« آوا مووی تقدیم میکند » [ AvaMovie.in ]
آوامووی در شبکه های اجتماعی @AvaMovie_in
‫یون چه‌نی، ۲۷ ساله.
‫شخصیتی داغون
‫و تحصیلات خیلی ضعیف.
‫کار پیدا کردن تقریباً غیرممکنه...
‫و علاوه بر اون...
‫یه جراحی دیگه چی؟
‫فایده داره؟
‫نکته اینه که،
‫نارسایی قلبیت خیلی پیشرفته‌ست.
‫بدنت تحملش رو نداره.
‫پس من...
‫واقعاً قراره بمیرم؟
‫قلبی ممکنه هر لحظه از کار بیفته.
‫اونـایی که به خدا باور ندارن، ‫هیولا علامتـشون می‌زنه!
‫و اونـایی که هیولا علامت‌شون زده باشه، ‫به جهنم میرن!
‫نجات پیدا کنید دوستان!
‫یه زندگی بدون راه فرار
‫که تغییر نمی‌کنه
‫و یه پایان کاملاً قابل پیشبینی داره.
‫نجات پیدا کنید.
‫به رستگاری برسید.
‫رستگاری رو از زندگی ابدی پیدا کنید.
‫نمی‌خوای نجات پیدا کنی؟
‫۳۱اُم دسامبر ۱۹۹۹ آخرالزمان می‌شه.
‫منظورت از آخرالزمان،
‫یعنی دنیا تموم می‌شه؟
‫درسته.
‫ولی نگران نباش.
‫به اونـایی که برکت پیدا کرده باشن ‫زندگی ابدی داده می‌شه.
‫نمی‌شد قبل از روز قضاوت داده بشه؟
‫جان؟
‫اونـایی که قبل از آخرالزمان بمیرن چی؟
‫نمی‌شه اونـا رو پیشاپیش نجات داد؟
‫چیه، سیستم رزرو ندارید؟
‫یا شاید بتونید آخرالزمان رو یکم جلوتر بندازید!
‫خب، ما نمی‌تونیم اراده‌ی خدا رو تغییر بدیم.
‫پس من چی؟
‫اونـایی که نجات پیدا می‌کنن...
‫منـم می‌خوام تموم شدن دنیا رو ببینم!
‫به نظرتون دست بدی به من داده نشده ‫که بدون دیدنِ اون بمیرم؟
‫چطوری آخه به آرامش برسم؟
‫خب؟
‫روز پربرکتی داشته باشید.
‫چیه، درخواستم زیادیه؟
‫من که نمی‌خوام تا ابد زنده بمونم!
‫فقط می‌خوام اونقدری زنده بمونم که ببینمش! ‫پایان دنیا رو!
‫منـم می‌خوام ببینمش!
‫نشونم بدین! می‌خوام ببینمش! ‫بذارید ببینمش!
‫می‌خوام ببینمش!
‫بذارید...
‫می‌خوام ببینم کل دنیا...
‫آتیش گرفته.
‫چطوریه که
‫حتی اجازه ندادم اون رو ببینم؟
‫حداقل چیزیه که می‌تونستم بخوام.
‫تو هم بستنی جاز خوردی؟
‫آره.
‫الان خوردم.
‫گریه نکن. هیس.
‫اگه به‌جاش اینـو بهت بدم چی؟
‫جین‌سو!
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫خوبی؟ مامان دنبالت می‌گشت.
‫اون آدمِ آشفته‌ی رسمیِ هه‌سونگه.
‫هی آقایون، امیدوارم زندگی طولانی و سالمی داشته باشید.
‫نوه‌ی مالک هارتی هاوسـه و کامل دیوونه‌ست.
‫زندگی طولانی داشته باشید، خب؟
‫بهتره ازش فاصله بگیری، اون‌جونگ.
‫- گاز می‌گیره. ‫- خوش به حال شما، می‌تونید آخرالزمان رو ببینید.
‫راه بیفتید، مردم.
‫- بریم. ‫- خوش بگذره!
‫به خدا اینجور چرندیاتی...
‫اصلاً این کارها چه فایده داره؟
‫برید سفر واسه خودتون! برید مسافرت!
‫« هشدار ‫این ملک خصوصی می‌باشد »
‫« ورود بی‌اجازه، آشغال ریختن ‫و دیگر فعالیت‌های غیرقانونی ممنوعه »
‫این چیه؟
‫این که خیلی سالمه.
‫مردم پول‌شون زیادی کرده؟
‫پسر، خیلی پایینه.
‫یکی داره این لعنتی رو می‌کِشه؟
‫این چیه؟
‫« احمق‌های شگفت‌انگیز »
‫« قسمت ۱ ‫هر زندگی یه تغییر سوپرایزی داره »
‫کاملاً مطمئنم قتل‌ها زنجیره‌ای هستن.
‫دو هفته پیش، پارک یونگ‌شیک که توی این تصویره غیبش زد و نمی‌تونم پیداش کنم.
‫بعدش هفته‌ی پیش، کیم بونگ‌پال هم یهو ناپدید شد.
‫شاید بهتره دست از دعوا برداری.
‫کسی از آدمی که تو مستقی دعوا می‌کنه خوشش نمیاد. ‫منـم بودم باهات قطع رابطه می‌کردم.
‫من ۵ هزار وون به کیم بونگ‌پال بدهکارم.
