‫« در جستجوی پرسفون »
‫« شروپشر، انگلستان سال ۱۸۰۵ »
« آوا مووی تقدیم میکند » [ AvaMovie.in ]
« ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید » [ @AvaMovie_in ]
‫می‌شه اونـو برداری، آرتمیس؟
‫نمی‌دونم چرا مجبوریم این کار رو بکنیم.
‫چون دوست داریم غذا بخوریم.
‫ولی پول خیلی کمی می‌گیریم.
‫همون پولِ کم نمی‌ذاره خانواده‌مون توی مضیقه بیفته.
‫منـم مثل تو
‫از شستنِ رخت‌های محله لذت نمی‌برم.
‫ولی اینکه به خاطرش ناراحت باشی ‫شرایطـمون رو تغییر نمیده.
‫در رو باز کن، عزیزم.
‫روز خیلی سختی داشتم،
‫حالا هم باید در رو باز کنم.
‫ببخشید که اینقدر اذیت شدی.
‫متاسفانه فقط باید تا یه مدت بیشتر
‫وضعیت بدت رو ادامه بدی.
‫در رو باز می‌کنم،
‫ولی اگه افتادم روی زمین و مُردم ‫تعجب نکنی.
‫اگه اون اتفاق بیفته حالت‌های زیادی بهم دست میده،
‫آرتمیس کوچولوی عزیزم،
‫ولی بیشتر از همه تعجب نمی‌کنم.
‫قبلاً واسه خیلی کمتر از این‌ها «مُرده».
‫پدر باز سرگردان بود؟
‫دفنه.
‫پرسفون. اومدی خونه.
‫پدر باز سرگردان بود؟
‫تا یه نامه رسید.
‫بعد برگشت به اتاق کارش.
‫نگفت نامه از طرف کیه؟
‫می‌دونی پدر معمولاً باهام حرف نمی‌زنه.
‫خب، وقتی ریخت‌وپاشش رو جمع کردم،
‫رخت‌ها رو مرتب کردم و غذامون رو درست کردم،
‫خیلی دوست دارم درباره هرچیزی که امروز یاد گرفتی
‫باهات صحبت کنم.
‫خیلی جذاب و به شدت مفیده.
‫صبر ندارم.
‫ممنون پرسفون.
‫خواهش می‌کنم دافنه.
‫گفته بودی که شاید اینجوری بشه.
‫آره، گفتم.
‫این بار چی باعث شده
‫به این پایان وحشتناک دچار بشی؟
‫زجر و عذابم خیلی زیاده،
‫هیچ کلمه‌ای نمی‌تونه توضیحش بده.
‫به خاطر اینه که نتونستم از شیرینی‌فروشی
‫برات شیرینی بخرم؟
‫غم‌انگیز بود.
‫ولی به خاطر اون نیست که داری روی زمین می‌میری؟
‫دوستم رو ندیدم.
‫دنبالش گشتم و نیومد.
‫خیلی وقته نیومده و به شدت ناراحت‌کننده‌ست.
‫همون دوستی که نمی‌تونم ببینمش؟
‫دوستی که نمی‌بینیش.
‫آها.
‫به نظرت دوستت دوباره میاد دیدنت
‫اگه امشب پودینگ نون بخوریم؟
‫پودینگ نون؟
‫یکم نون بیات‌شده دارم.
‫خانم سنفورد هم یکم خامه بهم داده.
‫به نظرم بهتره امشب پودینگ نون بخوریم.
‫حتی تولدم نیست.
‫پودینگ نون واقعاً محبوب‌ترین چیزم
‫تو کل دنیاست.
‫البته، اگه روی زمین مُرده باشی
‫نمی‌تونی ازش بخوری.
‫حالم بهتر شد!
‫معجزه رخ داد!
‫ممنون ممنون ممنون.
‫خواهش می‌کنم آرتمیس کوچولوی عزیزم.
‫جدیدترین مُدها چطورن؟
‫جدیدترین که نیست.
‫خانم آپتون اینـا رو بهم داد
‫چون آخرین نسخه رو گرفته.
‫ولی تقریباً جدیدترین‌ها هستن.
‫اون خیلی خوشگله.
‫مگه نه؟
‫به لیست آرزوهام اضافه‌اش کردم.
‫دیگه تا الان لیست خیلی بزرگی شده.
