ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
‫آنچه گذشت:
‫خدای من. لا دام بلانشه.
‫منو با یه موجود افسانه‌ای اشتباه گرفتن،
‫به اسم «لا دام بلانش».
‫جادوگر سفید.
‫فکر می‌کنیم ما پدربزرگ و مادربزرگت باشیم، دخترم.
‫خانواده‌ت.
‫هم‌خونت.
‫آه!
‫«آدما همیشه ناپدید می‌شن.»
‫«در نهایت ناپدید شدن‌ها معمولاً یه توضیحی دارن.»
‫- داری داستان خودتو می‌نویسی؟ ‫- دارم داستان خودمون رو می‌نویسم.
‫حدود یه سال دیگه یه جنگی درمی‌گیره
‫توی جایی به اسم «کینگز مانتین».
‫فرانک می‌گه جیمز فریزر توی اون جنگ می‌میره.
‫تمام جزئیات، بلندی‌ها،
‫سراشیبی‌ها، جایی که جنگ راه می‌افته.
‫هر چی نوشته با عقل جور درمی‌آد.
‫چون اونجا، روی اون کوه، انگار همه‌اش حقیقت بود.
‫وقتش رسیده فریزر.
‫فرگوسن داره به سمت کارولینای شمالی لشکرکشی می‌کنه.
‫آدماتو جمع کن.
‫بهم مدیونی فریزر.
‫خودت اینو گفتی.
‫من حاضرم.
‫تولاک آرد!
‫به پیش با بخت و اقبال ‫و پیروزی!
‫با شجاعت تحمل کن!
‫یا صلح یا جنگ!
‫کسل دونی!
‫فریادِ جنگ!
‫من،
‫جیمز الکساندر مالکوم مکنزی فریزر،
‫در کمال صحت عقل و شعور، ‫بدین‌وسیله اعلام می‌کنم
‫که این آخرین وصیت‌نامه‌ی من است.
‫برای همسرم،
‫کلر الیزابت بیچام فریزر،
‫تمام اموال و دارایی‌هایی که در زمان مرگم دارم را،
‫تمام و کمال،
‫به استثنای چند مورد بخشش خاص
‫که در زیر لیست شده، به ارث می‌گذارم:
‫برای دخترم، ‫برایانا الن فریزر مکنزی،
‫دو هزار جریب از زمین‌های
‫منطقه‌ای که به «فریزرز ریج» معروف است رو به ارث می‌ذارم.
‫برای نوه‌هام جرمایا، آماندا، دیوید،
‫ژرمن، جوآن، فلیسیته، هنری-کریستین و فرانسیس،
‫برای هر کدام، مبلغ صد پوند به ارث می‌ذارم.
‫همچنین کتاب‌هام رو ‫هم براشون می‌ذارم تا میانشون تقسیم بشه،
‫تحت نظارت راجر مکنزی...
‫برای خواهر عزیزم، جنت فلورا آرابلا فریزر ماری،
‫گل‌سینه‌ی نقره‌ای مادرمان که طرح گوزن داره رو به ارث می‌گذارم.
‫برای خواهرزاده‌ی عزیزم، ایان جیمز فیتزگیبونز فریزر ماری،
‫که برایم مثل پسر بوده، ‫ابزارها و سلاح‌هام رو به ارث می‌گذارم.
‫برای مارسالی جین مک‌کیمی فریزر،
‫قلم‌های مرغوب، جوهر و لوازم تحریرم رو به ارث می‌گذارم.
‫برای پسرم، پسر تنی‌ام،
‫ویلیام جیمز فریزر،
‫که به اسم ویلیام کلارنس هنری جورج رنسوم،
‫نهمین ارلِ السمیر هم شناخته می‌شه،
‫سه بشکه از ویسکی مخصوصم
‫که با حروف JFS علامت‌گذاری شده ‫و انجیلم رو به ارث می‌گذارم.
‫امیدوارم در صفحاتش آرامش و خرد پیدا کند.
‫اینم از این...
‫آره.
‫یه ذره وقت داریم و همدیگه رو.
‫می‌تونیم وانمود کنیم مثل بقیه‌ی صبح‌هاست.
‫اصلاً مثل بقیه‌ی صبح‌هاست.
‫خورشید داره طلوع می‌کنه،
‫و با اینکه بعداً اینجا نیستیم که ببینیمش،
‫امشب هم مثل همیشه غروب می‌کنه.