‫تا پولش رو نگیره ‫عمراً قطع رابطه کنه!
‫مگه اینکه مُرده باشه.
‫پس چرا گزارش رسمی پلیس پُر نمی‌کنی؟
‫انگار پلیس به حرف من گوش میده!
‫مگه نمیگید به حرف مردم گوش میدین؟
‫محض رضای خدا. کجا رو...
‫توی قانون نوشته.
‫ماده ۷، بند ۱. خادمین مدنی ‫وظیفه دارن به تمام شهروندان خدمت...
‫هی، این یکی.
‫- کیم نایونگ هستم. ‫- ادا در نیار که تماس داری.
‫- کجا میری؟ ‫- من کامپیوتر ندارم.
‫نه، نمی‌تونم. این بده. ‫خیلی بده. ‫کجاست؟
‫آقای لی اون‌جونگ!
‫این طرف!
‫اینجا. همینجا.
‫بله قربان؟
‫بیا اینجا.
‫باشه.
‫باید بری. برات بررسیش می‌کنیم.
‫عجب گیری...
‫ای خدا، ببخشید.
‫- من انجامش میدم. ‫- نیازی نیست.
‫وقتش نرسیده که تشریفاتت رو رعایت کنی؟
‫اون یه مراجعه‌کننده‌ی ثابت به دفتر شکایات‌مونه.
‫داری منـو به دروغگویی متهم می‌کنی؟
‫ماهی کپور واقعاً به اندازه‌ی نشسته‌ی من قد داشت.
‫من بالاتنه‌ی درازی دارم، پس در حالت نشسته، ‫حداقل ۱۲۰ سانتی‌متر قدمه!
‫واضح بود که از نظر ژنتیکی اصلاح شده!
‫یکی داره توی آب فِنول می‌ریزه!
‫می‌دونی وی چیه دیگه، درسته؟ ‫همون برنامه‌ی آدم‌فضایی‌هایی که موش می‌خورن!
‫از بغل پلک می‌زد، ‫درست مثل آدم‌فضایی‌های اون برنامه!
‫دارم میگم به خاطر فنوله.
‫چرا حرفم رو باور نمی‌کنید ‫و نمیرید یه بازرسی انجام بدید؟
‫یا یه جسد یه جای اون آب‌انبار داره می‌گَنده،
‫یا فنوله!
‫فقط برید بررسیش کنید!
‫باید باهاش سروکله بزنی
‫تا یه شکایت‌حل‌کُنِ واقعی بشی.
‫به طرز عجیبی، معده‌ام بهم ریخته، ‫واسه همین باید برم دستشویی.
‫ولی قربان...
‫این رو می‌بینی؟
‫کاملاً محل دفن زباله‌ست، می‌دونی؟ ‫می‌بینیش؟
‫- حالا... ‫- یه لحظه آقا.
‫بله، بفرمایید.
‫سوابق ما نشون میده که قبلاً بازرسی شده
‫و تابلوهایی نصب شده ‫که دفع زباله‌ی غیرقانونی رو ممنوع کرده.
‫اینـو میگی؟
‫این که کافی نیست!
‫کی از یه تابلوی مسخره می‌ترسه ‫که هیچ اثر قانونی‌ای نداره؟
‫- ببین. ‫- یه لحظه آقا.
‫این زمین ملک خصوصیه، ‫پس واقعاً کاری از دست ما...
‫بدون رضایت مالک، تقریباً دست ما بسته‌ست، آقا.
‫حرف من هیچ ارزشی نداره
‫چون یه نوبت می‌گیرم ‫و صبورانه صبر می‌کنم تا نوبتم بشه شما رو ببینم؟
‫آقای لی اون‌جونگ؟ باشه.
‫مستقیم برم سراغ مدیر کیم ‫و توی دردسر بندازمت؟
‫یا همین الان برم طبقه بالا ‫و به رئیس لی بگم؟
‫خب؟
‫باورنکردنیه.
‫واقعاً که!
‫در شهرداری هه‌سونگ،
‫ما ۱۱ مدیر کیم ‫و ۴ رئیس لی داریم.
‫با کدوم‌شون می‌خواید صحبت کنید، آقا؟
‫چی گفتی؟
‫واقعاً آدم عجیبی هستی، نه؟
‫نفر بعد، لطفاً!
‫نفر بعد لطفاً؟
‫بهتره مراقب خودت باشی.
‫از اینجا، شبیه یه شهر ساکت و آرومه، نه؟
‫ولی نیست.
‫اگه خوب نگاه کنی،
‫هیچ‌جایی بیشتر از اینجا دردسر نداره.
‫مردم هِی ناپدید می‌شن.
‫درست مثل ۲۰ سال پیش.
‫دفعه پیش،
‫ده‌ها نفر، بچه و بزرگ، گم شدن.
‫بهتره مراقب باشی.
‫گفتم حتماً نمی‌دونی، ‫چون اهل این اطراف نیستی.
‫بله آقا.
‫من همه‌اش رو دیدم.
‫اتفاقی که ۲۰ سال پیش افتاد.
‫نجات پیدا کن، آقا.
‫شماها کار بهتری ندارید انجام بدید؟ ‫خیلی رو اعصابـید!
‫برید پی کارتون!
‫گفتم برید!