‫مگه رویاپردازی واسه همین نیست؟
‫باور داشتن به چیزهایی که می‌ترسی هیچوقت بهشون نرسی
‫ولی می‌خوای بازم امید داشته باشی که امکان‌پذیرن؟
‫مثلاً پولِ کافی داشتن و خوشبختی، عاشق شدن.
‫می‌خوام تمام اون چیزها رو داشته باشی، آتنا.
‫تو هم لابد رویاهایی داری.
‫قطعاً دارم.
‫اینکه روحیه‌ی آرتمیس به خاطر سنگینی زندگی
‫کور نشه.
‫اینکه دافنه یه دوستی پیدا کنه ‫که کمک کنه تا دیده بشه
‫و بهش اهمیت بدن.
‫اِواندر و لاینس برگردن خونه که همه دور هم باشیم.
‫این اتفاق واسه دوتا افسر پایین‌رتبه‌ی نیروی دریایی
‫در زمان جنگ خیلی بعیده.
‫باید بیشتر تلاش می‌کردم که خونه و در امان نگه‌شون دارم.
‫کار بیشتری ازت برنمی‌اومد.
‫می‌تونستم بیشتر رخت بگیرم،
‫یا سهمم در غذاها رو کم کنم.
‫می‌تونستم بدون آتیش توی اتاقم سر کنم.
‫و احتمالاً بازم کافی نبود.
‫گمونم این نسخه‌ی من
‫از «امید داشتن به چیزهای غیرممکن»ـه.
‫هیچکدوم از امیدهایی که گفتی
‫آرزوهایی واسه خودت نبوده.
‫شاد دیدنِ این خانواده ‫برام آرزوی کافی محسوب می‌شه.
‫دافنه و آرتمیس رو بیار و ببرشون آشپزخونه.
‫نمی‌دونم این بار ممکنه چقدر کلافه‌کننده باشه.
‫نامه‌ای گرفتی؟
‫یه مشکل خیلی جدی داریم.
‫چی شده، بابا؟
‫اواندر؟ لاینس؟
‫نه، چیزی از برادرهات نشنیدم.
‫اوه.
‫گرچه،
‫نامه‌ی به شدت گیج‌کننده‌ای برام اومده.
‫از تو، عزیزم، خواستگاری شده.
‫چی؟
‫خواستگاری از طرف یک آقای به شدت ثروتمند
‫که یک عنوان قدیمی و با اعتبار داره.
‫خدای مهربون!
‫آره.
‫چیزی که نمی‌تونم درکش کنم ‫اینه که چرا دوک به تو بسنده کرده.
‫امکان نداره حتی از دور هم خانواده‌ی ما رو بشناسه.
‫دوک؟
‫البته عزیزم، دوک کیلدر.
‫دوک کیلدر ازم خواستگاری کرده؟
‫کاملاً.
‫هیچیش رو باور ندارم.
‫بالاخره، من اعلی‌حضرت رو نمی‌شناسم،
‫یا کلاً هیچ اعلی‌حضرتی رو نمی‌شناسم.
‫«آقای لنکستر،
‫درخواست خواستگاری
‫از دختر بزرگ‌تون رو دارم.
‫حاضرم به هر کدوم از سه دختر دیگه‌تون
‫نفری ۲۰ هزار پوند جهیزیه بدم
‫و به خاطر پسرهاتون، به خودتون ۵۰ هزارتا.
‫مراسم اول اکتبر
‫در کلیسای فالستون رخ میده.
‫لطفاً جواب خودتون رو اعلام کنید.
‫با احترام، غیره و غیره، کیلدر.
‫قطعاً رمانتیک‌ترین
‫یا تملق‌آمیزترین خواستگاری نیست.
‫«مراسم رخ میده.»
‫اصلاً با خودش فکر نکرده
‫که این خواستگاریِ غیرمترقبه ممکنه پذیرفته نشه.
‫این خواستگاری به بیش از ۱۰۰ هزار پوند می‌رسه.
‫دوک کیلدر چطور آدمیه؟
‫چطور آدمیه؟
‫خب، نمی‌دونم.
‫دوک فعلی رو ندیدم.
‫پدرش چطوری بود؟
‫بسیار کودن.
‫ولی مادرش آدم فعالیه.