‫زندگی توی «ریج» بدون ما هم ادامه پیدا می‌کنه.
‫دقیقاً همون چیزیه که دیشب داشتم به زنبورها می‌گفتم.
‫آره.
‫از زنبورها برام بگو.
‫شاید اینطوری یکم آروم بشی ‫ و فکرت بره همون‌جایی که باید باشه.
‫نه پیشِ خداحافظی‌هایی که در پیشه.
‫به نظرت به خواب زمستونی برن؟
‫آره.
‫ با اینکه هنوز دارن سخت کار می‌کنن.
‫می‌دونی،
‫دیشب رفتم ببینمشون،
‫و دوتاشون رو دیدم که خوابیده بودن
‫توی کاسه‌ی یه گلِ ختمی، غرقِ گرده‌ی گل،
‫و پاهای همدیگه رو گرفته بودن.
‫مرده بودن؟
‫نه اولش همین فکر رو کردم،
‫ولی از اون موقع تا حالا چند بار دیگه هم دیدم.
‫راخ توی گل خوابیده بودن.
‫منتظر بودن خورشید بیاد و گرمشون کنه تا بتونن پرواز کنن و برن.
‫و نمی‌دونم
‫اون‌قدر خسته می‌شن که نمی‌تونن برگردن به کندو
‫یا اینکه شب بهشون می‌خوره.
‫مجبور می‌شن یه جایی پیدا کنن تا صبح دراز بکشن.
‫معمولاً زنبورها تکی این کارو می‌کنن.
‫ولی دیدنِ اون دوتا که اون‌طوری کز کرده بودن کنار هم...
‫خب،
‫خیلی شیرین بود.
‫واقعاً شیرین بود.
‫«نه ردیف لوبیا
‫اونجا می‌کارم.
‫و یه کندو برای زنبورِ عسل،
‫و تنها زندگی می‌کنم در اون بیشه‌ی پر از صدای زنبور.»
‫باورم نمی‌شه یادت مونده.
‫این تنها تیکه‌ایه که یادمه.
‫عاشقِ «ییتس» هستم.
‫این همون چیزی بود که می‌خواستی، مگه نه؟
‫اینکه یه زندگیِ آروم داشته باشی و فقط زنبورها همدمت باشن؟
‫نه فقط زنبورها، نه.
‫فکر نمی‌کنم زندگیِ آروم اصلاً برای ما ساخته شده باشه.
‫بیشتر از اون چیزی که فکر می‌کردم عمر کردم.
‫اون‌قدر زنده موندم که نوه‌هام رو ببینم.
‫نعمتی که نصیبِ هر کسی نمی‌شه.
‫اونا یکی از بزرگ‌ترین دلخوشی‌های من هستن.
‫حیف می‌شه اگه زنده نباشم تا زنِ «ویلیام» رو ببینم یا
‫بچه‌هاش رو.
‫یا ببینم «بری» باز هم بچه میاره یا نه.
‫ولی اگه به بهشت برم،
‫مطمئنم حتماً یه راهی می‌ذارن که آدم
‫بفهمه خانواده‌اش بدونِ اون چطوری روزگار رو می‌گذرونن.
‫و شاید خدا اجازه بده یه نگاهِ کوچیکی بهشون بندازم.
‫روح بودن ممکنه خیلی جالب باشه.
‫چند نفری هستن که بد نیست توی اون حالت یه سری بهشون بزنم،
‫فقط برای اینکه قیافه‌شون رو ببینم.
‫به منم سر می‌زنی؟
‫اوم.
‫شاید فقط یه نگاهِ کوتاه، «ساکسون».
‫نمی‌خوام بترسونمت.
‫هنوز برام سواله که پدر و مادرم حواسشون بهم بود یا نه،
‫بعد از اینکه مُردن.
‫اون‌قدر با عمو «لم» این‌طرف و اون‌طرف سفر کردم.
‫هیچ‌وقت حسِ درستی از خونه نداشتم.
‫همیشه امیدوار بودم برای خانواده‌ی خودم فرق داشته باشه.
‫یادمه اولین باری که اومدم اسکاتلند.
‫جلوی ویترینِ یه مغازه ایستاده بودم و داشتم به یه گلدون نگاه می‌کردم.
‫و یادمه با خودم فکر کردم، هیچ‌وقت اون‌قدر یه جا ثابت نبودم
‫که بتونم یه چیزِ به این سادگی رو داشته باشم.