‫این چیه؟
‫می‌خواید چی کار کنید؟
‫ایمان بیار،
‫تا نجات پیدا کنی.
‫منـو بفرست سفر.
‫محض رضای خدا.
‫گفتم دارم میرم سفر.
‫بهم یکم پول بده!
‫نه.
‫- چرا نه؟ ‫- واقعاً باید بپرسی؟
‫چیه، می‌خوای پولت رو با خودت ببری اون دنیا؟
‫صدها میلیون به بقیه کمک می‌کنی، ‫پس چرا به من کمک نمی‌کنی؟
‫این می‌شه پول هدر دادن، نه کمک.
‫پول فقط وقتی پوله که بدونی چطوری خرجش کنی. وگرنه سمه.
‫تا خرجش نکرده باشم که معلوم نمی‌شه، ‫پس یکم بده دیگه!
‫بذار حداقل قبل از مرگم ولخرجی کنم.
‫نمی‌دونی صحبت از مرگ تو خونه‌ی ما ممنوعه؟
‫چیه؟ دکتر چیزی گفته؟
‫فقط میگم، باید واسه چی زندگی کنم؟
‫نمی‌تونم هیچ‌جا برم ‫یا کاری که می‌خوام رو بکنم!
‫اگه اینقدر ناراضی هستی، ‫پس تو بشو مامان‌بزرگ من.
‫اگه نمی‌خوای حقوقت کسر بشه، ‫مسخره‌بازی رو بس کن و برو چندتا پیاز پوست بگیر.
‫یادت هم نره داروهات رو به موقع بخوری، خب؟
‫اصلاً می‌دونی چقدر سخته که نوه‌ی تو باشم؟
‫من چمی‌دونم، مامان‌بزرگ تو بودن که سخت‌تره.
‫طبق انتظارم، مامان‌بزرگ هیچ پولی بهم نمیده.
‫« کلیمانجارو » ‫« شفق قطبی »
‫باشه، بیا انجامش بدیم.
‫قبل از مرگم حداقل یه جا رو می‌بینم.
آوا‌مــووی
‫جایی میری؟
‫آره. میرم سفر.
‫- مامان‌بزرگت می‌ذاره؟ ‫- فکر می‌کنی بذاره؟
‫ولی پولش چی؟
‫تو یکم بهم قرض میدی.
‫باشه... چی؟
‫نمی‌تونم. پول ندارم که.
‫چی؟ چرا پول نداری؟
‫سقف خونه‌ام هِی نشتی داشت.
‫مجبور شدم پس‌اندازم رو بذارم که تعمیرش کنم.
‫تو مستاجری. ‫مگه صاحب‌خونه‌ات نباید کار تعمیرات رو انجام بده؟
‫گفت ماه آینده درستش می‌کنه.
‫پس باید یه ماه صبر می‌کردی. ‫چرا خودت پول دادی؟ احمقی مگه؟
‫هی، تا حالا مجبور بودی توی خونه خودت ‫از چتر استفاده کنی؟
‫واقعاً که لقبت حقته، کودن‌ترین کودنِ هه‌سونگ.
‫خلاصه من پول ندارم.
‫خلاصه من دارم میرم سفر.
‫چطوری دقیقاً؟
‫فهمیدم. چون وارثه هستی و این حرفـا ‫یکم سرمایه داری؟
‫واقعاً از هیچی سر در نمیاری، نه؟
‫واسه وارثه بودن ‫باید چیزی به ارث ببری.
‫- ولی... ‫- کی اون بیرونه؟ یونی؟
‫داروهات رو خوردی؟
‫فکر می‌کنی کدوم یکی از ما ‫بیشتر عمر می‌کنه؟
‫داروهای وامونده‌ات رو بخور!
‫خوردم بابا!
‫مطمئنم اون تا ۱۲۰ سالگی عمر کنه.
‫بعداً می‌بینمت، کودن.
‫هی!
‫چطوری می‌خوای بدون پول سفر کنی؟
‫نگران نباش.
‫این فوق محرمانه‌ست،
‫ولی فردا، قراره ۵۰ میلیون وون پولدارتر بشم.
‫حالا کِی بهش رسیدگی می‌شه؟
‫می‌دونی که خادمان مدنی چطوری هستن؟
‫یه مشت آدم تنبل.
‫سعی می‌کنم هرچه سریعتر کارها رو پیش ببرم.
‫ولی مهم‌تر از اون...
‫درباره سفر تولد ۷۰ سالگی مامانم.
‫می‌دونی تابستون بادهای غربی می‌وزه، درسته؟
‫فقط یادم می‌افته که چقدر عذاب کشیدم
‫به خاطر بوی گندی که به خاطر اون بارونِ سنگین بلند شده بود...
‫- فروش هم ضعیف شد. ‫- درسته.
‫کی میاد به گل‌فروشی‌ای که بوی گندیدگی میده؟
‫درسته، سریع بهش رسیدگی می‌کنیم.
‫خب، وقتی اون کار انجام شد، ‫سفر تولد ۷۰ سالگی مامانم...
‫چرا هِی بحثش رو پیش می‌کشی؟
‫فکر کردم دیگه حرفی ازش نمی‌زنیم.
‫آدم فقط یه بار تو زندگیش ۷۰ ساله می‌شه.
‫تا حالا سوار هواپیما نشده.
‫ببرش به اون ریزورتِ هاوایی در بوگوک.
