« بکس مووی– مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور » [Baxmovie.com]
‫دوستان، باهام حرف بزنین.
‫- به کجا رسیدیم؟ ‫- دارم می‌برم...
‫- نمی‌رسیم. ‫- دست بجنبونین.
‫- کمک برسونین. ‫- کارم.
‫کونم پاره‌ست!
‫کمک لطفاً.
‫این سه‌تا رو می‌برم.
‫- وایستا، سفارش‌ها عقب افتاده. ‫- تا کِی؟
‫- یه دقیقه. ‫- باشه.
‫تینا، سه‌تا دیگه بیار.
‫- کمک لطفاً. ‫- بسـه. خوبـه.
‫- کمک برسونین! ‫- ای خدا.
‫- دوستان، واگیو به کجا رسید؟ ‫- میز ۱۳.
‫داریم پاره می‌شیم.
‫- واگیو چی شد؟ ‫- کسی جوابش رو نمی‌ده؟
‫ناتالی، سفارش‌های من چندتاست؟
‫- دوستان، جواب بدین. ‫- کلاً پنج‌تاست.
‫- شیش‌تا سفارش واگیو داریم. ‫- شیش‌تا؟ پنج‌تا؟ شیش‌تا؟
‫تینا، شیش‌تا واگیو داریم ‫و یه قالب پنیر پارمزان هم می‌خوام.
‫تشکر.
‫دوستان، می‌شه آروم‌تر حرف بزنین؟
‫خودم هم دارم داد می‌زنم.
‫- چَشم! ‫- آروم‌تر بگو.
‫- چَشم. ‫- سپاس.
‫میز ۳۵.
‫- چی شده؟ ‫- اون هم یکی می‌خواد.
‫چرا الان می‌گی؟
‫- جسیکا، تو خبر داشتی؟ ‫- نه والا.
‫- ریچی غافل‌گیرمون کرد. ‫- چی؟
‫ما خبر نداشتیم. ‫باید به ما بگین.
‫خب ریچی خواسته.
‫باشه، ولی نمی‌دونستیم ‫و باید زودتر می‌گفتی.
‫- باشه. ‫- جدی می‌گم.
‫فهمیدم. باشه.
‫- تینا، یه واگیوی دیگه. ‫- واگیو.
‫- ای وای. ‫- بله، ای وای.
‫لوکا، می‌شه به ناتالی کمک کنی؟
‫- چَشم. ‫- ممنون.
‫دمت گرم، لوکا. ‫باید سریع تمومش کنیم.
‫سرآشپز، می‌خوام ‫دیگه شراب کمتر بریزم...
‫چون مردم توی صف دارن علاف می‌شن
‫- و میزها همچنان پُره. ‫- عالی می‌شه. ممنون.
‫پنج دقیقه پیش ‫باید سه‌تا سفارش آماده می‌شد!
‫آروم... آروم‌تر حرف بزن.
‫دوستان، سرعتی برین جلو...
‫- آروم باش. آروم... ‫- چَشم. فهمیدم.
‫- به کجا رسیدیم؟ ‫- هنوز خیلی عقبـیم.
‫- بسیار عالی. ‫- سفارش ساعت ۶:۳۰ هم دیرتر می‌شه.
‫- دوستان، اغراق نمی‌کنم. ‫- بهتری از این نمی‌شه!
‫اوضاع بیرون داره به هم می‌ریزه، ‫ولی فعلاً قابل کنترلـه.
‫- پسرخاله، واگیو چی شد؟ ‫- تقریباً تمومـه.
‫لطفاً صدات رو بیار پایین و این‌که باید ‫برای سفارش‌ها قبلش با ما هماهنگ کنی.
‫- می‌خوام به کار سرعت بدم، سیدنی. ‫- لطف داری. ممنون.
‫- ولی من هم همین‌طور. ‫- عقب موندم.
‫- نمی‌خوام برات بهونه بیارم. ‫- والا همه‌مون عقبـیم.
‫آشپزخونه دست منـه ‫و به کمکت نیاز دارم.
‫- باز داری برام قیافه می‌گیری؟ ‫- قیافه چیـه؟
‫شرمنده که دوست نداری دستور بشنوی، ‫ولی نمی‌تونی به من دستور بدی.
‫الان داریم دعوا می‌کنیم ‫یا مؤدبانه حرف می‌زنیم؟
‫داریم ارتباط حرفه‌ای برقرار می‌کنیم.
‫فهمیدم، سرآشپز. عذرخواهـم. ‫میز ۷ اضافه شده.