‫اون لحظه،
‫هیچ‌چیزی رو توی دنیا اون‌قدر نمی‌خواستم
‫که اون گلدونِ آبی رو می‌خواستم.
‫خریدیش؟
‫نه.
‫چون صبحِ روزِ بعد رفتم به «کریگ نا دان»،
‫دنبالِ یه گلِ آبیِ خاص.
‫بقیه‌اش هم،
‫دیگه شد گذشته ما.
‫شده آرزو کنی کاش اون گلو نمی‌دیدی،
‫یا به اون سنگ دست نمی‌زدی؟
‫هیچ‌وقت.
‫هنوز اون گلدونِ آبی رو ندارم.
‫ولی همه‌چیز دارم، چیزایی که حتی نمی‌دونستم می‌خوامشون.
‫امیدوارم تو هم به هر چی می‌خواستی رسیده باشی.
‫نه.
‫دلم می‌خواد با تو توی یه گل بخوابم، ‫ساکسون.
‫پاهاتو بگیرم.
‫خونه‌مون قراره قشنگ بشه، ‫مگه نه؟
‫آره.
‫همین‌طور می‌شه.
‫به محض اینکه برگردم، ‫شروعش می‌کنیم.
‫می‌دونی، فرقی نمی‌کنه کجا باشیم،
‫جای من همیشه پیشِ تو ‫و بچه‌هاست.
‫بهم قول بده سعی نکنی ‫قهرمان‌بازی دربیاری.
‫می‌دونم بابا بهت نیاز داره، اما...
‫اگه مجبور بشم، با آواز خوندن ‫تمومش میکنم.
‫تو همیشه راهِ برگشت ‫به پیشِ منو پیدا کردی.
‫بهم قول بده این دفعه هم ‫فرقی با بقیه نداره.
‫چون جمی و مندی و دیوی ‫به پدرشون نیاز دارن.
‫و منم به شوهرم نیاز دارم.
‫و منم به همه‌تون نیاز دارم.
‫این برای اوناست.
‫و برای خودمون.
‫آینده‌ای که ارزشِ جنگیدن داره.
‫فقط لطفاً مراقب باش.
‫و لطفاً...
‫بابامو برگردون خونه.
‫فانی،
‫می‌خوام باهات حرف بزنم.
‫گفتی همیشه اینجا می‌مونی.
‫اما الان داری می‌ری.
‫دروغ گفتی.
‫شنیدم داشتید درباره برنگشتنِ ‫پدربزرگ حرف می‌زدید،
‫اما باز داری می‌ری.
‫می‌خوام باهات بیام.
‫اوه، عزیزم.
‫کاش می‌شد تورو هم ‫با خودمون ببریم،
‫اما این کاریه که باید انجام بدیم ‫و نمی‌تونیم تورو قاطیِ این ماجرا کنیم.
‫خیلی خطرناکه.
‫من نمی‌ترسم.
‫می‌تونم کمکتون کنم.
‫من همیشه بهتون کمک می‌کنم.
‫شما خیلی چیزا بهم یاد دادید.
‫می‌دونم.
‫و تو خیلی چیزا یاد گرفتی.
‫و واقعاً کمکِ ‫بزرگی بودی.
‫بیا اینجا.
‫واسه همینه که ازت می‌خوام ‫اینجا بمونی.
‫تا بتونی توی مراقبت از بقیه ‫کمک کنی.
‫ما خیلی دوستت داریم،
‫اما باید بریم.
‫باید تلاش کنیم تا اوضاع رو برای تو، ‫و برای بقیه توی ریج بهتر کنیم.
‫نمی‌تونم قول بدم ‫که برمی‌گردیم.
‫اما اینو می‌تونم بهت قول بدم،
‫که تو همیشه ‫به اینجا تعلق داری.
‫اینجا خونه‌ی توئه.
‫هیچ‌چیزی هم اینو عوض نمی‌کنه.
‫بریانا و راجر،
‫و ریچل و ایان-
‫اونا هم خانواده‌ی تو هستن.
‫من تازه تو و پدربزرگ رو پیدا کردم...
‫نمی‌تونم به این زودی از دستتون بدم.
‫به حرفم گوش کن.
‫یه چیزی هست ‫که مارو به هم وصل می‌کنه.
‫چیزی که فراتر از ‫زمان و مکانه.