‫صد هزار پوند؟
‫اصلاً نمی‌تونم چنین رقمی رو درک کنم.
‫با درآمد فعلی‌مون به اندازه‌ی ۵۰۰ سال کاره.
‫بیش از ۵ برابر درآمدِ دوکِ ساسکس،
‫که اون پسرِ پادشاهه.
‫خدای مهربون.
‫غذای کافی واسه خوردن داریم.
‫مجبور نیستیم واسه چندرغاز رخت بشوریم.
‫پسرها می‌تونن خیلی زود از نیروی دریایی خارج بشن و برگردن خونه.
‫تمام آرزوهای غیرممکنت
‫یهو کاملاً ممکن می‌شن.
‫این فقط خانواده‌مون رو نجات نمیده،
‫چندین نسل از خانواده‌مون رو نجات میده.
‫دوکِ کیلدر
‫شاید اهل عصبانیت یا نامهربونی باشه.
‫اگه باهات بدرفتاری کنه چی؟
‫اگه ازدواج باهاش ‫باعث بشه تا آخر عمرت بدبخت بشی
‫اونوقت چی؟
‫ممکن هم هست که آدم مهربون و باملاحظه‌ای باشه.
‫هیچی ازش نمی‌دونی؟
‫فقط اینکه ظاهراً پول خیلی زیادی داره
‫و می‌خواد باهام ازدواج کنه.
‫هیچ اشاره‌ای از علتش نکرده.
‫نباید راحت این پیشنهاد رو قبول کنی.
‫پیشنهادی که ممکنه هنوز از سمت کسی بیاد ‫که حداقل می‌دونی
‫باهات بدرفتاری نمی‌کنه.
‫پیشنهاد دیگه‌ای نمیاد.
‫اگه اینـو قبول نکنم، ‫خانواده‌مون بیشتر غرق می‌شه.
‫حتی امیدهای ساده‌ی فعلی‌مون هم
‫از دسترس خارج می‌شن.
‫ولی اون موقع تمام امیدهای تو ازت قاپیده می‌شه.
‫خوشبختی این خانواده ‫ارزش هر فداکاری‌ای رو داره.
‫خوشبختی تو هم ارزشی نداره؟
‫آرتمیس همیشه خیلی درست
‫قصه‌ی هادس و پرسفون رو گفته.
‫پرسفون نمی‌تونه خوشحال باشه.
‫پس می‌خوای خواستگاری دوک رو قبول کنی؟
‫کی این همه آدم رو دعوت کرده؟
‫من.
‫هر روز پیش نمیاد که پسر بیچاره‌ی من ‫عروس اختیار کنه.
‫قرار بود یه مراسم بی‌سروصدا باشه.
‫باور ندارم دوشیزه لنکستر
‫کسی رو به جز خانواده درجه یک خودش دعوت کرده باشه.
‫قصد نداشتم باعث معذب شدنت بشم، آدام.
‫فقط می‌خوام جشن بگیرم.
‫موندم اون زنیکه واقعاً میادش یا نه.
‫سعی کن در برابر این میل
‫که مهمون‌های عروسی رو بکشی ‫مقاومت کنی.
‫کجاست دقیقاً؟
‫پنج دقیقه طول بکشه خودم میرم میارمش.
‫کِی قراره شروع بشه؟
‫گشنمه.
‫هیس.
‫آرتمیس.
‫بالاخره تصمیم گرفته بیاد.
‫عزیزان، اینجا در منظر خداوند
‫و حضور این جماعت گرد هم اومدیم
‫که این مرد و این زن رو ‫در ازدواج مقدس بهم پیوند بدیم،
‫مکانی محترم، بنیان‌گذاری شده توسط خدا
‫در زمان معصومیت انسان،
‫که اتحاد عرفانی
‫بین مسیح و کلیسایـش رو برای ما خاطرنشان می‌کنه.
‫بنابراین، اگر فردی بتونه علت موجهی بیاره
‫که چرا نباید قانوناً به همدیگه پیوند بخورن،
‫حرف بزنه، یا تا ابد سکوت اختیار کنه.
‫ای لعنت خدا.
‫ادامه بده.
‫چه کسی این زن را به عقد این مرد درمی‌آورد؟
‫ظاهراً که خودم.
‫دست راستش رو تو دست راست خودت بگیر.
