‌ها تأثیر بذاره
‫طرز برخوردشون با اطرافیان، ‫عیارِ واقعیِ اونا رو نشون میده
‫پیشنهاد می‌کنم اول از همه، ‫رفتارِ پدره رو زیر ذره‌بین بذاری
‫تکلیفِ این جلسه‌ت همینه
‫پس، باید چهارچشمی حواست به این پدر باشه و ‫ببینی با بقیه چه‌جوری برخورد می‌کنه
‫ببینی چطوری با تک‌تک اعضای خانواده ‫برخورد می‌کنه و
‫تمام مشاهداتت رو یادداشت کنی
‫چشم
‫هوم
‫غذات رو بخور
‫ممکنه به‌خاطر این باشه که ‫به این آقای کیم غبطه می‌خوری؟
‫به کی؟
‫به باباهه
‫مگه کانگ نگفت آقای کیم ‫نمونه‌ی بارزِ یه مردِ کامله؟
‫اولین کسی که دلش می‌خواد شبیه‌ش بشه؟
‫«الگوبرداری» کلمه‌ی سنگینیه
‫بهش غبطه نمی‌خوری؟
‫معلومه که نه
‫اگه یکی از دانشجوهام واسه خودش الگو پیدا کنه، ‫خوشحال می‌شم. آخه چرا باید حسادت کنم؟
‫غبطه خوردن با حسودی فرق داره. ‫ولی در هر صورت، نصیحتت دستت رو رو کرد
‫صبر کن ببینم. ‫فالگوش وایساده بودی؟
‫فالگوش که نه. صداتون بلند بود
‫یه‌کم جسته گریخته شنیدم، همین
‫هیون‌سوک، من دارم یه نویسنده تربیت می‌کنم و
‫دادنِ مشاوره‌ی صادقانه جزئی از کارمه
‫باید بتونه لایه‌های پنهان رو رصد کنه
‫می‌فهمم
‫به‌نظرت اون خیلی ساده‌لوحه که ‫لطف و محبتِ اونا رو بی‌ریا می‌دونه و
‫فکر می‌کنه ‫اونا بی‌عیب‌ونقص‌ترین آدم‌های دنیان
‫ببین، کلیدِ مربی‌گری اینه که
‫براش چراغ راهی باشی که ‫در آینده بتونه مسیرش رو با تو پیدا کنه
‫راستش، فکر می‌کردم ‫کانگ چموش‌تر و لجبازتر باشه
‫هیچ‌وقت نگفته بودی انقدر پسرِ گل و شیرینیه
‫می‌دونی، اصلاً نمی‌تونم حدس بزنم قضیه چیه
‫ولی قیافه‌ش بدجور برام آشناست
‫سلام. برای کلاسِ نویسندگی اومدم
‫وای عزیزم. گل آوردی
‫بفرما تو. منتظرته
‫یه سؤال…
‫از کانگ پرسیدی چیزهایی که درباره‌ی ‫خانواده‌ش نوشته راست بوده یا نه؟
‫یعنی واقعاً اون‌همه مصیبت رو از سر گذرونده؟
‫نه، نپرسیدم. ‫تو چرا این‌قدر پیگیرِ این ماجرایی؟
‫می‌خوای روان‌کاویش کنی؟
‫یعنی برای تو مهم نیست؟
‫مدام برام سؤاله که نکنه واقعیت داره
‫یا حتی بدتر از این‌ها
‫اصلاً بعید نیست بچگی‌اش ‫به‌مراتب سخت‌تر و دردناک‌تر بوده باشه
‫اون از جواب دادن طفره میره
‫اگه دلش می‌خواد فراموش کنه، ‫بذار فراموش کنه
‫به‌نظرت عاقلانه‌ست که اونا اجازه دادن ‫بره توی خونه‌شون زندگی کنه؟
‫تروماهای بچگی می‌تونه مین‌های خفته‌ای رو ‫توی مغز بکاره که منتظرِ یه جرقه واسه انفجارن
‫منظورت از مین‌های خفته چیه؟
‫رد زخم‌های گذشته‌مون ‫دست از سرمون برنمی‌داره