‫و شاید نتونی ‫ببینیش،
‫اما اینجا توی قلبمونه.
‫ما همیشه با هم خواهیم بود.
‫و اینو می‌تونم بهت قول بدم، ‫و هیچ‌وقت هم عوض نمی‌شه.
‫تو تنها نیستی.
‫هیچ‌وقت هم تنها نمی‌مونی.
‫مهم نیست چی پیش بیاد.
‫یا کجا باشیم.
‫باشه؟
‫باید اینو پس بگیری.
‫دیگه به اندازه‌ی کافی خوندمش.
‫اینو و ریج رو می‌سپارم ‫به دستِ تو، دخترم.
‫امیدوارم کمکی کرده باشه.
‫فرانک هدیه‌ای بهم داد ‫که حتی از کتابش هم بزرگتر بود.
‫اون تورو بزرگ کرد.
‫کمک کرد همونی بشی که الان هستی.
‫نورِ زندگیِ ما، ‫ثمره‌ی عشقِ ما.
‫چراغِ امیدِ ما ‫برای آینده.
‫مهم نیست چی پیش بیاد،
‫مهم نیست داستان چطوری تموم بشه،
‫همه‌اش ارزششو داشته.
‫خوش‌حالم می‌بینم ‫هنوز لبخند می‌زنی.
‫به خاطرِ اینه که اونجا ‫خیلی شبیه مادرت شدی.
‫چی؟
‫بی‌خیال، هیچ‌کس تا حالا نگفته ‫من شبیه مامانم.
‫تو خیلی وقتا شبیه مادرت می‌شی.
‫بحثِ موهات یا چشمات نیست.
‫اون... اون حالتیه که موقعِ لمس کردنِ جمی ‫توی صورتت داری،
‫مندی،
‫دیویِ کوچولو.
‫یا وقتی داری ‫با راجر مک حرف می‌زنی،
‫عصرها، ‫همین‌جا روی این ایوون،
‫وقتی نور ماه ‫توی چشماته.
‫شبیه مادرت می‌شی ‫وقتی عاشق بود،
‫منظورم فقط همینه.
‫دقیقاً مثل اون.
‫لازم نیست بهت بگم ‫دوستت دارم،
‫چون می‌تونی از توی چشمام بخونیش.
‫ولی به هر حال می‌گم.
‫دوستت دارم بابا.
‫منم همین‌طور. ممنون.
‫همین‌قدر کافیه.
‫روز خوش.
‫می‌خواستم درباره‌ی ‫آب‌وهوا و این‌جور چیزا گپ بزنم،
‫ولی همه منتظرمن.
‫پس...
‫می‌خواستم بپرسم...
‫اگه اومد پیشتون...
‫و بهت گفت که من رفتم،
‫بهش غذا می‌دین؟
‫مراقبش هستین؟
‫من سرِ اون بهتون اعتماد دارم.
‫من، اوم...
‫ الان یکم دیگه از ‫اون شعر یادم اومد-
‫«و من به آرامش خواهم رسید...»
‫«چرا که آرامش...»
‫«آرام‌آرام فرود می‌آید.»
‫اونجاست، کینگز مانتین.
‫کاش برمی‌گشتیم به ریج.
‫یه بخشی از وجود منم همین رو می‌خواد.
‫من از مردن نمی‌ترسم،
‫از این می‌ترسم که ‫دیگه خونه‌م رو نبینم.
‫ما دوباره ریج رو می‌بینیم.
‫ایان، حواست به افراد باشه، ‫منم می‌رم با کلیولند صحبت کنم.
‫باشه، حواسم هست.
‫از نیروهای شبه‌نظامی فرگوسن خبری نشد؟
‫دیده‌بان‌ها اونا رو ‫روی کوه دیدن.
‫تقریباً یه روز راهه.
‫ارتفاعات رو گرفتن.
‫فرگوسن کت تنش نبود.
‫یه پیرهن چهارخونه‌ی قرمز پوشیده.
‫سوار یه اسب نرِ سفید بود.
‫می‌تونی بلافاصله تشخیصش بدی.
‫بین اون بومی های لعنتی ‫قشنگ معلوم می‌شه.
‫همه‌شون بومی بودن؟
‫نه، حداقل تقریباً نصفشون ‫یونیفرم ندارن.
‫ولی همه‌شون تفنگ دارن.