‫من، آدام ریچارد بویس،
‫دوکِ کیلدر، مارکیِ فالستون،
‫ارلِ فالستون، ویکنتِ بایرنس،
‫بارون فالستون و بارون وایتلی،
‫تو را به همسریِ قانونیِ خود می‌گیرم،
‫تا از امروز، در کنار هم باشیم،
‫در خوشی و سختی، در ثروت و فقر،
‫در بیماری و سلامتی، دوستت بدارم و عزیزت بدارم،
‫تا وقتی که مرگ ما را از هم جدا کند،
‫بر اساس آیین مقدس خداوند،
‫و با این پیمان، وفاداری‌ام را به تو می‌سپارم.
‫من، پرسفون...
‫مسخره‌ست.
‫لنکستر، تو را...
‫به همسریِ قانونیِ خود می‌گیرم،
‫تا از امروز، در کنار هم باشیم،
‫در خوشی و سختی، در ثروت و فقر،
‫در بیماری و سلامتی، دوستت بدارم و عزیزت بدارم،
‫تا وقتی که مرگ ما را از هم جدا کند،
‫بر اساس آیین مقدس خداوند،
‫و با این پیمان، وفاداری‌ام را به تو می‌سپارم.
‫تموم شد؟
‫معمولاً نه.
‫می‌شه تموم بشه؟
‫گمونم تمام بخش‌های واجبش
‫رسیدگی شده.
‫آن‌هایی که خدا بهم رسانده،
‫هیچ انسانی جدا نخواهد کرد.
‫پس دیگه میرم قلعه.
‫من...
‫ممنون.
‫اسمت واقعاً پرسفونـه؟
‫آره.
‫به ذهنت نرسید که بپرسی؟
‫والدینت چه فکری پیش خودشون می‌کردن
‫که چنین اسمی انتخاب کردن؟
‫پدرم یه دانشوره.
‫خصوصاً به اساطیر یونان علاقه داره.
‫ظاهراً زیادی علاقه داره.
‫بقیه‌ی برادران و خواهرانت هم به این مصیبت دچارن؟
‫چه مصیبتی؟
‫والدینت چه اسامی مسخره‌ای
‫روی دیگر اعضای خانواده‌تون گذاشتن؟
‫آتنا یکم از من کوچیک‌تره.
‫اواندر ۱۴ سالشه. لاینس ۱۳.
‫دافنه اواخر سال ۱۲ سالش می‌شه.
‫کوچیک‌ترین آرتمیسـه.
‫سرنوشت ما رو از دست دانشورهای کوته‌فکر نجات بده.
‫اسم میانی داری؟
‫آره.
‫گمونم خیلی امید زیادیه
‫که امید داشته باشم یه چیز معمولی باشه.
‫ایفیگنیا.
‫پرسفون ایفیگنیا؟
‫کسی به اسم دیگه‌ای صدات نمی‌زنه؟
‫فقط دوشیزه لنکستر.
‫خب، اونجوری که نمی‌تونم صدات کنم.
‫گمونم باید به همون پرسفون بسنده کنم.
‫ظاهراً.
‫قاعدتاً تو هم کیلدر صدام می‌کنی.
‫بهت نمیگم کیلدر.
‫همه کیلدر صدام می‌کنن.
‫کیلدر؟
‫انگار دارم به یه جرمی متهمت می‌کنم.
‫بی‌شک آگاممنون یا آپولو
‫یا همچین چیزی رو ترجیح میدی.
‫بابام که آره.
‫پس می‌خوای چی صدام کنی؟
‫- آدام؟ ‫- کسی بهم نمیگه آدام.
‫هیچکس؟
‫دیگه خانواده و دوستـای نزدیکت که صدات می‌زنن.
‫هری میگه.
‫هری کیه؟
‫یه دوست،
‫که زیادی به خودش آزادی میده.
آوا‌مــووی
‫همون آدام صدام کنی خوبه.
‫پرسفون.
‫ایشون بارتونـه، خدمتکار.
‫خانم اسمیتسون، خانه‌دار.
‫دوشس کیلدر.
‫خانم اسمیتسون به تمام نیازهات رسیدگی می‌کنه.
‫احتمالاً قراره تمام قلعه رو بهم نشون بدید،
‫ولی خیلی دوست دارم استراحت کنم.