‫- اضافه شده با اجازه‌تون. ‫- میز ۷ واگیو می‌خواد
‫و ما هم تمام ‫تلاش‌مون رو می‌کنیم که آماده بشه.
‫- لطف می‌کنی. ‫- و معذرت می‌خوام.
‫- فدای سرت. دمت گرم. ‫- قربونت.
‫ممنون.
‫کونم پاره‌ست.
‫اوضاع چطوره، دوستان؟ ‫از بورگاندی راضی‌ایـن؟
‫دوستان، همه ردیفـین؟ ‫مشکلی نیست؟
‫آها بله، ممنون.
‫خب، کونم پاره‌ست... ‫کونم پاره‌ست...
‫به‌شدت پاره‌ست.
‫- اوضاع چطوره، گَرت؟ ‫- خوبـه.
‫با مهمون‌های عزیزمون حرف می‌زدم.
‫واقعاً ممنونـم بابت صبوری‌تون. ‫به‌زودی نوبت‌تون می‌رسه.
‫- سپاسگزارم. ‫- بله، دمتون گرم.
‫دکتر کاهیل، ‫به‌زودی یه میز خالی می‌شه
‫و شما هم به جشن ‫سالگرد ازدواج‌تون می‌رسین.
‫فامیل ما رو از کجا فهمیدی؟
‫اگه راز ۲۵ سال ‫ازدواج موفق رو بهم بگین...
‫من هم این راز رو بهتون می‌گم.
‫- لطفاً یه‌کم دیگه صبوری کنین. ‫- باشه.
‫- گَرت‌جان. ‫- بله؟
‫- بارون چی می‌گه؟ ‫- یه‌کم دیگه بند می‌آد.
‫- یه‌کم یعنی چقدر؟ ‫- سه‌چهار دقیقه دیگه.
‫این‌ها رو چی‌کار کنم؟
‫الان یه میز می‌سازیم.
‫- خب چطوری؟ ‫- با شعبده‌بازی، عزیزم!
‫- نیلِ عزیز. ‫- داداش، دارم جر می‌خورم
‫- و به‌شدت عقبـم. ‫- داری عالی پیش می‌ری.
‫برو میز ورق‌بازی رو از پایین بیار.
‫- برو. ‫- چی؟ کجا برم؟
‫میز ورق‌بازیِ پایین رو ‫به بالا انتقال بده.
‫- زود باش. ‫- چَشم.
‫- نه، از این‌طرفـه. ‫- کونم پاره‌ست.
‫آقای دی، چطور مطوریـن؟ ‫واسه سفارش جدید هیجان‌زده‌ایـن؟
‫- آره، فکر کنم، ولی... ‫- بله.
‫- خیلی وقتـه منتظریـ ‫- بله، متوجهـم و تقصیر منـه.
‫حسابی شرمنده‌ام، ‫ولی داریم جبران می‌کنیم.
‫بچه‌ها دارن یه‌چیز خاص ‫براتون درست می‌کنن.
‫- واقعاً؟ چی درست می‌کنین؟ ‫- نمی‌شه بگم که.
‫- یه‌کم صبر کنین. متوجه می‌شین. ‫- یه‌چیز خاص؟
‫آلیگوته رو دوست داشتین؟ ‫خفنـه، نه؟
‫دوستان، دست بجنبونین.
‫- با سرعت نور! ‫- چَشم.
‫۱۵ دقیقه‌ست که میز ۳۵ منتظره.
‫- التماس می‌کنم عجله کنین... ‫- ریچی...
‫بچه‌ها، شنیدین دیگه. ‫لطفاً سریع‌تر. ممنون.
‫- یه غافل‌گیری هم می‌خوایم. ‫- گرفتی ما رو دیگه؟
‫در حد دو لقمه غافل‌گیر بشن.
‫- کارم، دو لقمه به سلیقه‌ی خودت. ‫- چَشم.
‫- مرسی! عشق منـین! ‫- آروم‌تر!
‫- مارکوس. ‫- جان؟
‫- پودر ویفر داری؟ ‫- دارم. چقدر می‌خوای؟
‫عع... واسه دو لقمه.
‫مثل صفحه‌ی ۷۰ ‫مجله‌ی نوما و ناپا بشه.
‫- فهمیدم. تینا؟ ‫- جان؟
‫چه ماهی‌ای داریم؟
‫ماهی دودی از خونواده‌ی دیروز.
‫- همون خوبـه. ‫- باشه.