‫چیزی که ما رو سرپا نگه می‌داره، ‫داشتنِ تکیه‌گاه و
‫عشقِ آدم‌هاییه که بهشون اعتماد داریم
‫اخلاقیاتِ ما شدیداً تحت‌تاثیرِ ‫این روابط شکل می‌گیره
‫اگه چیزهایی که کانگ نوشته راست باشه، ‫از هیچ حمایتی برخوردار نبوده
‫دوست‌های زیادی هم نداشته
‫تنهای ‌تنها بزرگ شده. ‫این انزوا بدجور روی روحش اثر می‌ذاره
‫یه جرقه کافیه تا کینه‌ یا ‫تمایلاتِ خطرناکش رو بیدار کنه
‫تمایلات خطرناک؟
‫اوهوم
‫چیکار می‌کنی؟
‫عه، سلام، استاد. ‫داشتم بازی می‌کردم
‫این بازیِ جدیدیه که خودم ساختمش. ‫می‌خواید نشونتون بدم؟
‫این‌جا رو فشار می‌دید تا برید جلو و ‫روی این دو بار کلیک می‌کنید تا بکُشید
‫چکشِ وامونده…
‫سلام. چطوری؟
‫منم، لی کانگ
‫شرمنده، رفیق
‫این‌همه وسیله رو تنهایی تا این‌جا آوردی؟
‫بده من بیارمش
‫مردم هنگام سفر، دل‌تنگ خانه‌ی خود می‌شوند
‫این بدان دلیل است که…
‫خانه‌ای دارند تا بدان بازگردند
‫همه‌ی وسایلش این‌جاست
‫چیزهایی که می‌خواست رو با خودش بُرد
‫تو هم هر کاری دلت می‌خواد می‌تونی ‫با بقیه‌ش بکنی. خودش این‌طوری گفت
‫پس راحت باش
‫از این به بعد این اتاق مال توئه
‫مطمئنی این اتاق رو می‌خوای؟ ‫بدجور تاریک و پر از خاک‌وخُله
‫عالیه
‫فکر کنم بهونه‌ی خوبی می‌شه تا ‫بالاخره این آشغال‌ها رو بریزیم دور
‫به‌ویژه اگر آشیانه‌ای اختصاصی، ‫منتظرِ شنیدنِ صدای قدم‌هایشان باشد
‫اون اتاق خیلی دلبازه و نورگیره
‫از پیشنهادتون ممنونم
‫منتها دلم نمیاد ‫پوسترهای جانگ‌هو رو بکَنم
‫هر جور خودت صلاح می‌دونی
‫واقعاً مهربونی که اتاقش رو خالی گذاشتی ‫هر وقت برگشت جاش محفوظ بمونه
‫با اینکه حتی یک بار هم ‫جانگ‌هو رو از نزدیک ندیدی
‫می‌دونم واسه شما حکمِ انباری رو داره،
‫ولی اتاقی که انتخاب کردم ‫واسه من مثل یه قصره
‫پس با این اوصاف، به پادشاهیِ ما خوش اومدی!
‫لی کانگ، ما خیلی خوشحالیم که ‫پسرمون تو رو به این‌جا آورده
‫- به خونه‌مون خوش اومدی ‫- آره!
‫چه حلال‌زاده! جانگ‌هو زنگ زده
‫- هوم؟ ‫- جدی؟
‫سلام، خیالت راحت. ‫به اتاقت دست نزدیم
‫شرمنده، اسکل‌خان. ‫اصلاً بابت این زنگ نزدم
‫من الان این‌جایی که هستم زندگی می‌کنم. ‫عاشقشم و حتی یه‌کم هم دلم براتون تنگ نشده
‫- ولی ما دلمون برات تنگ شده ‫- اوهوم
‫بابا یه چشمش آهه یه چشمش خون؛ ‫بیشتر بهمون زنگ بزن
‫راست می‌گه، وگرنه از ارث محرومت می‌کنم
‫بذار کانگ رو بهت معرفی کنم
‫- هم‌اتاقی جدیدته؟ ‫- سلام، جانگ‌هو
‫آخی!