‫شاید بتونید فقط اتاق‌هایی که لازمه
‫امروز بدونم رو بهم نشون بدید،
‫و بقیه رو بذارید برای فردا؟
‫البته، اعلی‌حضرت.
‫اتاق مهمان، موردعلاقه‌ی ملکه الیزابت
‫که سال ۱۵۸۰ در قلعه فالستون اقامت داشتن.
‫اعضای خانواده سلطنتی ‫هنوز به فالستون میان؟
‫اصلاً. جراتش رو ندارن.
‫اینجا تالار ضیافت مجلله،
‫که میزبان ضیافت‌ها
‫برای برخی از برجسته‌ترین
‫و بانفوذترین مردم قلمرو
‫در ۵۰۰ سال گذشته بودن.
‫باور دارم خانواده‌ی شما امشب قراره اینجا شام بخورن.
‫اون یه قفس اعدامه؟
‫و کُنده.
‫توی سیاهچال تاریک و ترسناک جا نبود؟
‫خیلی جا هست، اعلیحضرت.
‫ولی دوک میگه به نمایش گذاشتن سلاح
‫باعث می‌شه موثرتر بشن.
‫تمام اتاق‌خواب‌های خانواده ‫در این طبقه هستن.
‫اینجا اتاق‌خواب شماست، اعلی‌حضرت.
‫امر دیگه‌ای دارید، اعلی‌حضرت؟
‫الان نه.
‫طناب زنگ کنار شومینه هست
‫اگه چیزی نیاز داشتید.
‫عمراً جواب بده.
‫الان دیدم مسئول امور مالیت از قلعه رفت.
‫چی کارش کردی؟
‫اخراجش کردم.
‫دوباره؟
‫چند دفعه این فلک‌زده رو اخراج کردی؟
‫شش، هفت بار.
‫هر بار مثل یه بزدلِ ترسو قهر می‌کنه و میره.
‫این دفعه که روش هفت‌تیر نکشیدی، کشیدی؟
‫من هیچوقت روی جوسیا جونز هفت‌تیر نکشیدم.
‫ممکنه یکی دو بار ‫شمشیر گذاشته باشم روی خرخره‌اش،
‫ولی هیچوقت در خطرِ جدی نبوده.
‫شاید ترسی که داره
‫به خاطر اعتبار نه‌چندان‌خوبِ توئه، آدام.
‫شایعه شده که تو دوران خودت ‫چند نفری رو کشتی.
‫شایعه میگه کارهای زیادی کردم.
‫اونوقت برات سواله که چرا هر بار
‫از جونز شاکی می‌شی، بدترین حالت رو در نظر می‌گیره.
‫همیشه شغلش رو بهش پس میدم.
‫اونـم دیگه اشتباه قبل رو تکرار نمی‌کنه.
‫حالا خطایی که این دفعه کرده چی بوده؟
‫نه نه، نگو.
‫موقع بحث درباره سرمایه‌گذاری‌ها ‫زیادی لبخند زد؟
‫نه.
‫توی مکاتبات کاری‌ای که از جانب تو داشته
‫به قدر کافی مردم رو تهدید نکرده؟
‫یه روشی توصیه کرد که نذاره فامیل دورم
‫یه روزی فالستون رو به ارث ببره.
‫پس جونز بود که پیشنهاد کرد ازدواج کنی.
‫یه خانواده‌ی فقیر در شروپشر سراغ داشت
‫که دختر بزرگ‌شون سن کافی رو داشت
‫و هیچ آینده‌ای در انتظارش نبود.
‫توصیه‌ی مشتاقانه‌اش
‫به طرز غیرقابل‌تحملی احمقانه از آب در اومده.
‫اونقدری احمقانه که تو شب عروسی
‫با رفیقت توی اتاق مطالعه باشی؟
‫چون آدام، اون مقدار حماقت
‫خیلی فراتر از حماقت معمولیه.
‫ازدواج رو تحمل کردم
‫و الان یه شام پایان‌ناپذیر
‫با گردانِ خواهرزن‌های جدیدم داشتم.
‫بهت زل زدن؟
‫قابل درک بوده، می‌دونی.
‫چون بهشون هشدار داده نشده بود.
‫پس باید نامه می‌دادم؟
‫شاید با خواستگاری یه ضمیمه هم می‌فرستادم.