‫اینجا چه خبره؟ ‫حواسم بهت هست.
‫همیشه حواسم بهت هست. ‫این چیـه؟
‫باور کن بهت توضیح می‌دم. ‫بچه‌ها، بیاین اینجا.
‫گرت، ریچی و چاکی آماده‌ان.
‫منتظر علامت منـن.
‫باید خیلی سریع باشیم.
‫از دَر که رد شدم، نزدیکم می‌مونین. ‫می‌زنم روی شونه‌م و شما پهن می‌کنین.
‫- حلـه؟ ‫- بله.
‫- بریم. ‫- یا خدا.
‫دارمت.
‫آروم‌تر. ‫یه‌کم صبر کن و بعدش برو.
‫پشت سرت.
‫بفرمایید.
‫بفرمایید اینجا بشینید.
‫خدمت شما.
‫بهترین جا و میز رستوران تقدیم به شما.
‫الان گَری می‌آد ازتون سفارش می‌گیره. ‫اول با نوشیدنی شروع می‌کنیم.
‫مجدداً ازتون ممنونـیم که صبوری کردین.
‫شرمنده‌تون شدیم. دمتون گرم.
‫- ممنون. ‫- این هم از این.
‫خب...
‫دو دقیقه مونده، دوستان.
‫- رنه، تمومـه؟ ‫- بله.
‫- ظرف‌ها رو دارم می‌برم... ‫- دستمال لطفاً.
‫تینا، بی‌زحمت بیا کمک.
‫- رنه، موادم تموم شده. ‫- الان می‌آرم.
‫- کمک می‌خوای، کارم؟ ‫- اومدم که ببرم!
‫- تمومـه. ‫- حلالت، پسرخاله.
‫- این یه‌جور تقلید از مدل فرانسویِ... ‫- آره، خوب می‌دونم چیـه.
‫پس خدمت شما.
‫دست بجنبونین!
‫خب، عزیزان دل. ‫شرمنده که معطل شدین.
‫امیدوارم این ارزش ‫صبوری‌تون رو داشته باشه.
‫این یه ادای احترام به یکی از رفقای خفن‌مون ‫توی منطقه‌ی ناپاست به نام «توماس کِلر».
‫کورونتِ سالمونـه که ‫با شوید تزئین شده.
‫انگار دارین یه لقمه بستنی می‌خورین.
‫راستی بین خودمون باشه...
‫این اختصاصی برای شماست‌ها.
‫نوش جون‌تون.
‫مرسی.
‫دوتا میز دیگه هم می‌خوام.
‫- اسم میز جدیدمون چیـه؟ ‫- میز ۲۲.
‫- پس به میز ۲۲ خودمون چی بگیم؟ ‫- ۲۲ و نیم.
‫- مهمون‌ها رو که لغو نکردی، آره؟ ‫- گری.
‫- لطفاً. ‫- چَشم.
‫- الان وقتش نیست، جیمی. ‫- با آقای توماس توی دفتر قرار دارم.
‫- با کی؟ باشه بابا. ‫- چطوری، عمو جِی؟
‫خیلی عجیبـه. ‫همین‌جا بودن.
‫- چندتا بود؟ ‫- پنج‌تا... پنج‌تا قاشق.
‫- و الان غیب‌شون زده. ‫- خیلی خوب.
‫نیم‌ساعت وقت داریم ‫میزها رو برای ساعت ۷:۰۰ خالی کنیم.
‫آره، می‌دونم.
‫می‌تونم وعده‌ها رو کوچیک‌تر هم بکنم.
‫- باشه پس. ‫- چیزی لازم ندارین؟
‫چرا... زحمت بِکش...
‫- همین زباله‌ها رو... ‫- فهمیدم. خیلی بو می‌ده.
‫- چَشم. ‫- بی‌بلا.
‫کمک برسونین.
‫- اینجا اذیت نیستی؟ ‫- عع سلام!
‫نه، اتفاقاً عاشق زباله‌ام. ‫راحتـم.
‫ریچی گفت هروقت بارون ‫بند اومد، بهش خبر بدم.
‫حداقل این‌جوری مشغول می‌شم.
‫خوبـه.
‫- کمک برسونین. ‫- خب داستان چیـه؟
‫- داستان چی؟ ‫- داستان دیگه.
‫- کدوم داستان؟ ‫- ریچی.
‫- آها... منظورت چیـه؟ ‫-بس کن.
‫واقعاً داستانی بود؟
‫من هم گاهی حس می‌کنم ‫یه داستانی هست...