‫سلام، کانگ. خیلی درباره‌ت شنیدم. ‫سه‌یون مدام داره درباره‌ی تو وراجی می‌کنه
‫- خوشبختم ‫- همچنین
‫- ویتامین‌هات رو می‌خوری دیگه، نه؟ ‫- دوستت دارم
‫حضورِ عزیزانی که ‫برای پذیرایی از تو ثانیه‌شماری کنند…
‫…یه‌کم سرخ شده
‫- واسه دوریِ من گریه می‌کنی؟ ‫- نخیر
‫…نعمتی‌ست بس بزرگ‌تر از خودِ سفر
‫آیا این بدان معناست که…
‫من هم سرانجام خانه‌ای یافته‌ام که ‫می‌توانم طعمِ دلتنگی را بچشم؟
‫به چی زل زدی؟ ‫بدجور رو اعصابی
‫به‌خاطرِ جنابعالی، ‫کارِ من هم دو برابر شده
یکی هست که از خداشه من برم و پشت‌سرم رو هم نگاه نکنم
‫خبر دارم قبلاً توی یه طویله‌ زندگی می‌کردی،
‫همون‌جایی که برازنده‌ته
‫خدمتکار خانه، سان مین‌هوئی؛ ‫زنی در آستانه‌ی سی‌سالگیِ خویش که
‫هفته‌ای سه مرتبه برای نظافت می‌آید
‫- ای وایِ من! آخ! ‫- اشکال نداره
‫خیلی معذرت می‌خوام
‫بیا اینا رو بگیر. ‫آبمیوه‌ست، نوچ می‌شه
‫ممنون. فکر خوبیه
‫مین‌هوئی تنها کسی است که ‫از ورودِ من به این خانه بیزار است
‫چند بار باید بهت بگم که ‫ته‌سیگارهات رو این‌جا نریزی؟
‫این مالِ من نیست
‫کارِ همون مستاجرِ جدیدتونه. ‫اون انداختش اون‌جا
‫خودم دیدم
‫مالِ من نیست
‫فکر کردی من خرم؟
‫محاله این مالِ کانگ باشه
‫نگاه کن
‫این‌جاش رژِ لبی شده
‫گذشته از اینکه بچه‌های ما اصلاً سیگاری نیستن
‫سیگار کشیدن واسه سلامتی ضرر داره، ‫ولی من نمی‌تونم جلوی سیگار کشیدنِ بقیه رو بگیرم
‫انتخابِ خودشونه
‫ولی من قبلاً اتمام‌حجت کردم که ‫این‌جا سیگار کشیدن ممنوعه
‫واسه گل‌ها ضرر داره!
‫دفعه‌ی دیگه ببینم، اخراجت می‌کنم!
‫چی؟
‫واسه گل‌ها ضرر داره؟
‫پس، چرا باهاش مدارا می‌کنی، عزیزم؟ ‫اخراجش کن بره دیگه
‫مگه اینکه بیش از حد ترسو باشی و ‫بخوای من برات بندازمش بیرون
‫قضیه این نیست
‫بیشتر به‌خاطر اینه که اگه اخراجش کنم ‫عذاب‌وجدان می‌گیرم
‫بنده خدا یه مادرِ مجرده که ‫داره بچه‌ش رو تنهایی بزرگ می‌کنه
‫اون…
‫بدترین خدمتکاریه که تا حالا داشتیم،
‫ولی رئیسِ انجمنِ کلیسامون معرفیش کرده
‫اگه بیرونش کنم، ‫جلوه‌ی خوبی نداره و بقیه فکر می‌کنن سنگدلم
‫مگه نمی‌گن: ‫«چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است»؟
‫یعنی اولویت اول خانواده‌ی خودته
‫بیا ببینم
‫بی‌چشم‌وروئه
‫تو کار کردن هم مثل حلزونه!
‫ولی خدایی دستپختش معرکه‌ست
‫هروقت دورچین‌هایی رو که سه‌یون عاشقشونه ‫درست می‌کنه، همه‌ رو یک‌جا می‌لمبونه
‫آخیش، چقدر خوبه! ‫اصلاً فکر نمی‌کردم این‌قدر خسته و کوفته باشم
‫- آخ، داری منو می‌کشی! ‫- جدی؟
‫- می‌خوای بس کنم؟ ‫- جرئت داری؟
‫کارت توی ماساژ حرف نداره
‫ماساژورِ شخصیِ خودم
‫این‌جا همون‌جاییه که
‫باید دغدغه‌هات رو بریزی دور
‫آروم باش و ‫فقط حواست رو بده به دست‌های من، باشه؟
‫مهم‌ترین مسئله واسه من ‫آرامشِ تو توی این خونه‌ست
‫فقط همین اهمیت داره
‫آخه اگه تو خوشحال نباشی، من هم خوشحال نیستم
‫فقط نیاز داشتم یه‌کم دردِ دل کنم تا سبک بشم
‫داری الکی سرِ هیچ و پوچ خودت رو کلافه می‌کنی
‫جدی؟
‫یادت نرفته که بچه‌ها تو خونه‌ان؟
‫خب، درِ اتاق رو می‌بندیم!