‫«راستی، من یه صورت نقص‌عضو‌شده دارم
‫که مجبورید تا آخر عمرتون
‫روز و شب بهش نگاه کنید.
‫امیدوارم مشکلی نباشه.»
‫شاید حالا اینـا رو نمی‌گفتی.
‫باید بهت بگم
‫دختره هم خیلی مایل نبود.
‫یادش رفته یه چیز مهمی رو بگه؟
‫شاید یه شوهر دیگه؟
‫یه عضو بدن خارجی؟
‫اسمش پرسفونـه.
‫آدم باید همچین چیزی رو
‫از زن آینده‌اش بدونه.
‫پرسفونی ایفیگنیا.
‫چه اسم مسخره‌ای که روی یه بچه بذاری.
‫شانسش رو داشتم که صحبت کوتاهی
‫با عروس جدیدت داشته باشم، آدام.
‫اون
‫دلپذیر بود.
‫شاید یکم زیادی ساکته،
‫ولی قابل انتظاره
‫با توجه به اینکه زندگیش زیر و رو شده.
‫اعتراف می‌کنم که انتظار داشتم
‫آدم پابه‌سن‌گذاشته‌تری باشه،
‫حتی عبوس و ترش‌رو باشه، راستش رو بخوای.
‫منم همینطور.
‫ولی موجود جذابیه.
‫جوان و خیلی زیباست.
‫اوه.
‫انتظار یه آدم بدبخت،
‫زشت و نخواستنی رو داشتی.
‫به جاش، معلوم شد که عروست
‫بیکران‌تر از چیزیه که ممکن باشه.
‫گمونم خیلی چیزی نیست که براش معامله کرده بودی.
‫فکر می‌کردی با بانویی طرف باشی ‫که اونقدر غیرقابل‌تحمل باشه که هیچ گزینه دیگری نداشته
‫و به همین خاطر راضی شده ‫با یک پیرمرد غرغرو در قصری سرد و پر از کوران باد
‫وسط ناکجاآبادِ نورثامبرلند زندگی کنه.
‫و حالا چون جوون و خوش‌چهره‌ست،
‫خوش‌اخلاق هم به نظر می‌رسه ‫و احتمالاً هم‌صحبتیِ دل‌چسبی هم داره،
‫بیچاره الان طبقه بالا تنها نشسته،
‫احتمالاً با خودش فکر می‌کنه چه کار اشتباهی کرده،
‫در حالی که تو این پایین نشستی و تو لاک خودتی.
‫آدام، تو واقعاً بی‌عقلی
‫باید به خاطر این حرفت توبیخت کنم.
‫بکن.
‫ولی امشب نه. خسته‌ام.
‫فردا توبیخ کن، باشه؟
‫باید بندازمت توی سیاهچال.
‫باید بندازی.
‫فایده نداره سیاهچال داشته باشی
‫اگه کسی نره توش زجر بکشه.
‫شب بخیر آدام.
‫شب بخیر. نفهمِ گستاخ.
‫راستی آدام؟
‫چیه؟
‫به دختر بیچاره یه شانسی بده.
‫تقصیر اون نیست که تو
‫به تصور هر مرد از یک زن بی‌نقص رسیدی.
‫بدون ما احساس تنهایی می‌کنی، پرسفون؟
‫خیلی دلم براتون تنگ می‌شه.
‫ولی همدیگه رو دارید.
‫پس بعیده که احساس تنهایی بهت دست بده.
‫فکر نکنم وقتی تو نباشی
‫کسی یادش بمونه باهام حرف بزنه.
‫مطمئنم همه‌چیز درست می‌شه.
‫هوم.
‫نیاز نیست نگران ما باشی.
‫نامه بنویس و از تمام چیزهایی که می‌خونی برام بگو.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫زودباش.
‫نمی‌خوام برم!
‫بذار باهاش صحبت کنم.
‫دختر عزیزم. داری گریه می‌کنی.
‫نمی‌تونه مجبورت کنه اینجا بمونی!
‫کسی مجبورم نکرده اینجا بمونم، عزیزترین.
‫قلعه فالستون دیگه خونه منه.
‫برات نامه می‌نویسم،
‫شاید یه سکه گینی هم زیر مُهرش بذارم.
‫می‌تونی بیای اینجا،
‫باهمدیگه قلعه رو اکتشاف می‌کنیم.