‫ولی فکر نکنم جدی باشه.
‫مطمئنـی یا الکی می‌گی؟
‫- الان فقط... ‫- کمک لطفاً.
‫- می‌خوام روی سفارش‌های بعدی تمرکز کنم. ‫- ارواح عمه‌ت.
‫با عموم، چاکی و یه دختره به نام «چیز»
‫رفتیم به کرِیزی ماری.
‫- واسه چی؟ ‫- امتیاز ساخت.
‫آها.
‫- حتماً موفق نشدین. ‫- دقیقاً.
‫پولی برای عمو نمونده، ناتالی.
‫می‌دونم.
‫ولی دوست ندارم از اینجا برم.
‫حالا هنوز وقت هست.
‫بفرمایید. خجالت نکِشین. ‫معجزه اینجا اتفاق می‌افته.
‫دوستان، سلام کنین.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خانم و آقای میچِل از دوستانم هستن ‫و از اوهایو اومدن.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- عالی بود؛ بی‌نظیر. ‫- لطف دارین.
‫- یه‌کم احساساتی شدم. ‫- بس کن، آلِن.
‫- سرآشپز. ‫- غذا عالی بود. واقعاً ممنونـیم.
‫همین سر شب با پرواز اومدن ‫و دوست نداشتن از پای میز بلند شن.
‫واسه همین گفتم بهشون نشون بدم ‫که چطوری سوسیس درست می‌کنیم.
‫- که این‌طور. ‫- بله، خوش اومدین.
‫خیلی... ممنونـیم که تشریف آوردین.
‫خوش‌حالـم... که اینجا می‌بینمتون.
‫- عع، کارمن‌جان... ‫- بله؟
‫... قراره آشپزخونه رو به شما نشون بده.
‫- چی؟ ‫- باهاشون حرف بزن. یه‌چیزی نشون بده.
‫بله خب، تخصص من هم همینـه.
‫دقیقاً و این که...
‫- کارمن... ‫- بله؟
‫... بِرزاتو رو حتماً می‌شناسین.
‫یه آشپز معروف جهانیـه
‫- و توی رستوران‌های بزرگی بوده. ‫- صدالبته.
‫و قراره از دنیای ما ‫براتون تعریف کنه.
‫بله، به دنیای ما خوش اومدین...
‫این «مراحل رسیدن به موفقیت» رو می‌بینین؟
‫سعی کنین در سکوت کامل ‫این رو مطالعه کنین.
‫- نوار سبزه... از کِلر یه‌چیزی ساختن. ‫- آخ از دست تو.
‫آخرین بار، کِی همه‌چی این‌قدر ساکت بود؟
‫فکر کنم... سال‌ها پیش بود.
‫- دقیقاً. ‫- آره.
‫این لباس بهت می‌آد.
‫- عع؟ خدایی؟ ‫- آره.
‫از این مدل‌های خاصـه که هرجا نیست...
‫- آره می‌دونم. ‫- آره دیگه.
‫تو هم این لباست...
‫چیـه؟ کیسه‌ی زباله‌ست؟
‫آره؟
‫دارم ساعت‌مچی داداشم رو می‌فروشم.
‫رسماً بی‌خایه شدم.
‫باورم نمی‌شه.
‫فقط یه‌کم نرم شدی. ‫نگران نباش.
‫نرم‌بودن که اِشکالی نداره.
‫اتفاقاً سفت‌شدن سخت‌تره.
‫نه، سخت‌تر نیست.
‫تو چرا هنوز اینجایـی؟
‫سؤال بسیار خوبیـه.
‫مثلاً می‌خواد ضرر آمار غلطی که ‫بهم داده بود رو جبران کنه.
‫فیلم «اِسپنگلیش» رو دیدی؟
‫ساندویچی که آدام سَندلر درست می‌کنه رو ‫در واقع کِلر بهش یاد داده.
‫ندیدمش، ولی مشخصـه چیز جالبیـه.
‫کارگردانش جیم بروکس‌ـه. ‫حرف نداره.
‫این هم دقیقاً یه اسپنگلیش‌ـه.
‫- سلام، چطوری؟ ‫- قربونت. خوبـم. تو خوبـی؟
‫- آره، عالی‌ام. ‫- باشه.
‫- داشتم به پیتر کمک می‌کردم. ‫- می‌دونم. خودم ازت خواستم.
‫آره... راست می‌گی.
‫- من برگردم سر کارم. ‫- باورم نمی‌شه.