‫چند نفرن؟
‫یه مقدار از ما بیشترن.
‫نه اون‌قدری که فرقی ایجاد کنه.
‫تعداد اونا بیشتره،
‫ولی سرهنگ کمبل می‌گه ‫از همه طرف بهشون حمله می‌کنیم.
‫اون بالا مثل موش ‫به تله می‌افتن.
‫نیروها تقریباً برابر بودن،
‫تعداد سربازهای فرگوسن ‫کمی بیشتر از هزار نفر بود
‫در حالی که نهصد نفر از ‫وطن‌پرست‌ها بهش حمله می‌کردن.
‫می‌تونی منو ببخشی؟
‫بابت چی؟
‫دارم بهت خیانت می‌کنم؟
‫با اومدنم به اینجا؟
‫فقط اگه بمیری.
‫وقتی روی ایوون نشسته بودم،
‫قبل از اینکه راه بیفتیم، ‫در حالی که دیویِ کوچولو توی بغلم بود،
‫مندی در حالی که سر تا پاش گِلی بود ‫از پله‌ها اومد بالا،
‫یه استخون دستش بود ‫که کنار برکه پیدا کرده بود،
‫و ازم پرسید مال کیه.
‫یه نگاهی بهش انداختم،
‫و بهش گفتم که این ‫ستون فقراتِ یه سگِ آبیه،
‫اونم پرسید که من صدای حیوونا رو می‌شنوم.
‫- صداشون رو؟ ‫- آره.
‫می‌دونی که اون و جِم چطوری
‫بدون اینکه همدیگه رو ببینن، ‫می‌فهمن اون یکی کجاست؟
‫آره. برایانا بهم گفت ‫مندی وقتی جِم
‫توسط راب کمرون ‫دزدیده شده بود، همین کارو کرد.
‫حالا برام سواله که می‌تونن ‫صدای بقیه‌ی مردم رو هم بشنون؟
‫ازش پرسیدم.
‫گفت آره می‌تونن، ‫آره- نه هر کسی رو.
‫فقط همدیگه و پدر و مادرشون رو.
‫و تورو.
‫اونا صدای تورو نمی‌شنون؟
‫نه.
‫وقتی نزدیکشم می‌فهمه، ‫ولی از راه دور نمی‌تونه حسم کنه.
‫می‌گه جِم براش حسِ رنگِ قرمز رو داره،
‫ولی، اوم، من توی ذهنش ‫یه رنگِ دیگه‌ام.
‫خب، تو چه رنگی هستی؟
‫رنگِ آب.
‫آبی مثل اقیانوس،
‫یا قهوه‌ای مثل رودخونه؟
‫اوم.
‫گفت آب خالی.
‫باید از جِم بپرسم اونم همین‌طوری می‌بینه یا نه.
‫آره. می‌پرسم.
‫اگه دوباره ببینمش.
‫اگه فردا مُردم،
‫سه تا چیز ازت می‌خوام، دختر جان.
‫سه تا خواسته دارم. ‫بهم قول می‌دی انجامشون بدی؟
‫اگه از دستم بربیاد، ‫خودت می‌دونی که انجام می‌دم.
‫آره، می‌دونم.
‫خب پس.
‫هر وقت تونستی، یه کشیش پیدا کن،
‫بگو برام مراسم عشای ربانی بگیرن.
‫باشه.
‫هرچند ممکنه یکم طول بکشه.
‫فکر کنم نزدیک‌ترین کشیش ‫توی مریلنده.
‫آره، مشکلی نیست.
‫توی برزخ دندون روی جگر می‌ذارم و منتظر می‌مونم،
‫تا وقتی که ردیفش کنی.
‫قبلاً اونجا بودم، ‫اون‌قدرها هم بد نیست.
‫دومی چیه؟
‫دِیویِ کوچولومون.
‫مندی می‌گه اونم مثل منه، ‫به رنگِ آب.
‫اون مثل مندی و جِم نیست.
‫فکر کنم معنیش اینه که نمی‌تونه ‫از توی سنگ‌ها رد بشه.
‫قبلاً هم گفتم، الانم دوباره می‌گم ‫و واقعاً جدی‌ام.
‫اگه مُردم، ‫همه‌تون باید برگردید.
‫اگه واقعاً دِیوی نمی‌تونه سفر کنه،
‫اون‌وقت بسپریدش ‫به ریچل و ایانِ جوان،
‫اونا با تمام وجود دوستش دارن ‫و مراقبش هستن.