‫اون نمی‌ذاره.
‫معلومه که می‌ذاره.
‫ماجراجویی‌های بزرگ خواهیم داشت.
‫شاید یه اتاق برج باشه
‫که بتونی همه‌جور قصه‌های فوق‌العاده رو تصور کنی،
‫جوری که همیشه توی خونه انجام می‌دادیم.
‫قول میدی؟
‫قول میدم.
‫وقتی نیستی کی مراقبم باشه؟
‫بابا مراقب تو و دافنه هست،
‫همراه آتناست وقتی همه‌تون بیاید شهر.
‫میای اونجا دیدنـمون؟
‫معلومه.
‫پرسفون؟
‫بله عزیزم؟
‫کی مراقب تو باشه؟
‫با اینکه ما نیستیم خوشحال خواهی بود؟
‫اوه.
‫کِی دیدی من خوشحال نباشم؟
‫پس منـم خوشحالم.
‫ولی اگه الان نرم، دوباره گریه می‌کنم،
‫و دیگه نمی‌خوام گریه کنم.
‫پس بیا بهم قول بدیم که گریه نکنیم.
‫بله، خوبه.
‫به زودی می‌بینمت.
‫واسه بابا مودب باش.
‫حتماً.
‫دوستت دارم، عزیزترین.
‫منم دوستت دارم، پرسفون.
‫تو بهترین مامانی هستی که داشتم.
‫فکر کردم قرار نبود گریه کنی.
‫آرتمیس هم داره گریه می‌کنه، مطمئنم.
‫پس چرا قول دادی؟
‫که دردش رو کمتر کنم.
‫اگه خواهرم می‌دونست گریه می‌کنم، ‫دلش می‌شکست.
‫ولی می‌دونی داره گریه می‌کنه.
‫من اون رو بهتر می‌شناسم تا اون من رو.
‫بهترین مامانی که داشته.
‫از این ازدواج اشتباه ۲۴ ساعت گذشته
‫و زنم هیچی نشده داره پشت یه باغ گربه می‌کنه.
‫از ازدواج شما چقدر گذشته بود ‫که مادر شروع به گریه کرد؟
‫و از کِی دیگه بهت احساس هیولا بودن نداد؟
‫اعلی‌حضرت.
‫هوم.
‫شب بخ...
‫حالت خوبه، فرزندم؟
‫به شدت خسته‌ام.
‫واسه شام خودت رو اذیت نکن عزیزم.
‫میگم یه سینی بفرستن به اتاقت.
‫استراحت کن.
‫ممنون.
‫بهم گفتی امروز توبیخم می‌کنی.
‫نکردی که.
‫تصمیم گرفتم اول صبح با تیر بزنمت.
‫بگیر بخواب تا در آرامش هفت‌تیرهام رو پُر کنم.
‫مادرت گفت دوشس جدید
‫امشب حالش خوش نبوده.
‫می‌دونی منظورش چی بود؟
‫به قول مادر، حالش خوب نبوده دیگه.
‫اولین آدمی نیست که ازت مخفی شده.
‫اون؟ پرسفون رو میگی؟
‫خب، قاعدتاً منظورم مادرت نبود که.
‫می‌تونی توی اتاق مهمان با تیر بزنی یکی رو بکشی،
‫اون فقط از روی اغماض لبخند می‌زنه و میگه «پسرِ...
‫بیچاره‌ی من،» آره.
‫و زنه وقتی ۸۰ سالم هم بشه ‫هنوز همینـو بهم میگه.
‫وقتی ۸۰ سالت بشه، اون مُرده.
‫خفه شو هری.
‫امکانش هست که پرسفون توی سیاهچال زندانی باشه؟
‫من یه هیولا نیستم.
‫اون هم قبول کرد منـو بپذیره.
‫بله.
‫ولی بدون مزایای ضمیمه‌ی هوشمندانه‌ای
‫که دیشب بهش رسیدی.
‫فکر نکنم فهمیده باشه...
‫به نظرت هیچی نشده بیچاره‌اش کردم؟
‫بدرقه‌های امروز صبح خیلی بهش فشار آوردن.
‫باید اصرار می‌کردی ‫که خانواده‌اش بیشتر بمونن.