‫کاواتلی برای میز ۲۲ و نیم!
‫- چَشم. ‫- میز ۲۲ و نیم؟
‫یعنی چی؟
‫همچنان کونم پاره‌ست...
‫اگه این رو بندازیم میز آخر...
‫- می‌تونیم به همه‌شون برسیم. ‫- نه، ببین داداش...
‫۲۰ دقیقه دیگه مهمون‌ها می‌رسن ‫و اوضاع خیتـه.
‫- مجبوریـم یه میز رو خالی کنیم. ‫- حرص نخور، رفیق!
‫- عشقم، نگران نباش. چیزی نمی‌شه. ‫- نکن، داداش...
‫خب، خوشگل‌های بلا! ‫به‌زودی نوبت شما می‌رسه.
‫عمداً خوشگل‌ها رو نزدیک ‫پنجره‌ها نگه داشتیم...
‫- برای غذا نیومدم. ‫- که مشتری جذب کنین.
‫در خدمتـم، قربان.
‫توماس هستم. برای غذا نیومدم. ‫با جیمز قرار دارم.
‫با کالینوفسکی؟ ‫چه قراری؟
‫می‌خواد بهم یه ساعت‌مچی بفروشه.
‫آها، آقای توماس. ‫شرمنده یادم رفته بود.
‫می‌خواستم بهتون زنگ بزنم ‫و بگم جیمز توی ترافیک گیر کرده.
‫گفت بهتون بگم یه قرار جدید بذارین.
‫شرمنده‌ام واقعاً.
‫- از مسیر دوری اومدم. ‫- متوجهـم.
‫اشتباه از من بود ‫و براتون جبران می‌کنم.
‫- مشکلی نیست. بگین زنگ بزنه. ‫- یه دنیا معذرت.
‫اتفاقاً آقای لوکا توی ‫کپنهاگن خیلی وقت گذرونده.
‫- لوکاجان؟ ‫- جانم؟
‫خانم و آقای میچِل هستن.
‫- سلام، قربان. ‫- سلام، قربان.
‫داشتم بهشون می‌گفتم ‫یه زمانی توی کپنهاگن بودی.
‫آها... بله بله... ‫توی کپنهاگن زندگی کردم.
‫خیلی عقبـیم.
‫- بعله. ‫- چطوری؟
‫- میز ۲۲ و نیم؟ ‫- آره دیگه.
‫چندنفر رو لغو کردی؟
‫هیشکی.
‫- اون‌وقت چرا؟ ‫- عع...
‫قبلاً از همه متنفر بودم ‫و حالا عاشق همه‌ام.
‫- عع... ‫- نمی‌تونستم نه بگم، سیدنی‌جان.
‫از دستور مستقیم سرپیچی کردی. ‫تصمیم گرفته شده بود.
‫می‌دونم ریدم. ‫شرمنده‌ام.
‫ولی من ۱۵ سالـه توی ‫این ساختمون کار کردم
‫و باور کن اینجا جادوی خاصی داره.
‫آدم‌هایی رو دیدم که توی ‫این ساختمون عاشق شدن...
‫خندیدن، اشک ریختن و مُردن... ‫ولی اینجا همچنان پابرجاست.
‫رسماً بهم بی‌احترامی کردی.
‫- بیرون بارون می‌آد. ‫- می‌دونم.
‫داریم از نو متولد می‌شیم؛ ‫تطهیر پیدا می‌کنیم.
‫داریم یه تاریخ جدید رقم می‌زنیم
‫و هر اتفاقی که تا حالا توی ‫این سالن افتاده، برای همین لحظه بوده.
‫همه‌ی افراد این اتاق... ‫کسایی که قبل‌از ما بودن...
‫کسایی که بعداز ما می‌آن...
‫- و تاریخچه‌ی اینجا... ‫- لطفاً ساکت شو.
‫و عشقی که توش جریان داره...
‫این‌ها ما رو ناامید نمی‌کنن.
‫به کجا رسیدیم؟
‫عع... دوستان، ‫دسرهای میز ۱۱، ۳۳، ۴۵...
‫۲۱ و ۲۲ونیم رو آماده کنین.
‫- چَشم. ‫- دمت گرم.
‫بعداً حسابت رو می‌رسم.
‫- چَشم. ‫- نه...
‫منظورم لفظی نبود...
‫به‌صورت فیزیکی حسابت رو می‌رسم.
‫حلـه. دوتا میز دیگه داریم و تمام.