‫تو اون‌جا وایسادی؟
‫فالگوش وایسادی دم در؟
‫نه کلِ مدت رو
‫آخه باید دوباره به سه‌یون کمک می‌کردم
‫به‌نظرم یه‌کم ناامید شدی
‫جدی؟
‫نه
‫این کار خیلی کثیف و پَسته
‫این کارت چشم‌چرونیه
‫برام مهم نیست که این کار حشریت می‌کنه یا نه، ‫ولی اسمِ این کار تحلیلِ داستانی نیست
‫حق نداری این کار رو بکنی
‫ولی من مشاهداتم رو نوشتم
‫تو به حریمِ خصوصی‌شون تجا…
‫صبر کن. هیس
‫- چیکار می‌کنید؟ ‫- هیس!
‫تفاوتِ فاحشی هست بینِ مشاهده‌گر بودن و جاسوسی
‫از همه بدتر، هروقت پا توی این مسیرِ جاسوسی می‌ذاری، ‫کارِت چیزی جز چشم‌چرونی نیست!
‫نیتِ بدی نداشتم
‫برنامه‌ای براش نداشتم
‫- یهویی پیش اومد ‫- پسره‌ی منحرف
‫خودت خوب می‌دونی این حرف‌هات شر و وره
‫تو قراره ناظرِ داستانی باشی، ‫نه یه چشم‌چرونِ فضول
‫آقای کیم و همسرش واقعاً جفتِ بی‌نظیری هستن. ‫من این رو کاملاً حس می‌کنم
‫من این دو نفر رو زیر نظر گرفتم و ‫چیزی که بیشتر از همه به‌نظرم اومد،
‫این بود که چقدر صمیمانه و بی‌ریا، ‫مدام دست‌های همدیگه رو لمس می‌کنن
‫یعنی تو الان… فرض کردی که ‫چون به هم دست می‌زنن،
‫رابطه‌شون فوق‌العاده قوی و پابرجاست؟
‫آخه این نشونه‌ای از عشق و ابرازِ علاقه‌ست
‫تو فکر می‌کنی این کارهای رمانتیک، ‫ابرازِ علاقه یا حتی عشقه،
‫چون عینکِ خوش‌بینی به چشمت زدی و ‫حقیقت رو نمی‌بینی
‫اقتضای سِنته که ‫همه‌ی این‌ها رو رمانتیک فرض کنی
‫سنت که بره بالاتر، تازه می‌فهمی که ‫ممکنه فقط یه تلاشِ ناامیدانه واسه فرار از تنهایی باشه
‫تلاشی عاجزانه…
‫واسه فرار از بی‌تفاوتی،
‫که ربطی به چشم‌چرونی نداره
‫این رو بدون، ‫چیزی که اکثرِ آدمای متأهل هم تأیید می‌کنن،
‫اینه که روابطِ زناشویی ‫پیچیده‌تر از این حرف‌هاست
‫پس، شما هم طعمِ این بی‌تفاوتی رو چشیدید؟
‫منظورت کدومشه؟
‫همین بی‌تفاوتی
‫آخه شما مدت‌هاست که ‫ازدواج کردید، مگه نه؟
‫واسه چی نیشت بازه؟
‫مگه دلقکی؟
‫من استادتم
‫پس مراقب حرف زدنت باش و یه‌کم احترام بذار
‫برگردیم سرِ درس
‫می‌خوام نظرت رو ‫درباره‌ی خدمتکارِ خونه بشنوم
‫ازش خوشم نمیاد
‫ترجیح میدم پای اون رو به داستان باز نکنم
‫جدی؟
‫از اون زن می‌ترسی؟
‫می‌شه به‌جاش درباره‌ی عشق صحبت کنیم؟
‫خانمتون…
‫دوستش دارید؟
‫برداشتِ اولت از رابطه‌ی ما چی بود؟
‫- به‌نظرت ما عاشقِ همیم؟ ‫- این بچه اومده کلاس نویسندگی
‫نمی‌دونم خانمم چرا این سؤال رو می‌پرسه، ‫پس اصلاً جوابش رو نده
‫باید عذرخواهی کنی. ‫اون فقط یه بچه‌ست
‫دانشجوئه. دیگه بچه نیست
‫آخه به‌گمونم نویسنده‌ها عاشقِ ‫کالبدشکافیِ رفتارِ بقیه هستن، مگه نه؟
‫در وهله‌ی اول، به‌نظرم استاد خیلی خوش‌شانسن که ‫خانمی مثل شما دارن