‫نقش پسر خوبه رو بازی کردن ‫زود تموم می‌شه،
‫ولی بدهی کارت اعتباری یه عمر می‌مونه.
‫بازم...
‫وای، حشره!
‫چرا نمیره؟ چرا؟
‫برو پی کارت! برو! ‫خیلی ازت خسته شدم!
‫بمیر لعنتی! بمیر!
‫بمیر!
‫همه‌چیز آماده‌ست. ‫ناهار میل کنید، خانم مون می‌هوی.
‫انگار کامل مُرده...
‫« مدرسه راهنمایی دخترونه هه‌سونگ »
‫سویونگ، بیا اینجا.
‫سلام، اینجام. بیا اینجا!
‫الو؟
‫سلام مامان. آره.
‫بله.
‫بله، فقط یکم دیگه صبر کن. ‫گفتی سه ماه مونده.
‫چونگ!
‫باشه مامان.
‫بله.
‫البته.
‫می‌فرستمت هاوایی.
‫نگران نباش.
‫می‌دونی که پسرت چقدر توانمنده...
‫خدای من، از دست این کفش...
‫مامان؟
‫باید برم. بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫خدافظ.
‫- بورا، بیا باهم بریم. ‫- حتماً.
‫- می‌خوای بریم تئوکبوکی بخوریم؟ ‫- عالیه که.
‫- باشه! ‫- امتحان فشرده رو بپیچونیم؟
‫ایول، خوبه!
‫بریم.
‫کفشم خیس شد.
‫وای، ۵۰ میلیون وون.
‫خیلی حسودیم می‌شه.
‫چیزی واسه دزدیدن نیست. ‫چرا در رو قفل کردین؟
‫واسه اینکه چیزی نره داخل.
‫مثلاً حشره، گربه...
‫خصوصاً تو.
‫هی، چرا در رو تو روم بستی؟
‫وای نه!
‫هی، اونجا رو بگیر.
‫مگه نگفتی درستش کردی؟
‫چرا.
‫پول زیادی هم پاش دادم.
‫داری می‌خندی یا گریه می‌کنی؟
‫چه‌نی، جایی میری؟
‫مامان‌بزرگت واقعاً گذاشته بری؟
‫چه‌نی، واقعاً خوش شانسی.
‫- خانم رئیس هارتی هاوس چش شده؟ ‫- همینـو بگو.
‫چه‌نی، چه خوش‌شانسی تو! سفر خیلی خوبی داشته باشی!
‫- چه‌نی داره جایی میره؟ ‫- فکر کنم میره سفر.
‫همیشه خوبه که تا وقتی هنوز زانوهات سالمه بری سفر!
‫چی؟
‫چی شد؟
‫لعنتی.
‫مال آقای کیم‌ـه.
‫بدون سبد چرخ‌دارش کجا رفته؟
‫زود برش می‌گردونم.
‫این سبد چرخ‌دار آقای کیم بونگ‌پال نیست؟
‫شما؟
‫مدیر جدید سوپرمارکتی؟
‫باشه، ببرش.
‫ببرش. مال خودت.
‫کاملاً مطمئنم قتل‌ها زنجیره‌ایه.
‫اون آشفته‌ی رسمیِ هه‌سونگه.
‫بهتره ازش فاصله بگیری.
‫بهتره مراقب باشی.
‫مردم هِی ناپدید می‌شن.
‫چی کار می‌کنی؟
‫اون چمدون خیلی بزرگیه.
‫به تو چه ربطی داره؟
‫آقای کیم بونگ‌پال کجاست؟
‫من از کجا بدونم؟
‫می‌شه چمدونت رو بگردم؟
‫توش چی داری؟
‫هرچی که خواستم توش بذارم! ‫با چمدون من چی کار داری؟
‫چی...
‫یعنی چی؟
‫ولش کن!
‫من...
‫فکر کنم یه...
‫ها؟
‫زیرِ بارون بودن برات خوب نیست.
‫کجا رفتی؟
‫فقط
‫باید یه کاری رو انجام می‌دادم.
‫چه کاری رو؟
‫زیر بارون چی کار داری دقیقاً؟
‫کجایی؟
‫هی، بگو ببینم...
‫الو؟
‫- الو؟ ‫- مامان‌بزرگ، صبرکن.
‫شماره تماست.
‫« مامور تازه‌کار لی اون‌جونگ »
‫شکایاتِ شهرداری هه‌سونگ؟
‫شکایات شهرداری هه‌سونگ؟
‫چرا؟ کسی ازت شکایت کرده؟
‫باز چی کار کردی؟
‫وکیلم باهات تماس می‌گیره، پس منتظر باش.
‫پول خشک‌شویی کافی نیست.
‫باشه.
‫خدافظ دیگه.
‫چیز خاصی نیست، مامان‌بزرگ. ‫ولی چرا زنگ زدی؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫اگه سرما بخوری چی؟ زودباش بیا خونه.
‫گفتم وقتی آب‌وهوا عوض شد نرو بیرون.
‫مامان‌بزرگ.
‫نمی‌شه فقط بذاری برم سفر؟
‫باز این مزخرفات رو شروع کرد.