‫به جون خودم.
‫پسرخاله...
‫این‌ها رو کجا بذاریم؟
‫دوستان، یه خوش‌آمد درخورِ ‫خرس‌ها به آنت و پال بدین.
‫از شامبورگ اومدن.
‫امشب بهترین میز مال اون‌ها بود.
‫وال و آلن میچل رو می‌شناسین؟
‫- نه. ‫- سلام.
‫با هم آشنا بشین.
‫- خیلی خوش‌وقتـم. ‫- بسیار عالی.
‫ایشون از آشپزها هستن.
‫خیلی چیزها از کپنهاگن می‌دونن ‫و مسئول اون پشت هستن.
‫- لوکا؟ ‫- جان؟
‫الان با مهمون‌ها هستم، عزیزم.
‫به‌به، کپنهاگن بودین؟ ‫بسیار عالی.
‫کارشون حرف نداره. ‫دست‌پخت‌شون معرکه‌ست.
‫مسیر موفقیت‌شون رو اینجا نوشتن.
‫- دوستان، اوضاع خیتـه. ‫- چی شده؟
‫مهمون‌ها زودتر رسیدن و مجبوریـم ‫۱۵تا میز رو یه‌هو خالی کنیم.
‫ای بابا... مجبورن صبر کنن.
‫مجبوریـم چندتا رو بفرستیم.
‫نه‌خیر، هیشکی نمی‌ره.
‫- هیشکی نمی‌ره، رنه. ‫- پس چی‌کار کنیم؟
‫ریچی، یادتـه گفتی وقتی ‫بارون بند اومد، بهت بگم؟
‫- آره. ‫- حدس بزن چی شده.
‫- عشق منـی، پیت. ‫- من هم دوستت دارم.
‫- حالا گم شو! ‫- گم شو!
‫- گرت.
‫با چی‌چی و چاکی ‫برین حیاط رو تمیز کنین.
‫قشنگ یه جای گرم و نرم می‌خوام.
‫یکی از سطل‌های ‫زباله رو پُر از یخ می‌کنین
‫و هرچی آبجوی رایگان داریم، ‫می‌ریزین توش.
‫مهمون‌ها رو می‌برین اونجا ‫و براشون یه جشن خفن می‌گیرین.
‫نبینم نوشابه بهشون بدین. ‫تِد هم کمک‌تون می‌کنه.
‫رنه، میز ۳۲، ۳۳ و ۲۱ رو ‫می‌بری توی حیاط.
‫بهشون می‌گی یه وعده ‫دسر ویژه براشون تدارک دیدیم.
‫گری، به مارکوس می‌گی ‫یه وعده دسر ویژه درست کنه.
‫حتی اگه یه شکلات فندقی ‫کیت‌کت هم بود، مهم نیست.
‫دست می‌جنبونین، ولی کسی ‫نباید از دیدن شما هول کنه.
‫خوشم اومد، داداش. ‫باید سرعت آشپزی رو هم بیشتر کنیم.
‫پنج‌تا خونواده‌ی بزرگ هم دارن می‌آن.
‫- تا تهش؟ ‫-تا تهش.
‫عمو جِی، کجایـی؟
‫عمو؟
‫دزد قاشق‌ها!
‫دزد قاشق نیستم؛ اسمم «چیز»ـه.
‫- من هم نماینده‌ی عدالتم. ‫- چه عدالتی؟
‫عدالت قاشق‌چنگال.
‫من قاشق‌هات رو ندزدیدم. ‫خودم یه‌عالمه قاشق دارم.
‫فازت چیـه، حاجی؟
‫همین‌طور نشستی که دزد قاشق بیـ
‫چرا گزارش من دست توئـه؟
‫این گزارش توئـه؟
‫- یه فکری دارم. ‫- بگو.
‫وعده‌های میز ۴ و ۵ توی ظرف مشترک می‌ره. ‫می‌خوام یه‌کم خلوت کنم.
‫- خوبـه. برو. ‫- باشه.
‫- ریچی. ‫- جان؟
‫- ساعت ۷:۳۰ من ردیفـه دیگه؟ ‫- دارمت، رفیق.
‫ای وای! ‫کونم پاره‌ست!
‫- خب، چی‌ها داریم؟ ‫- باتری داریم.
‫- آهن‌ربا. ‫- دو نخ سیگاری توی داشبورد.
‫- یه بلندگوی گنده دارم. ‫- مداد دارم.
‫- چوب‌شور دارم. ‫- یه عروسک چینی دارم.