‫کاملاً معلومه که عاشقشون هستید. ‫اما خوندنِ افکارِ استاد به‌مراتب سخت‌تره
‫آره، واقعاً
‫قدیم‌ها فکر می‌کردم اون مثل ‫یه رودخونه‌ی آروم ولی عمیقه
‫ولی شاید اون آبِ زلال، ‫حالا دیگه یخ بسته و منجمد شده
‫کافیه
‫ناهار دیگه بسه. کارِت این‌جا تمومه
‫ما این‌جا مدرسه‌ی شبانه‌روزی که نیست. ‫برو خونه‌ی خودت غذا بخور. برو غذا بخر
‫پولِ مرغ رو من دادم، پس ‫حق نداری به مهمونِ من بگی این‌جا غذا نخوره
‫- اضافه سفارش دادم که کم نیاد ‫- خیلی خوشمزه‌ست
‫شما هم یه‌کم بخورید
‫باز هم بردارید
‫همین‌قدر کافیه
‫قیافه‌ش به‌شدت لذیذ به‌نظر می‌رسه. ‫بدم نمیاد یکی بخورم
‫ضرر که نداره
‫نه، نمی‌تونم
‫باید لاغر بشم
‫اضافه وزن ندارید که
‫زن باید یه‌کم بدنش توپُر باشه
‫قربونت برم
‫تعریف از من
‫معمولاً روز تولدم از این حرف‌ها می‌شنوم
‫یه‌کم حالت تهوع دارم
‫راستش، به‌نظرم استاد بیشتر از چیزی که ‫فکرش رو می‌کنید شما رو دوست دارن
‫فقط موضوع اینه که محبتِ ایشون مثل ‫اقیانوسی عمیقه که طول می‌کشه امواجش به ساحل برسه
‫جدی؟ چطور به این نتیجه رسیدی؟
‫من رمانِ استاد رو تا ته خوندم
‫به فصلِ آخر که رسیدم،
‫فهمیدم عشقِ واقعیِ استاد کی بوده
‫عشقِ واقعی؟
‫بله، همون کسی که اون دوازده زن، ‫تجسمی از وجودِ اون هستن
‫استاد فرمودن که ‫همه‌ی اون دوازده زن ساختگی بودن،
‫ولی مطمئنم ‫همه‌شون نمادی از یک ‌زن هستن
‫اصلاً گوش نمی‌دادی!
‫حواست نبود
‫من می‌دونم چی شنیدم
‫غافلگیر شدم و ‫واسه همین ازتون خواستم تکرارش کنید
‫به‌نظرم خیلی خفنه
‫آخه زنی که درباره‌ش نوشتی، اینجا نشسته
‫خوش‌شانسید
‫خیلی هم خوش‌شانس
‫این پسره چرت و پرت می‌گه
‫نصفِ کلاس رو به دیوار زل می‌زنه و ‫وانمود می‌کنه که داره به حرف‌هام گوش میده
‫نمی‌دونم این فکر مسخره رو ‫از کجاش درآورده
‫ابداً برام مهم نیست
‫درباره‌ی عشقِ اولت نوشتی و خب، ‫فروش رفت
‫عشق اولم؟
‫همه یه روزی عاشق شدن
‫اسمش رو بارها و بارها توی یادداشت‌های ‫پیش‌نویس‌ اولیه‌ی رمانت دیده بودم
‫آدم باید درباره‌ی چیزی بنویسه که می‌شناسه
‫اینا همه‌ش مالِ عهدِ بوقه و ‫تو در جریان بودی
‫چرا یهو این‌قدر برات مهم شده؟
‫کی گفته مهم شده؟
‫ولی جا خوردم وقتی شنیدم
‫اون زن، الهام‌بخشِ تک‌تکِ دوازده شخصیت بوده
‫تأمل‌برانگیزه
‫دیگه چی هست که ‫درباره‌ی هم نمی‌دونیم؟
‫مرتیکه‌ی کثافت. ‫لنگِ همین یه فقره گرفتاری بودم
‫همواره بادهای سهمگین ‫مسببِ سقوطِ درختان نیستند
‫گاه وزشِ یک نسیمِ ملایم نیز
‫برای ویرانیِ کاملِ آن‌ها کفایت می‌کند
‫ قبلاً بهت گفتم. ‫من اون روسری لعنتی رو ندزدیدم
‫خسته شدم از بس همیشه به من تهمت می‌زنی
‫مین‌هویی، می‌دونم دروغ می‌گی. ‫توی کیفت پیداش کردم!