‫چطوری با شرایطت می‌تونی سفر کنی؟
‫تمام چیزی که واسه من می‌خوای یه زندگی طولانیه؟
‫اینکه نتونم هیچ کاری بکنم، فقط از بین برم؟
‫کلافه‌ات نمی‌کنه که منـو اینجوری ببینی؟
‫خجالت نمی‌کشی که با همسایه‌ها چشم‌توچشم بشی؟
‫نه.
‫چرا خجالت بکشم؟
‫فقط منتظرم.
‫چیه، فکر کردی تو بچگی سالم بودی؟
‫ولی بازم،
‫خیلی مهربون بودی،
‫مودب بودی،
‫همیشه هم تمام تلاشت رو می‌کردی.
‫خیلی عزیز بودی.
‫تو هیچی خوب نبودی، ‫ولی بازم خیلی عزیز بودی.
‫چون با قدرت دوام آوردی و به زندگی ادامه دادی.
‫منتظر روزی‌ام که اون یون چه‌نیِ عزیزی که تو عمق وجودته
‫بیاد بیرون.
‫خب، منتظر نباش.
‫اون خیلی وقت پیش مُرد.
‫یونی، واقعاً...
‫گفتم حرف مرگ رو نزن.
‫گفتم تو این خونه ممنوعه!
‫قضیه اینه مامان‌بزرگ،
‫که من واقعاً قراره بمیرم.
‫ولی هیچوقت تصور نمی‌کردم اینجوری بمیرم.
‫بدون اینکه تو کنارم باشی ‫و تازه جلوی این آدمـا.
‫این همون تغییر ماجراست.
‫پس دو میلیون واسه رنگِ ضدآب برای سقف هدر دادی؟
‫شرم بر تو.
‫می‌دونستم یه کودن معمولی نیستی.
‫حقا که کودن‌ترین کودنی.
‫کاش پول از آسمون می‌بارید...
‫کاش پول این دور و بر ریخت هبود.
‫چرا جوش اومدنش اینقدر طول می‌کشه؟
‫هیچی تو زندگی مطابق میلم پیش نمیره.
‫ولی یه سری‌ها با ۵۰ میلیون میرن مسافرت.
‫کی؟
‫کی ۵۰ میلیون پول داره ‫که واسه مسافرت خرج کنه؟
‫کی رو می‌شناسم که اینقدر پول داشته باشه؟
‫عمراً مالک هارتی هاوس بره سفر.
‫نوه‌اش؟ یون چه‌نی، خانمِ آشفته؟
‫دور شو!
‫الان بهم گفتی آشفته؟
‫آره. مشکلش چیه به یه آشفته بگی آشفته؟
‫درست میگی.
‫حق با توئه، آقای کابوس سلطنتی.
‫کابوس؟
‫مراقب برخوردت با بزرگترت باشه، بچه پُررو.
‫مشکلش چیه به یه کابوس بگی کابوس؟
‫- ای بچه پُرروی... ‫- بسه.
‫بس کن، چه‌نی.
‫آقای سون، تو هم همینطور. ‫اینقدر عصبانی نباش.
‫دخالت نکن، کودنِ هه‌سونگ.
‫آره، دخالت نکن، کودن.
‫هی، گفتم اینجوری صدام نکنید.
‫باعث می‌شه احساس کنم جا موندم.
‫فقط به شماها لقب‌های باحال دادن.
‫نمی‌شه یه لقب باحال مثل پادشاه کودن بهم بدین؟
‫پادشاه کودن حداقل کودن خیلی قدرتمندیه.
‫فکر کردی هرکسی می‌تونه سلطنتی بشه؟
‫معلومه که نه.
‫باید چند سال بدنام باشی، ‫مدام دعوا راه بندازی،
‫و سرسختی و پشتکار داشته باشی
‫که هیچ اهمیتی به دیگران ندی ‫تا سلطنتی بشی.
‫برو بابا.
‫از کابوس سلطنتی هه‌سونگ کمتر از این انتظار نمیره.
‫یه نفر لبریز از غرور شده.
‫شنیدم می‌خوای به یه سفر ۵۰ میلیون وونی بری،
‫ولی گمونم ادبت رو زودتر روانه‌ی جاده کردی.
‫ادبت، احترامت رو هم با خودش برده؟
‫حیف شد. اصلاً می‌تونی بری؟
‫چطور می‌تونی از هه‌سونگ بری ‫وقتی همه مامان‌بزرگت رو می‌شناسن؟
‫پسر، تقریباً دلم می‌خواد لوت بدم.
‫واسه همین
‫کابوس سلطنتی و کودن
‫باید کمکم کنن.
‫فکر کردی به بچه‌ای کمک می‌کنم ‫که به بزرگترش می‌شه کابوس؟
‫با سخاوت براتون جبران می‌کنم. ‫نفری ۵ میلیون.
‫اول باید چی کار کنیم، بانوی من؟
‫اول، باید چمدونم رو بیارم داخل.
‫لطفاً به من بسپارش، که خدمتکار فروتنت هستم.
‫همین الان، خانم.
‫چی کار کردم که اینقدر اشتباه بود؟
‫وضعیت از کجا خراب شد؟
‫یادم رفته بود دنیا به طرز چندشی غیرمنصفانه‌ست.
‫درسته. میگن نگرانی بابت یه وارثه ‫بیشترین وقت رو هدر میده.
‫یعنی قبر خودم رو کَندم؟
‫همسایه طبقه پایین ‫بازم بابت سروصدا شکایت کرده.