‫- سه بسته قرص آرام‌بخش دارم. ‫- شمع رومی دارم. قرص شل‌کننده دارم.
‫- کوکایین دارم. ‫- کوکایین نه.
‫- چرا نه؟ ‫- یادتـه دفعه‌ی قبل چی شد؟
‫- آره، خوب یادمـه. ‫- پس کوکایین نه.
‫- سه‌تا پینیاتا دارم. ‫- توپُر یا توخالی؟
‫- نمی‌دونم. ‫- توپُر یا توخالی؟
‫- فکر کنم توپُره. ‫- بالاخره هست یا نه؟
‫- با چی بشکنیمشون؟ ‫- من چماق دارم.
‫- ما هم داریم. ‫- هزارتا پاکت چیپس دارم.
‫- این رو خیلی هستم. ‫- آره.
‫- به کجا رسیدیم؟ ‫- سرآشپز.
‫بله.
‫- با توئـم. ‫- مگه برات مهمـه؟
‫- نفهمیدم؟ ‫- من کل روز کونم پاره شده
‫و تو رفتی پیِ کس‌وشعر گفتن.
‫اصلاً خوشم نیومد ‫این‌طوری باهام حرف زدی.
‫من هم خوشم نیومد کار رو می‌پیچونی.
‫- چون قرار نیست اینجا باشی، دلیل نمی‌شه... ‫- می‌پیچونم؟
‫- خوب می‌دونم... ‫- من هم زحمت می‌کِشم...
‫دارم هم‌زمان دو کار می‌کنم.
‫چه مرگت شده؟
‫- کمک برسونین. ‫- کسخلـی چیزی هستی؟
‫من کسخل نیستم، ‫دارم کار می‌کنم. تو چی؟
‫- همین مونده تو بهم کار یاد بدی. ‫- الان چی‌کار می‌کنی؟
‫- خیلی خوب دیگه. ‫- آروم باشین.
‫چه خبره اینجا؟
‫دستت رو بنداز!
‫- صداتون رو می‌شنون‌ها! ‫- آهای! چه خبره؟
‫بچه‌ها، بس کنین!
‫خفه شین! خفه شین!
‫پس گم شو برو همون کپنهاگن!
‫- با کمال میل! ‫- برو بیرون، باشه؟
‫من از همچین آشغال‌دونی‌ای رفتم ‫که آخرش مثل کارمی نشم!
‫- می‌خواستم بهت کمک کنم! ‫- آهای، چه خبرتونـه؟
‫تینا، کمک کن لطفاً.
‫چَشم، سرآشپز.
‫این اصلاً بامزه نبود.
‫معذرت می‌خوام. ‫اشتباه از من بود.
‫- عیب نداره. حالت خوبـه؟ ‫- آره.
‫مطمئن؟ ‫پس برگرد سر کارِت.
‫- شرمنده‌ام. ‫- حواست به کارِت باشه.
‫ادامه بدین.
‫دعوا شده؟
‫مهم نیست. ‫تو برو به کارِت برس.
‫چیزی نیست.
‫کمک برسونین. ممنون.
‫اگه خبری شد، بی‌سیم بزنین.
‫آخ.
‫ببین، می‌دونم حق تو نیست ‫که این‌طوری اذیت بشی.
‫فقط من اذیت نشدم.
‫هم بقیه اذیت شدن و هم خودت.
‫امروز وقت این کارها نیست، مارکوس.
‫معذرت می‌خوام.
‫معاون انجمن مادرهای ‫فوت‌شده نباید این‌طوری رفتار کنه.
‫می‌دونم نباید امشب ‫بابام رو دعوت می‌کردم.
‫ولی...
‫یه‌هو ذوق کردم که جایزه گرفتم.
‫که اون هم به‌لطف تو ‫و بچه‌های رستوران بود.
‫و اگه این رستوران تعطیل بشه...
‫دیگه هیچی ندارم...
‫فکر نکنم بتونم تنهایی ادامه بدم...
‫اولاً جایزه‌ت رو به‌لطف ما نگرفتی.
‫جایزه گرفتی چون بااستعداد، ‫خلاق و زحمت‌کشـی.
‫ثانیاً درستـه، مجبور نبودی ‫بابات رو دعوت کنی.
‫در واقع مجبور به هیچ کاری نیستی.
‫تو یه انسان مستقلـی.
‫دعوتش کردم، ‫چون نمی‌شد مامانم رو دعوت کنم.