‫عیناً مثل دروغ‌هات درباره‌ی ته‌سیگارهاست
‫خب، این بار دارم راستش رو می‌گم!
‫اصلاً به چه حقی رفتی سراغِ وسایلِ من؟
‫این وسیله‌ی شخصیِ منه، حق نداری بگردیش
‫مجبور بودم. روسریِ گرون‌قیمتیه
‫وقتی رفتم سراغِ کیفت که ‫چاره‌ی دیگه‌ای نداشتم
‫وجب به وجبِ این خونه رو گشته بودم
‫عجب بارونی داره می‌باره
‫انگار سیلابِ استوایی راه افتاده
‫پس فکر می‌کنی چون مارک‌داره،
‫مجازی کیفم رو بگردی؟
‫اگه بخوای کارهایی که نکردم رو ‫بندازی گردنم،
‫به‌نظرم بهتره استعفام رو بنویسم
‫بی‌انصافیه
‫مگه چیزی رو انداختی گردنش؟
‫دستش کجه، ولی همه‌ش می‌خواد ‫تقصیرها رو بندازه گردنِ…
‫وای من، مامان! مامان، بشین
‫خوبی؟ برم قرص‌هات رو برات بیارم؟
‫- آره عزیزم، لطفاً. آب هم بیار ‫- الان برمی‌گردم
‫بالاخره اتفاقی که نباید می‌افتاد، افتاد
‫به‌جای اینکه همون اول اخراجش کنی، ‫اجازه دادی ازت سوءاستفاده کنه
‫حالا هم خودت رو به این روز انداختی.
‫عجب
‫برم تا نرفته حساب کار رو بذارم کفِ دستش
‫نرو!
‫تو همه‌ی این بازی‌ها رو راه انداختی
‫تو بدجور پا روی خط‌قرمزها گذاشتی، کانگ
‫ممکن بود زندگیِ این زن رو نابود کنی
‫وظیفه‌ی یه نویسنده
‫رصد کردنِ اوضاعه، ‫نه اینکه بره توش دخالت کنه
‫ولی تقصیرِ خودش بود
‫خودتون هم می‌دونید که ‫از روزِ اول بی‌ادب‌بازی درمی‌آورد
‫عمداً روم آبمیوه ریخت و تهمت ‌زد که من هم سیگار می‌کشم
‫به‌نظرت این کارها رفتار تو رو توجیه می‌کنه؟
‫بی‌رحمانه‌ست
‫واقعاً قصدت این بود اخراج بشه؟
‫یه شوخیِ ساده بود تا یه‌کم ادب شه
‫شوخی که آدم رو متهم به دزدی نمی‌کنه
‫ تو دزدی کردی و
‫بعد انداختی گردن اون زنی که ازش خوشت نمیاد
‫این کارت هیچ توجیهی نداره
‫پس کاری که اون با من کرد چی؟
‫یعنی اون باید همین‌جوری قسر در بره؟
‫واقعاً مایه‌ی دردسری
‫داری آرامش یه خانواده‌ی سالم رو ‫با این کارهای بچه‌گانه‌ات به گند…
‫من آرامشِ شما رو به هم زدم؟
‫باید طبق دستورالعمل‌های من پیش بری
‫کشمکشِ داستان باید طبیعی و واقعی باشه
‫حق نداری سناریو بچینی، ‫اونم موضوعی تا این حد جدی،