‫من با تمام وجودم دوستت دارم، ‫ولی نمی‌تونم ازت محافظت کنم.
‫متأسفم جیمی، ‫ولی من... من نمی‌تونم همچین قولی بدم
‫بریانا هیچ‌وقت ‫پسرشو ول نمی‌کنه.
‫در مورد خودم هم،
‫اینجا خونه‌ی منه.
‫و اگه...
‫خدا اون روزو نیاره، اگه تو نباشی...
‫خب اون‌وقت دلم می‌خواد همین‌جا بمونم.
‫جایی که بتونم حضورت رو ‫کنارم حس کنم،
‫توی همون زندگی‌ای که با هم ساختیم.
‫خواسته سوم؟
‫یادت نره کی بودم.
‫تا کسی بهت شلیک نکنه.
‫حداقل نه از روبرو.
‫اگه بمیری دستت به دهن هیچ‌کس نمی‌رسه.
‫اگه بعد از جنگ بیای، ‫بیشتر می‌تونی کمک کنی،
‫وقتی که مردم بهت نیاز دارن.
‫باشه.
‫راه درازی رو اومدیم بچه‌ها،
‫و یکم دیگه هم مونده ‫که بریم.
‫حالا که در آستانه‌ی نبرد ایستادیم...
‫بیاین شکرگزارِ نفسی باشیم که ‫هنوز توی سینه‌مونه.
‫برای قوتی که ‫هنوز توی استخون‌هامونه.
‫برای شجاعتی که ‫توی وجودمون پیدا می‌کنیم.
‫بذارید قلب‌هامون شعله‌ور بشه...
‫نه با خشم یا ترس یا نفرت،
‫بلکه با اشتیاق برای جنگیدن، ‫اونم یه جنگِ درست.
‫نه برای طلا یا افتخار،
‫بلکه برای خانواده‌هامون.
‫و برای آزادی.
‫قبل از جنگ برامون دعا کن. ‫جناب کشیش، اگه ممکنه.
‫خداوندا، دعا می‌کنیم که از ما محافظت کنی.
‫پروردگارا، ‫امروز توی این نبرد همراه ما باش.
‫به ما این توفیق رو بده که هر جا تونستیم، ‫رحم و مروت نشون بدیم.
‫آمین.
‫- آمین. ‫- آمین.
‫به سوی سرهنگ کمبل!
‫مراقبش باش، راجر مک.
‫برام دعا کن.
‫دوستت دارم، بندِ دلم.
‫دوستت دارم.
‫احساس می‌کنم «بانوی شالوت» هستم.
‫همونی که اجازه نداشت از برجش بیاد بیرون.
‫طلسم شده.
‫نمی‌تونست چیزی رو ببینه، ‫مگر از توی آینه.
‫آره.
‫خب...
‫بیا سعی کنیم فعلاً ‫طلسم رو نشکنیم...
‫آتش!
‫دوباره پر کنید!
‫ادامه بدید!
‫باید برسیم به قله!
‫آتش!
‫کلر.
‫اصلاً سعی نکن ‫جلوی منو بگیری.
‫نگرانم.
‫دستِ خودم نیست.
‫سخته که نگران نباشم.
‫- فکر می‌کنی... ‫- آره.
‫با توجه به اینکه ‫خیلی وقته رفتن،
‫فکر کنم نبرد ‫دیگه شروع شده باشه.
‫بابابزرگ و مامان بزگر گفتن ‫که ما توی قلبشونیم.
‫اگه این‌طوری باشه،
‫پس ما هم اون‌جا توی میدونِ جنگ ‫پیششونیم.
‫باید به‌خاطرِ اونا قوی بمونیم...
‫وگرنه ممکنه برنگردن.
‫حق با توئه، فانی.
‫اونا نیاز دارن که ما قوی باشیم،
‫درست به همون اندازه‌ای که ما نیاز داریم ‫اونا برگردن.
‫پاتریک فرگوسن
‫صدایش اون‌قدری بلند نبود که ‫به غرشِ جنگ برسه،
‫برای همین از یک سوتِ نقره‌ای ‫برای هدایتِ نیروهاش استفاده می‌کرد.
‫انگار داره یه گله سگ رو صدا می‌زنه.
‫سرنیزه‌ها رو ببندید!
‫حالا!
‫آتش!