‫ببین، کار توی اینجا ‫آرزوی هیشکی نبوده.
‫هر رستوران دیگه‌ای توی دنیا
‫حداقل ۲ درصد اوضاعش از اینجا بهتره.
‫حتی دیوارهای ساختمون ‫داره از هم می‌پاشه.
‫و مَردهای گنده دارن توی ‫این چاردیواری شکست می‌خورن.
‫ولی هنوز کنار همدیگه‌ایـم.
‫اساس کار ما این ساختمون نیست...
‫خودمونـیم.
‫و بهت قول می‌دم...
‫فردا هم اینجا هستیم.
‫فردا می‌بینمت.
‫حلـه.
‫و درضمن...
‫اگه مامانت زنده بود، ‫حسابی بهت افتخار می‌کرد.
‫حالا لطف می‌کنی بری سر کارِت؟
‫چَشم.
‫ریدم.
‫یه مهمون واسه میز ۳۰، ساعت ۷:۳۰.
‫- نمی‌شه، داداش. ‫- می‌شه.
‫مهمون مارکوس، ساعت ۷:۳۰. ‫یادداشت کن.
‫اون دوتا که از ساعت ۵:۴۵ ‫نشستن رو بفرست توی حیاط.
‫- چی؟ ‫- یه ماشین هم براشون جور کن.
‫بفرستشون رستوران مارجیز. پیتر رو ‫پیدا کن و بگو دسر جامبو ترتل اسپلیت بزنه.
‫- پولش با ما. ‫- با کدوم پول؟
‫- آه در بساط نداریم. ‫- خودم پرداخت می‌کنم.
‫حلالت، داداش. ‫پس نصف پولش با من.
‫- دمت گرم. ‫- فدات.
‫بدو!
‫ردیفـی؟
‫آره، خوبـم. ‫خوبـم...
‫صدای فریاد شنیدم.
‫آره؟
‫حدوداً پنج ساعت پیش ‫می‌خواستم تخلیه کنم، ولی...
‫الان خوبـم... تخلیه شدم...
‫- مطمئنـی؟ ‫- آره.
‫داریم با نهایت جیره‌بندی پیش می‌ریم.
‫گوشت‌های نصفه رو دوباره ‫نصف می‌کنیم و باز دوباره و دوباره...
‫دیگه چیزی نمونده، ولی اوضاع خوبـه... ‫ببخشین، من...
‫استرس ندارم‌ها، فقط...
‫می‌دونم؛ حس بی‌چارگیـه.
‫- و مزخرفـه. ‫- آره.
‫حتی فکرکردن بهش هم...
‫حس بی‌چارگی بهم می‌ده...
‫دوست ندارم این‌طوری باشم.
‫نگران این چیزها نباش.
‫لطفاً سعی نکن دلداریم بدی.
‫باشه.
‫حالا واقعاً صدام رو شنیدی؟
‫یعنی بچه‌ها هم شنیدن؟
‫- تا ایالت میشیگان شنیدن. ‫- عالیـه.
‫بسیار عالی.
‫عادتمـه توی تنهایی داد بزنم.
‫ولی من اگه جای تو بودم...
‫سر بقیه داد می‌زدم.
‫فرق من و تو اینـه.
‫می‌بینمت.
‫حاجی...
‫معذرت.
‫من هم شرمنده‌ام، داداش.
‫نه، تقصیر خودم بود.
‫امروز همه‌ش درحال دویدن بودی.
‫رفتارم درست نبود.
‫اصلاً کل داستان کس‌وشعر بود.
‫- آره، واقعاً کس‌وشعر بود. ‫- آره.
‫- تینا چه زوری داره. ‫- آره لامصب.
‫راستی...
‫بهت دروغ گفتم، داداش.
‫توی فرودگاه دِنور موقع استراحت...
‫اولین باری بود که ‫ساندویچ مک‌گریدلز خوردم.
‫دیگه واجب شد ‫از جلوی چشم‌هام گم شی.
‫جمع شین، دوستان.
‫- وقتش رسیده. ‫- نوبت منتقده.
‫حلـه.
‫- باید خودی نشون بدیم. ‫- افتادیم روی غلتک.
‫- آخرین دوره، بچه‌ها. ‫- و حسابی بدوبدو داریم.
‫و مواد خیلی کم.
‫ولی ناامید نمی‌شیم.
‫راه‌حلی دارین؟
‫من دارم.
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
« بکس مووی– مرجع دانلود فیلم و سریال بدون سانسور » [Baxmovie.com]