‫که فقط واسه داستانت ‫یه غافلگیریِ دراماتیک جور کنی
‫فهمیدی؟ تو توی زندگیِ این آدم‌ها دخالت کردی
‫تو فقط باید دعوا رو تماشا می‌کردی، ‫نه اینکه خودت دعوا راه بندازی
‫به‌خاطر اینه که اتفاقی افتاده؟
‫همسرتون بعد از کلاسِ ما عصبانی شدن؟
‫حالا فهمیدم چرا اومدیم این‌جا
‫- شما نمی‌خواهید من بیام خونه‌تون ‫- تو هیچی حالیت نیست. این‌جا راحت‌تره
‫قرار نیست همه‌چیزِ این دنیا ‫حول محورِ تو بچرخه، کانگ
‫مِن‌بعد،
‫جلسات‌مون رو همین‌جا برگزار می‌کنیم
‫این‌جوری راحت‌تره
‫صحیح
‫من خیلی خسته‌ام
‫واسه امروز دیگه کافیه. ‫بقیه‌ش بمونه واسه هفته‌ی بعد
‫قضیه‌ی چشم‌چرونی، ‫گفتید نباید این کار رو بکنم،
‫ولی همین کار باعث شد بفهمم ‫منظورتون از قضاوتِ سطحی چیه
‫فکر می‌کردم اگه بنویسمش عصبانی می‌شید
‫می‌شه خواهش کنم قبل از تعطیل کردنِ کلاس، ‫یه‌کم درباره‌ش بگم؟
‫سریع
‫من می‌دونم که بابای سه‌یون با مین‌هویی
‫رابطه داره
‫چون
‫یه‌کم زاغ‌سیاه‌شون رو چوب زدم
‫آقای کیم رفت بیرون،
‫مثلاً برای اینکه خدمتکار رو بازخواست کنه
‫شبیه دعوای زن و شوهری به‌نظر می‌رسید
‫بعد بازوی زنه رو گرفت و ‫رفتن یه جایی که دیده نمی‌شدن
‫حدس زدم رفتن سمتِ پارکینگ، ‫واسه همین رفتم گوش وایسم
‫و فهمیدم که اونا…
‫ماشین داشت تکون می‌خورد
‫یه لحظه فکر کردم الانه که چپ کنه
‫- بدجور بالا و پایین می‌رفت ‫- ساکت شو!
‫تو واقعاً به این کارت افتخار می‌کنی؟
‫جدی‌جدی دارم فکر می‌کنم ‫همه‌ش رو از خودت درمیاری
‫توی این مدت، ‫اصلاً کلمه‌ای از این حرف‌هات راست بوده؟
‫- چون همه‌ش به‌نظرِ من یه مشت دروغه! ‫- من دیدم! با چشم‌های خودم دیدم!
‫واقعاً دیدی؟ حاضری قسم بخوری؟
‫مگه خودت نگفتی اون روز حالت خوب نبود؟ ‫صد درصد مطمئنی؟
‫بله! هزار درصد مطمئنم!
‫تو می‌گی
‫اونا رو توی پارکینگ دیدی که
‫داشتن ماشین رو تکون می‌دادن
‫صد درصد مطمئنی،
‫ولی تو خودِ آدم‌های داخلِ ماشین رو ندیدی!
‫داری تهمتِ ناموسی می‌زنی!
‫تو حق نداری قضاوت‌های مسخره‌ات رو ‫مثل اون چکشِ لعنتی
‫توی بازی‌ات همه‌جا بچرخونی و ‫برات مهم نباشه کی صدمه می‌بینه!