‫پس من شرورم، نه؟
‫تعجب نمی‌کنم
‫اگه دیگه تا وقتی زنده‌ای
‫اون زن بیچاره رو ببینی.
‫در مکانی که به بزرگیِ این تکه سنگه،
‫می‌تونه سالیان سال ازت دوری کنه.
‫کجا داری میری؟
‫زنم حالش خوب نیست.
‫میرم خودم حالش رو خوب کنم.
‫آدام.
‫نمی‌خوام به اون زن وامونده صدمه بزنم.
‫بهتر از این‌ها می‌شناسیم.
‫منـو ببخشید، اعلی‌حضرت.
‫می‌خوام اتاق صبحانه رو پیدا کنم.
‫لطفاً بگو راهش رو بلدی.
‫وقتی تازه کارم رو اینجا شروع کردم ‫چند باری گم شدم.
‫قلعه فالستون جای خیلی بزرگیه.
‫خیلی بزرگه.
‫باید یه نقشه به ورودی‌های جدید بدن.
‫از این طرف، اعلی‌حضرت.
‫به کسی هم نمیگم که گم شده بودین.
‫ممنون.
‫مادر، به هری توضیح بده
‫که علت رفتنت از قلعه فالستون
‫این نیست که من مجبورت کردم.
‫انگار فکر می‌کنه
‫هرکی میاد اینجا رو
‫با یه داس توی یه دست
‫و یه مشعل سوزان توی اون یکی دستم فراری میدم.
‫یه ارتش تشنه‌به‌خونِ یک‌نفره،
‫تو این هستی.
‫واقعاً باید به فکر باشی
‫که از چنگال استفاده کنی وقتی...
‫پرسفون، بیا صبحونه‌ات رو بخور، عزیز.
‫قلوه؟ تخم‌مرغ؟
‫بله لطفاً.
‫هری، می‌شه لطفاً...
‫من یه بشقاب براش آماده می‌کنم، مادر.
‫نیاز نیست زحمت بکشید.
‫بفرمایید.
‫ممنون.
‫من یه جای دیگه بشینم؟
‫نه، می‌تونی همونجا بمونی.
‫کریسمس میری شهر؟
‫تا وقتی خیلی واجب نباشه نمیرم شهر.
‫باید پسر بیچاره‌ام رو قانع کنی که از لذت‌های لندن استفاده کنه.
‫من هیچوقت نرفتم لندن.
‫خب، پس حتماً باید هرچه سریعتر بیای.
‫خیلی دوست دارم شهر رو بهت نشون بدم
‫و با همه آشنات کنم.
‫مطمئنم می‌تونی سریع وسایلت رو جمع کنی، آدام.
‫منـم سفرم رو یکی دو روز عقب بندازم،
‫تا همه بتونیم...
‫همینجوریش مجبورم بهار ببرمش.
‫مجبور؟
‫فصل خیلی باحالیه.
‫چطور می‌تونی بگی مجبوری؟
‫من از لندن بیزارم.
‫ولی ملکه ناراحت می‌شه
‫اگه پرسفون رو نبینه،
‫و ترجیح میدم خودم رو از گزندش دور نگه دارم.
‫بنابراین مجبورم برم شهر.
‫نذار هیچ عذاب‌وجدانی بهت بده
‫اعلی‌حضرت.
‫تا بهار بشه، چند ماهی می‌شه
‫که با اعضای کابینه
‫یا اعضای خانواده سلطنتی مشورت نکرده
‫و دنبال فرصتش می‌گرده.
‫از دونستنش خوشحالم.
‫گمونم به عنوان دوست خوب خانواده،
‫من باید فعلاً اینجا بمونم
‫و بینش خودم رو به شوهر غرغروت منتقل کنم.
‫من کلاً همینقدر آدم ازخودگذشته‌ای هستم.
‫حتی آدمـای از خودگذشته هم
‫می‌تونن از خاکریز جنوبی پرت بشن.
‫کم‌کم دارم مشکوک می‌شم، آدام،
‫که خیلی از من خوشت نمیاد.
‫فقط باید به غمِ
‫این مسئله فکر کنم.
‫اعلی‌حضرت.
‫این می‌تونه گیج‌کننده بشه.
‫واقعاً باید واسه سه‌تاتون دنبال اسم باشیم.
« آوا مووی - مرجع دانلود فیلم و سریال » [ AvaMovie.in ]