‫هر شب داری چی کار می‌کنی؟
‫مگه نگفتی تنها زندگی می‌کنی؟
‫چرا هر شب تنهایی سروصدا می‌کنی؟
‫ببخشید. بیشتر رعایت می‌کنم.
‫گفتم ساختمون قدیمیه و دیوارهاش نازکه.
‫لطفاً بیشتر ملاحظه کن.
‫« آشغال‌ریزیِ غیرقانونی در تپه هدول‌ری »
‫« گزارش شکایت »
‫بله؟
‫گفتم خودم باهات تماس می‌گیرم.
‫نیاز نیست هی بهم سر بزنی.
‫داره بهش رسیدگی می‌شه.
‫« شماره ۲۴۱۵ » ‫« وضعیت: خواب »
‫« ها وون‌دو »
‫« چوی یونگ‌جون »
‫« دکتر ها وون‌دو برنده‌ی جایزه ‫دانشمند سال آلمان شد »
‫« ادعا کرد بشر رو نجات داده، ‫فقط زخم برجا گذاشت »
‫« انفجار در یتیم‌خانه »
‫« سیاستمدار دکتر ها را محکوم کرد »
‫« آزمایشات بیولوژیکی غیراخلاقی »
‫« تراژدی مرکز آسایشی سوئیت »
‫« پرده‌برداری از حقیقت وحشتناک ‫نگهبان آزمایشگاه هاووندو رازها را برملا کرد »
‫« آخرالزمان در ۳۱اُم دسامبر ‫به دنبال رستگاری باشید »
‫« کلیسای رستگاری ابدی »
‫« ۱۳ هدول‌ری، هه‌جون‌اوپ، هه‌سونگ‌سی »
‫چی...
‫اون چیه؟
آ.و.ا‌.مـ.ـو.و.ی
‫کیم بانگ‌پال؟
‫پول
‫از چه نظر می‌تونه یه نفر رو تغییر بده،
‫و تا کجا تغییرش میده؟
‫مامان‌بزرگ.
‫اگه فقط بهشون پول بدی،
‫فکر کنم زود همه‌چیز تموم بشه.
‫فقط
‫پنج میلیون می‌خوان.
‫پنج.
‫اگه فقط بهشون پول بدی...
‫واقعاً عیب نداره که این کار رو بکنیم؟
‫به نظرت دارم لذت می‌برم؟ ‫خسته نشدی از بس بهت گفتن کودن؟
‫فقط دهنت رو ببند و بیا قال قضیه رو بکَنیم.
‫هی.
‫وای نه.
‫هی...
‫داره خیلی تُند می‌تپه.
‫چرا اون کار رو کردی؟
‫من
‫واقعاً خواستم از کلیمانجارو بالا برم.
‫یا حداقل شفق‌های قطبی رو ببینم.
‫مامان‌بزرگ...
‫هی، فکر کنم بتونیم بهترش رو بگیریم. ‫بیا یه بار دیگه ضبط کنیم.
‫باشه، سه، دو...
‫اکشن.
‫چه‌نی.
‫چه‌نی؟
‫چش شده؟
‫چه‌نی.
‫حذفش کن.
‫چی؟ چرا؟
‫حذفش کن.
‫چیه؟
‫چه‌نی چش شده؟
‫تو چت شده؟
‫چه‌نی...
‫مُرده.
‫« تماس ورودی »
‫ساعت ۹:۲۷ شب، توی یه روز و ماه خاص در سال ۱۹۹۹،
‫هرچقدر مسخره،
‫واقعاً
‫همینجوری مُردم.
‫بهتره دوباره یه جایی مشغول دردسر درست کردن نباشه.
‫به خاطر تو زندگیم پُر از هیجان شده، یونی.
‫« کارآگاه خصوصی، گو جون‌مو »
‫« پرونده‌های سرد »
‫« افسانه‌های محلی هه‌سونگ »
‫بله، گو جون‌مو هستم.
‫سلام جون‌مو. می‌خوام یه لطفی بهم بکنی.
‫چی شده؟
‫یون چه‌نی باز جواب نمیده؟
‫حالا که می‌دونی، میرم سر اصل مطلب. ‫برو پیداش کن.
‫واسه چی برای این کار پول میدی آخه؟ ‫خودش وقتی زمانش برسه میاد خونه.
‫همین رو بگو.
‫اگه هنوز پلیس بودی ‫می‌تونستی مجانی انجامش بدی.
‫چرا استعفا دادی که مجبور بشم پول بدم؟
‫فوراً بررسیش می‌کنم، خانم.
‫چه‌نی، متاسفم. همه‌اش تقصیر منه.
‫نمیر. لطفاً نمیر.
‫باورم نمی‌شه.
‫چطور ممکنه؟
‫ما حتی دست هم بهش نزدیم، ‫پس چطوری همینجوری مُرد؟
‫کی قراره باورش کنه؟
‫علاوه بر اون،
‫الان ما آدم‌رباهاش هستیم.
‫آقای سون، چی کار می‌کنی؟ ‫گفتم آمبولانس خبر کن!
‫خیلی دیر شده.
‫زنگ بزن دیگه. اینجوری واقعاً چه‌نی رو از دست میدیم!
‫دیگه مُرده!
‫مردمک‌هاش...
‫مردمک‌هاش گشاد شده.