‫دیگه منتظرِ فرمانِ من نمونید!
‫خودتون افسرِ خودتون باشید!
‫کسل دونی!
‫راجر.
‫بذار ببینم.
‫خط رو نگه دارید! ‫عقب نکشید، عوضی‌ها!
‫- می‌تونی راه بری؟ ‫- آره.
‫برو پایینِ تپه.
‫برگرد به بیمارستانِ صحرایی.
‫آه!
‫نه. نه.
‫کلر!
‫کلر، صبر کن.
‫لعنتی!
‫زود باش!
‫پیشروی کنید!
‫موضع رو بگیرید!
‫پیشروی کنید!
‫موضع رو بگیرید.
‫دوباره پر کنید!
‫سریع‌تر!
‫- تسلیمم. ‫- تسلیمم. تسلیمم.
‫پیروزی مالِ ماست!
‫بریتانیایی‌ها دارن عقب‌نشینی می‌کنن.
‫برو!
‫به راهت ادامه بده!
‫برو دیگه!
‫عوضی!
‫نه!
‫دستت رو...
‫دستت رو از روی من بکش!
‫تموم شد،
‫ساکسون!
‫فرانک اشتباه می‌کرد.
‫میدونِ جنگ مالِ ماست.
‫باید برم.
‫باید برم ‫به زخمی‌ها برسم.
‫پیروزی از آن ماست!
‫تسلیم می‌شید، قربان؟
‫من هیچ‌وقت تسلیم نمی‌شم.
‫آه، نگران نباش...
‫نه، باید جلوی خونریزی رو بگیرم.
‫من نمی‌ترسم...
‫نه.
‫نه، من این‌جا نمی‌شینم ‫و جون دادنت رو تماشا نمی‌کنم.
‫نه.
‫نه!
‫جیمی!
‫نه!
‫نمی‌تونی.
‫منو ببخش...
‫ساکسون.
‫نه، نرو!
‫نرو!
‫نه!
‫نرو!
‫جیمی!
‫نه!
‫ترکم نکن!
‫نه!
‫خاله...
‫تموم کرد.
‫نه.
‫کلر.
‫قلبم می‌شکنه که اینو می‌گم،
‫ولی از دستش دادیم.
‫فقط نیاز به استراحت داره.
‫باید جون بگیره.
‫فقط باید استراحت کنه.
‫فقط استراحت.
‫تو فقط باید استراحت کنی.
‫نه.
‫کجایی؟
‫وقتشه که دفنش کنیم، کلر.
‫بهت نمی‌گم که ‫می‌دونم چه حسی داری.
‫یا تظاهر نمی‌کنم حرفی هست ‫که بتونم باهاش آرومت کنم.
‫این غیرممکنه.
‫ولی یه سری کارها هست که ‫الان باید انجام بشه، کلر.
‫بیا ببریمش خونه.
‫اون همین الانشم خونه‌ست...
‫ببخشید.
‫می‌تونم کمکتون کنم؟
‫واسه چی داری ‫از خدا تشکر می‌کنی؟
‫واسه دیدنِ تو، ‫ساکسون.
‫ممنون می‌شم دستت رو ‫از روی زنم بکشی.
‫اونجاست، لالی‌براک.
‫من باردارم.
‫فکر کنم تو یه فرشته‌ای، کلر.
‫تو همیشه با منی.
‫اگه گناهه که منو انتخاب کردی،
‫پس من پیشِ خودِ شیطون می‌رم.
‫شکرش می‌کنم که تو رو وسوسه کرد.
‫من باز هم همه‌ی این کارها رو می‌کنم، حتی بیشتر،
‫تا با تو باشم.
ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @DigiMoviez
‫پس از تیتراژ ادامه دارد
‫ببخشید. ممنون.
‫ممنون.
‫- این سومین نسخه‌مه. ‫- اوه، واقعاً؟
‫- واسه دخترمه. ‫- اوه، بله.
‫- اسمش چیه؟ ‫- کارن.
‫کارن. بسیار خب.
‫واسه کارن. ‫بلدم چطوری بنویسمش.
‫خیلی خب.
‫ام، خانم گابالدون، من، اه...
‫توی امضای کتابِ قبلیتون، ‫متوجهِ این دفترچه شدم.
‫می‌تونم بپرسم چیه؟
‫اه، خب، این فقط ‫یه ذره منبع الهام منه
‫- خیلی ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.