‫نویسندگی یه هنره
‫نباید مثل یه بازیِ موبایلیِ بی‌ارزش ‫بهش نگاه کنی
‫باید حقیقت رو بدونی تا بتونی بنویسیش. ‫نمی‌تونی حقیقت رو از خودت بسازی
‫واسه اینکه داستانت ‫نتیجه‌ی اخلاقی داشته باشه،
‫اول از همه باید خودت اصولِ اخلاقی داشته باشی
‫متوجه شدی؟
‫به‌نظرم درباره‌ی کانگ راست می‌گفتی
‫این بچه یه‌کم قاتی داره
‫نمی‌دونم توی کله‌ش چی می‌گذره، ‫ولی حسِ خوبی بهش ندارم
‫فکر نکنم بتونم استادش باشم
‫فکر می‌کردم اصلاً به‌ این خاطر توجهت رو جلب کرد ‫که با بقیه فرق داره
‫به‌نظرم پسرِ خوبیه
‫جدی؟
‫مگه خودت نبودی که می‌گفتی ‫ممکنه مشکلِ روانی داشته باشه؟
‫من گفتم محرک‌هایی توی وجودش هست
‫- تو هنوز نمی‌دونی داستانش راسته یا نه ‫- خب که چی؟
‫من فقط می‌دونم اون مهربونه و مرغ دوست داره
‫ولی نمی‌دونم توی کلاس‌ها با تو چه‌جوریه
‫شاید استعدادش برات ناخوشاینده
‫شاید تو یه‌کم بهش حسودیت می‌شه
‫حسادت به چی آخه؟
‫می‌شه اجازه بدی این کار رو تموم کنم؟ ‫خیلی وقت پیش باید تحویلش می‌دادم
‫گندش بزنن
‫« لی کانگ »
‫چی شده؟
‫شرمنده، استاد
‫می‌دونم دیروقته، ‫ولی واقعاً به کمکتون نیاز دارم
‫تصادف کردم و اونا می‌گن…
‫نمی‌ذارن خودم تنهایی برم
‫چی؟ زخمی شدی؟
‫نه زیاد. فقط نیاز دارم ‫یکی بیاد دنبالم. یه‌کم عجله‌ایه
‫باشه، ولی…
‫- خونواده‌ی کیم نمی‌تونن بیان دنبالت؟ ‫- شما اولین کسی بودید که به فکرم رسیدید
‫می‌تونستم به سه‌یون یا آقای کیم زنگ بزنم،
‫ولی دلم می‌خواست شما بیایید و کمکم کنید
‫خیلی‌خب، فقط…
‫کجا باید بیام؟
‫داستان چیه؟
‫تو که اصلاً زخمی نشدی
‫نه، زخمی نشدم
‫تصادف هم نکردم
‫- پس من چرا اومدم این‌جا؟ ‫- ببخشید دروغ گفتم.
‫فقط می‌خواستم خودتون بیایید و ‫ببینید چه اتفاقی داره می‌افته
‫قبل از اینکه بهتون زنگ بزنم،
‫دیدم آقای کیم و مین‌هویی ‫با هم رفتن اون تو
‫مثل دو تا نوجوون عاشق‌پیشه
‫شما فکر می‌کردید من اشتباه دیدم،
‫ولی این قضیه ثابت می‌کنه که حرفم راست بوده
‫استاد!
‫دارم بهتون می‌گم دیدمشون! چرا دارید می‌رید؟
‫باشه، الان مطمئن شدی
‫ولی این بازی‌ها واسه دلِ خودته، ‫کلاً به خودت مربوط می‌شه
‫مچِ یکی رو گرفتی که داره به زنش خیانت می‌کنه. ‫چرا پای من رو می‌کشی وسط؟
‫اصلاً می‌فهمی چقدر نگرانت شده بودم و ‫فکر کردم اتفاق بدی برات افتاده؟
‫دیگه تمومه
‫من اصلاً توانِش رو ندارم که… ‫واردِ این موش و گربه بازی‌های تو بشم
پشیمونم… پشیمونم از اینکه یه ثانیه ‫فکر کردم می‌تونم استادت بشم
‫همه‌چیز تموم شد!
‫- چی؟ ‫- حالش خوبه؟ چی شد؟
‫- حواستون باشه چیزیش نشه ‫- زنگ بزنید آمبولانس!
‫- زنگ بزنید ۹۱۱ ‫- آره
‫پس، اون زن…
‫مین‌هوییه
‫همونی که تصادف کرده؟
‫اون هم این‌جاست.
‫کی؟ کجا؟
‫این…
‫این… بابای سه‌یونه؟
‫این همونیه که
‫درباره‌ش می‌نوشتی؟
‫آره
‫کسی همراهش نبود؟ ‫کسی نمی‌شناسدش؟
‫این همون مردِ
‫داستانته؟
‫سلام
‫رفیقِ جدید پسرم. من بابای سه‌یونم. ‫اسمت لی کانگه، درسته؟
‫کیم سو‌هون
‫کیم سو‌هون کسیه که…
‫رفتی پیشش زندگی کنی؟
« ترجمه از نهـال » .:: iredprincess ::.
‫در تلگرام: t.me/iredsub
« بکس مووی– مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور » [Baxmovie.com]