‫چه‌نی بیچاره.
‫مامان‌بزرگ طفلکیش چی؟
‫ما چی؟
‫- فعلاً مخفیش می‌کنیم. ‫- چی؟
‫اگه یه حرکت اشتباه بکنیم، دوتامون متهم به آدم‌ربایی ‫و قتل می‌شیم.
‫بازم کار درستی به نظر نمیاد.
‫اگه فقط
‫توضیح بدیم که به خاطر ما مُرده...
‫اونوقت کی باورش می‌کنه
‫وقتی خود کسی که نقشه رو ریخته مُرده؟
‫پس حالا چی کار کنیم؟
‫واسه همین میگم بندازیمش یه جایی.
‫نه، یعنی...
‫چه‌نی آشغال نیست! ‫چطور می‌شه همینجوری بندازیمش یه گوشه؟
‫چه‌نی دوست منه!
‫نه، منظورم این نیست که پرتش کنیم. ‫منظورم این بود که باید مخفیش کنیم.
‫فقط موقتی می‌ذاریم استراحت کنه.
‫چرا...
‫چه‌نی.
‫لطفاً چشمـات رو ببند.
‫یا خدا، خیلی می‌ترسم.
‫لطفاً فقط چشمـات رو ببند.
‫چه‌نی، متاسفم. ‫چشمـات رو ببند...
‫خیلی می‌ترسم.
‫دارم وحشت می‌کنم!
‫درسته.
‫اونی که این آدم‌ربایی رو برنامه‌ریزی کرد ‫که مرگم رو تسریع کرد
‫خودم بودم، یون چه‌نی.
‫شماها واقعاً خیلی کلافه‌کننده‌اید.
‫دوتاتون نقاب زدین و یکیی‌تون فیلم می‌گیره ‫و اون یکی باهام میاد توی کادر دوربین.
‫فقط باید این کار رو بکنید. ‫چرا شلوغش کردین؟
‫گفتی ۵۰ میلیون وون
‫گیرت میاد؟
‫بیخیال!
‫من پول رو می‌گیرم و سهم‌تون رو بهتون میدم.
‫امکان نداره گیر بیفتیم.
‫نمی‌دونی من باهوشم؟
‫اگه نمی‌تونی بهم اعتماد کنی،
‫به مغزم اعتماد کن.
‫بی‌انصافی نیست که تو ۵۰ میلیون بگیری، ‫ما فقط نفری ۵ میلیون؟
‫پس بکش کنار.
‫تو فیلم می‌گیری یا من بگیرم؟
‫واقعاً؟
‫به خاطر مادربزرگت خیلی عذاب‌وجدان می‌گیرم.
‫چطوری می‌تونیم اینجوری از پشت بهش نارو بزنیم؟
‫چطوره دوباره بهش فکر کنی؟
‫مطمئنم بدهیت به مامان‌بزرگم فقط مالی نیست.
‫بهش فکر کن.
‫اون همه سال قلدریِ مامان‌بزرگ.
‫ولی چرا الان؟ چرا یهو می‌خوای بری سفر؟
‫همینجوری دیگه.
‫اگه الان نرم، فکر نکنم دیگه بتونم برم.
‫درسته. عمراً با پیاز پوست کردن پول کافی جمع کنی.
‫ولی بازم، این یکم زیادی...
‫هم نگران قلبتـم هم مامان‌بزرگت.
‫براش یه نامه گذاشتم. ‫وقتی بخونه، می‌فهمه.
‫کمکم کن دیگه، باشه؟
‫الان خیلی هیجان دارم.
‫خیلی وقته که اینقدر احساس سرزندگی نکردم.
‫مطمئنی فقط تظاهر نمی‌کنی که داری هل میدی؟
‫من دارم با تمام قدرتم هل میدم.
‫خب،
‫کجا قراره بندازیمش؟
‫نمی‌اندازیمش. این موقتیه! ‫موقتاً می‌ذاریم در آرامش باشه.
‫دقیقاً. کجا قراره چه‌نی رو بنداز...
‫چه‌نی.
‫آقای سون، چه‌نی چشمـاش رو نمی‌بنده.
‫رسیدیم.
‫اینجاست.
‫مردم به ندرت میان اینجا،
‫هیچ دوربینی هم نیست.
‫جایی که مقامات هیچوقت نمی‌گردن،
‫حتی صاحب‌زمین هم ولش کرده.
‫یه زمین غم‌انگیز.
‫آقای سون، مطمئنی واقعاً باید تا اینجا پیش بریم؟
‫فقط تا وقتی بتونیم عذرم وجه پیدا کنیم، باشه؟
‫چه‌نی درک می‌کنه.
‫اگه ما رو بابت نقشه‌ی خودش مقصر کنن، خوشش نمیاد.
‫فهمیدی؟
‫بزن بریم.
‫با لطافت رفتار کن.
‫بیا جامون رو عوض کنیم.
‫بلندش کن.
‫واسه انداختنش مراقب باش.
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫یک، دو...
‫ببخشید.
‫آقای سون گیونگ‌هون؟
‫بله.
‫اینجا چی کار می‌کنید؟
‫شما روزانه از آشغال ریختن تو این زمین شکایت دارید،
‫بعد خودتون اینجا آشغال می‌ریزید؟
‫همون آدم عجیبه از شهرداری؟
‫چرا اینجایی؟
‫چون یکی غُر می‌زد که بازرسی نمی‌کنیم.
‫گفتی بازرسی هم بکنی باز فایده نداره.
‫که بدون صاحب‌زمین مشکل دارید. ‫مهم نیست اصلاً. برو دیگه.
‫شکایتم رو پس می‌گیرم. پس گرفته شد.
‫اون چیه...
‫پشت سرتون؟
‫چی...
‫اون
‫چیه؟
‫یه مانکن.
‫انتظار دارید باور کنم؟
‫ما نکشتیمش!
‫شما دوتا...
‫می‌خواستید یه جسد رو پرت کنید؟
‫جسد پرت کنیم؟ نه...
‫ما...
‫ببین، ما...
‫اولش، فقط تظاهر می‌کردیم که ربودیمش...
‫آدم‌ربایی و قتل؟
‫نه، اینطور نیست!
‫قسم می‌خورم حتی دست‌مون هم بهش نخورد.
‫خودبه‌خود مُرد.
‫چه‌نی!
‫فکر می‌کنی می‌خواستیم این کار رو بکنیم؟
‫اون همسایه‌مونه!
‫حتی پیرزنی که رئیس هارتی هاوس‌ـه رو هم می‌شناسیم.
‫واقعاً فکر کردی می‌خواستیم این کار رو بکنیم؟
‫منظورت از هارتی هاوس، همون...
‫همون آشفته‌ی معروف، درسته؟
‫آره.
‫چه‌نی!
‫چه‌نی! چه...
‫چه‌نی؟
‫چه‌نی، کجا رفت؟
‫- آقای سون، کجا رفت؟ ‫- کجاست؟
‫کجاست؟ همینجا بود.
‫- چه‌نی. کجایی؟ ‫- برو اونجا رو بگرد.
‫- چه‌نی. ‫- چه‌نی!
‫چه‌نی!
‫- چه‌نی! ‫- چه‌نی؟
‫- چه‌نی. ‫- چه‌نی!
‫چه‌نی.
‫اینجا چه خبره؟ ‫یه همدست دیگه دارید؟
‫- نه! ‫- نه!
‫پس جسد کجا رفت؟ ‫چی کارش کردین؟
‫کسی دیگه هم هست؟
‫نه، نیست!
‫واقعاً انجامش ندادیم.
‫ولی با توجه به شرایط، هرکسی فکر می‌کنه کار ما بوده،
‫پس فقط می‌خواستیم موقتی بذاریمش اینجا.
‫اگه بهم نگید، زنگ می‌زنم پلیس.
‫- آقا، خواهش می‌کنم. ‫- همدست‌تون کجاست؟
‫انجامش میدم.
‫آقای عجیب! فقط یه لحظه.
‫فقط گوش کن چی میگم یه لح...
‫آقای عجیب!
‫ولم کن!
‫نه، خواهش می‌کنم.
‫ولم کن!
‫- ولم کنید! ‫- آقای عجیب، قربان.
‫جناب عجیب، خواهش می‌کنم!
‫نمی‌تونی به پلیس زنگ بزنی!
‫واقعاً خودش مُرد.
‫ولی اگه به عنوان آدم‌ربایی و قتل گزارشش کنی،
‫حتماً به عنوان مقصر
‫متهم می‌شیم!
‫الو؟
‫الو؟ الان شنیدم گفتید آدم‌ربایی و قتل رخ داده؟
‫نه!
‫اینطوری نیست!
‫ما بیگناهیم!
‫از ۱۱۲ تماس گرفتم. ‫شماره‌تون رو به خاطر شرایط اضطراری پیگیری کردیم.
‫الان کجا هستید آقا؟ ‫جاتون امنه؟
‫شما آقای لی اون‌جونگ هستید؟
‫الان وضعیت چیه؟
‫یه ماشین گشتی اعزام شده، ‫پس لطفاً طاقت بیارید.
‫یه ماشین فرستادن!
‫کارمون تمومه!
‫وای نه!
‫نه!
‫« هارتی هاوس »
‫- از اونجا بیا بیرون. ‫- نمی‌تونم.
‫- هی، یه لحظه. ‫- اسمت چیه؟
‫جلوتر نیا.
‫به اسمت نیاز دارم، آقا.
‫- بیا اینجا. ‫- واقعاً؟
‫پس فقط همونجا بمون.
‫خدایا، چه بوی گندی میده.
‫وایسا، صبرکن!
‫- آقای لی اون‌جونگ، شما گزارش کردین؟ ‫- بله.
‫گفتم کار من نبوده.
‫شاهد بودم که این دو نفر ‫جسد یه زن رو پرت کردن.
‫حالا جسد کو؟
‫فکر کنم همدست‌شون مخفیش کرده ‫وقتی اونـا حواسم رو پرت کردن.
‫ناپدید شده.
‫قربانی هم خانم یون چه‌نی از هارتی هاوس بود؟
‫بله.
‫اینطور فکر می‌کنم.
‫منظورتون اون زنیه که اونجاست؟
‫بله، درسته.
‫مگه اون چه‌نی نیست؟
‫من...
‫اون زن...
‫- قطعاً مُرده بود. ‫- قطعاً مُرده بودم.
« آوا مووی - مرجع دانلود فیلم و سریال » [ AvaMovie.in ]
‫ولش کن!